Déjà Vécu Novels & Stories

napasigaw ako, at ang tensyon ay kumakagat sa aking sikmura habang hinarap ko ang kanyang matinding pagtingin. "Wala lang... parang déjà vu lang," bulong niya. "Dati nang nangyari ito sa akin." Sinagot ko siya, at lumalakas na ang aking pasensya. "Well, ngayon ay para na sa akin."

Maswerte pa rin ako sa kanya dahil alam kong mahal na mahal niya ako at nararamdaman kong hindi niya ako iiwan. _________________________ ¹Déjà vu is the illusion of remembering scenes and events when experienced for the first time. A feeling that one has seen or heard something before, something overly or unpleasantly familiar.

Ah, sabagay, tahimik nga pala s'ya. "Pinagtitripan mo ba ako?" Nakasimangot nang puna ko nung 'di s'ya tumitinag at nakangiti pa rin. "Does it feels like a De ja vu?" De ja vu... yung pakiramdam na nangyari na ang isang bagay dahil sobrang pamilyar ng pangyayari. Maraming beses nang naramdaman ko ang De jä vù pero ang isang to ay hindi naman. Wala akong maalalang pangyayari na tulad nito kaya naman umiling ako matapos mag-isip sandali.

Mas dumoble ang kabog ng dibdib ko sabay nang parang may kung anong bumuhos na malamig na tubig sa akin. Hindi na ako nagsalita dahil alam ko namang magsasalita pa siya. "But there are things that we need to consider to prove and differentiate that what you experience was different from the ordinary dreams that we get. You see, may dalawa kasing uri ng panaginip involving memories. Marahil ito ang tinatawag na deja vu, kung saan may nakita o narinig kang eksena sa pang araw-araw mong buhat at inisip mo na nangyari na ito dati. But the thing is, ang deja vu ay maaring hango lamang ng iyong utak. May ilang pagkakataon kasi na ang utak natin ay nagkakamali sa pag type ng certain codes ng memor

Bahagya na kasing dumidilim ang kalangitan tila nagbabadyang umulan ng malakas. May animo'y pilit umuukilkil sa kaniyang isipan na hindi niya mawari. Pakiramdam niya kasi nangyari na ang mga bagay na ito dati. Para bang deja vu, nakita na niya ang sariling pinapanood ang isang itim na sasakyan na papalayo mula sa kaniya.

Habang papalapit nga ako nang papalapit dito ay lalo namang parang bumilis pa lalo ang oras at sa huling pagkakataon ay gusto ko nang tumakbo palayo. It was true that the most unfair element on earth was time. We could not handle it, most especially when fate already appeared and tried to mess things up with time. When I was already at the door, it took me a minute to stand still in front of it… before I found myself gripping and turning the knob clockwise. Its clunking sound turned out to be a déjà vu for me. Iyon ang dahilan kung bakit ako napapikit. It was like the same sound I heard when I unlocked our padlock at the Pont de l’Archevêchê bridge in Paris.

Magkahawak ang mga kamay namin habang ang isa kong kamay ay nasa bewang niya at ang isa niyang kamay ay nasa balikat ko. “Déjà vu, I guess?” sabi ko. “Ito rin ang nangyari nung nakaraan pero iba ang pakiramdam ko.” “What do you feel?” “Parang... malaya na ako. Hindi katulad nung huli na napipilitan lang. Tapos lagi kang bumubulong sa tenga ko at sasabihing ngumiti.” Bahagya siyang natawa. Napangisi ako. “I guess you’re right. It feels like we traveled back to the past, but this time the feeling is different.”

Parang paalala lang, na may mga bagay na kahit gustuhin mong kalimutan, kusang bumabalik kapag kaharap mo ulit. --- Gabi na nang matapos ang activities. At naisipan ko lang magpahangin kaya naglalakad ako papunta sa beach. Hanggang sa mapansin kong pamilyar yung bar sa may dulo ng dalampasigan. Kung saan nagsimula ang lahat. At gaya ng dati, nandoon siya. Nakatayo sa railing, nakatingin sa dagat. Parang déjà vu nang lumingon siya, nagtitigan kami, kagaya noon.

iPhone12 pa naman yata iyon, nakalimutan ng ganoon lang? Parang nangyari na ito noon. Hindi ko lang maalala kung saan at ano iyong eksaktong naganap. Déjà vu? Magkasabay na kami ngayong naglalakad papunta sa opisina nang bigla siyang nagsalita, "Tahimik ka lang talaga?" Lumingon ako sa kanya. Kailangan ko siyang tingalain, matangkad kasi siya

Nang nakabawi ako sa pagkabigla ay tumikhim ako at unti-unting lumapit dito. I took a deep breath and smiled sweetly. Time to play again my love… and this time I assured that I would catch you in my arms again. Time to play my favorite game of ‘Le Séduire’ again. “how much?” I repeated. He looked more confused and spacing at the same time.