Nothing Like Paris Novels & Stories

That's why they became friends with Patty because they had almost the same outlook on life. Leila and Stefano are on the floor where the exhibition that will happen next week will be held. Leila is talking to the owner of the establishment and as Patty told her, everything is fine. Malaki ang espasyo at maluwag habang tanaw ang kabilang parte ng downtown ng Paris dahil sa purong salamin niyon. Kanina pa napapansin ni Leila ang pagtingin ng kaharap sa kanyang katabi habang mahigpit na nakayapos ang kamay nito sa kanyang bewang. Ni ayaw siya nitong hayaan na makipag-usap na silang dalawa lang ng may-ari at gusto talagang nasa tabi ito. Hindi naman niya pinapalabas ito, nais lang niya ng sapat

Isang halik na puno ng pangako, init, at walang hanggang pag-ibig. At sa gabing iyon, sa lungsod ng pag-ibig, hindi lang nila sinuyod ang Paris kundi ang kanilang hinaharap—kasama ang isa’t isa, magkahawak-kamay, puno ng pagmamahal at walang katapusang pangako.

yakap ko sa kanya nang mahigpit. "Mag-iingat ka, Spring. Ang Paris ay hindi katulad ng Antipolo. At tandaan mo, huwag kang magpapakita sa mga paparazzi. Kapag nakita ka nila roon, mas lalong gugulo ang buhay ni Orion," paalala ni Zoe, ang mga mata niya ay puno ng takot para sa akin.

Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ni Kriselle pero sigurado akong hindi niya ito magugustuhan at sobra siyang masasaktan. Habang nasa kalesa kami, nanatili akong nakatingin sa bintana. Hindi ko alam pero gusto ko pang saktan ng husto si Paris. Bakit ang dali para sa kanya na gamitin si Kriselle na hindi iniisip ang mararamdaman nito? Bakit may mga taong walang pakialam sa mararamdaman ng iba? Bakit may mga taong tulad niya na ang sariling kapakanan lang ang iniisip?!

Hindi muna ako humiga sa kama at naupo sa settee malapit sa bintana at tumingin sa langit. “Minsan lang akong humiling kay James na samahan ako sa Paris, ayaw pa niya!” mangiyak-ngiyak kong sabi sa sarili. Ilang beses na akong pabalik-balik sa Paris at ilang beses na rin akong nalulungkot kapag nandito ako lalo na sa gabi. Tinaguriang 'City of Love' ang Paris, pero kapag nandito ako, imbes na pag-ibig at saya ang nararamdaman ko, luha at lungkot ang aking nararanasan. Sabi ni James noon, dadalhin niya ako sa Paris para sa isang 'real honeymoon' namin. Pero ngayon, ayaw niya akong samahan? Bakit?

Bahagya ko siyang tinulak. "You look like Emily in Paris! But not in Paris anymore, because it's Milan! I'm excited! There's a lot of wholesome handsome being." Kuminang ang mga mata niya. Isa-isang tinitigan ang mga bagets at mga mestisong lalaki sa paligid.

Nag-sunglasses pa nga ako kahit hindi maaraw, para lang maitago ang namumuong inis sa mukha ko. Nakatitig lang ako sa bintana, pinagmamasdan ang bawat gusaling dinadaanan namin. Paris in the morning is supposed to be charming—quaint coffee shops, cobblestone streets, at ‘yung kakaibang liwanag na tumatama sa mga historical buildings. Pero sa akin, para lang siyang painting na nilampasan ko nang hindi man lang natitigan nang maayos. Bye, Eiffel Tower. Bye, croissant. Bye, almost-kilig night.

At sa loob ng apartment, ramdam ko ang bigat ng dalawang file na hawak ko ngayon — parehong tungkol sa Paris. Pero alin ang totoo?

"Si Paris ang friend ni Romary na liban kay Charlotte ay close rin ng family Jaranilla. But, Charlotte don't like Paris dahil gaya niya, maarte din kasi si Paris at medyo prangka kung magsalita. "Alright." Tipid na sambit ni Charlotte kay Romary, mas mainam na rin kasi na may 'me-time' siya all by herself. Hindi nagtagal ay nakapunta na sila sa pier, mas prefer ni Romary na gamitin ang sasakyan niya sa lahat ng lakad, katunayan, much prefer nito ang land travel kaysa sa airplane, kasi nakakakita siya ng magagandang tanawin sa lahat ng lugar na nadadaanan.

Nang nakabawi ako sa pagkabigla ay tumikhim ako at unti-unting lumapit dito. I took a deep breath and smiled sweetly. Time to play again my love… and this time I assured that I would catch you in my arms again. Time to play my favorite game of ‘Le Séduire’ again. “how much?” I repeated. He looked more confused and spacing at the same time.