THE TYCOON'S REBEL

Halos lahat ng mga mata ay nakatutok sa akin pagpasok ko sa kumpanya. Hindi ko alam pero parang nakaramdam kaagad ako ng init gayong air-conditioned naman ang buong building. Binilisan ko na lang ang paglalakad ko dahil hindi ko na kinakaya ang bigat ng mga titig ng ibang nga empleyado sa akin dahil nga sa kumakalat na balita tungkol sa amin ni Sebastian.Maging sa department namin ay pinagbubulungan ako ng mga tao. Pinilit ko na lang ang sarili kong huwag silang pansinin at atupagin na lang ang trabaho ko. Ngunit hindi ko pa man nabubuksan ang computer ko ay bigla namang may tumawag sa akin at sinabing pinapupunta ako sa top floor.Kung hindi ako nagkakamali ay 'yon ang floor kung nasaan ang opisina ng big boss na si Sebastian, at hindi ko alam kung ano'ng rason ng pagpapapunta niya sa akin doon. Usually, kapag may tawag mula sa executive office, ibig sabihin may mali ka — at kung si Sebastian Hale ang tatawag, ibig sabihin, career funeral.“Good luck,” bulong ng receptionist habang

Tahimik ang gabi sa penthouse. Nasa guest room ako, nakahiga, pero hindi mapakali. Kahit anong pihit ko ay nararamdaman ko pa rin ang bigat ng nangyari kanina. Hindi ako sanay na may taong nakabantay sa bawat kilos ko — lalo na kung ‘yong taong iyon ay si Sebastian Hale.Pumikit na lang ako at pilit na inaalis sa isip ang matatalim niyang tingin… at ‘yong pagkaka-rescue niya sa akin kanina.Ngunit ilang minuto pa lang ang nakalilipas ay may narinig naman akong kakaibang tunog. Hindi ito normal na hum ng aircon o city traffic. Ito’y parang whirrr — mabilis, paikot-ikot.Dala ng kuryosidad ay bumangon ako at saka lumapit sa bintana. Sa dilim ay may maliit na ilaw akong nakita. Kumikislap. Nang mag-focus ang mata ko ay doon ko lang napagtanto na isa pala 'yong drone. Nakatutok… sa mismong bintana ko.Hindi na ako nag-isip at kaagad nang tumakbo palabas, diretso sa living area kung saan naroon si Sebastian, nakaupo at nakatutok sa kaniyang laptop.“Sebastian!” hingal kong sabi. “May drone

Hindi ko na maalala kung gaano katagal na ba akong nakatulala sa hawak kong flash drive. Para akong nahulog sa isang maze na walang exit — bawat daan may tanong, bawat sulok may banta.Dalawa na. Dalawang ebidensya. Dalawang kuwento. Pero alin ang totoo?Napasapo ako sa noo at mariing napapikit. Kung anuman ang nasa loob ng flash drive na ‘to, sigurado akong hindi magugustuhan ni Sebastian na hawak ko 'to. Pero paano kung ito lang ang paraan para malaman ko kung sino talaga siya? Kung anong klase ng tao ba talaga siya?Napalundag na lamang ako nang biglang tumunog ang cellphone ko. Dali-dali ko naman itong nilapitan at saka tiningnan ang caller ID. Ngunit nagtaka ako nang makitang hindi ito naka-register sa contacts ko. Nagdadalawang-isip pa nga ako kung sasagutin ko ba 'yon o hindi. Hindi ko naman kasi talaga ugaling sumagot lalo na't hindi ko kilala ang caller. Nakatitig lang ako sa screen ng cellphone ko hanggang sa mamatay ang tawag. Ngunit ilang sandali pa lang ay muli na naman i

Nanatili akong nakatulala habang umiikot sa isip ko ang mga sinabi niya. Marriage. Ang bigat ng salitang iyon. Parang bomba na biglang sumabog sa katahimikan ng penthouse.Hindi ko alam kung matatawa ba ako o ano. Dahil sa totoo lang, hindi biro ang salitang kasal.“Sebastian…” halos pabulong kong sambit, “…are you out of your mind?”Mataman niya lang akong tiningnan, diretso sa mga mata at bakas ang kaseryosohan. “This is the only way, Isla. If they see a woman by my side — legally bound to me — they’ll think twice before making a move.”Napailing ako. “So, kasal ang solusyon mo? What am I to you, some kind of… shield? A convenient prop?”“You’re more than that.” Diretso niyang sagot. Kalmado ngunit madiin ang bawat pagbitiw niya ng mga salita. Kita ko rin sa mga mata niya ang determinasyon na parang hindi ko na kayang suwayin pa ang mga sinabi niya.Naramdaman ko ang unti-unting paghigpit ng dibdib ko. Parang wala akong hangin. Paano kung totoo ang mga sinasabi niya? Paano kung kasa

Parang biglang natigil ang oras. Nakatayo kami sa gitna ng dilim, habang kumakalat ang malamig na boses mula sa loob mismo ng silid. Sobrang lakas ng pintig ng puso ko na para bang kulog na umaalingawngaw sa loob ng tenga ko. Sebastian’s grip on my wrist tightened, steady and unyielding. Parang siya lang ang nagsisilbing anchor ko habang nilalamon kami ng takot. “Show yourself,” malamig na sabi niya, ang baril niya nakataas, handang pumutok. Mula sa dilim ay narinig ko ang mga yabag ng taong nagsasalita. Ilang sandali lang ay nasa tapat na siya ng bintana, dahilan para makita namin siya nang bahagya sa pamamagitan ng ilaw na nanggagaling sa buwan. Maayos ang kaniyang tindig, naka-suit na perpektong nakayakap sa kaniyang katawan habang ang buhok naman niya ay tila ba nilagyan ng sangkatutak na pomada. “Sebastian Hale,” aniya, naglalakad na parang nasa sarili niyang opisina lang. “The untouchable king of his empire. And yet…” tumigil ang tingin niya sa akin, “…you brought someone