Nothingness Mga Nobela at Kwento

Naroon sa isip ko ang isang bagay ngunit hindi ito ang oras para intindihin ko iyon. “Bumaba kayong tatlo,” buo at may awtoridad na boses ng naturang lalaki. Sa boses pa lamang niyon ay naalarma na kaming tatlo. Nagkatinginan ngunit nasa mga mata pa din nila ang pangungumbinsi sa aking walang mangyayaring masama.

Walang emosyon na paalam nito. Mapakla siyang natawa nang sumarado ang pinto ng banyo. IBA ANG INSOMNIA sa hindi pinapatulog ng lungkot. Alas onse ng gabi sa ikatlong araw nila sa isla ay bumangon si Sheeva. Maingat niyang inalis sa hubad niyang katawan ang nakapulupot na braso ni Hydrus. Like her, Hydrus was also in his birthday suit. Pinagmamasdan ni Sheeva ang lantad na likuran nito’t pang-upo habang nagbibihis siya.

Her body locked up with numbness, ni hindi na siya nakaimik kapagdaka na tila lumulubog sa dulo ng kanyang lalamunan ang kanyang boses. It wasn’t real. Imposible. Imposible. It wasn’t real. It couldn’t happen. Not him, not her, definitely not the two of them! It wasn’t them. Marahil ay kamukha lang… fuck! Fuck! Fuck! “Anne, hey…”

Kung naiirita ang isang tao o nabbalisa, tinatawag itong ‘emotion killing energy’. Ang mga ganitong killing energy ay walang kulay, walang lasa, walang hugis, hindi makikita, at hindi sila nag-iiwan ng bakas. Kaya, mahihirapan ang isang tao na lutasin ang problemang ito.

The Fourth Layer: Where Reality Begins to Rewrite Sa “blank layer” na bumungad sa kanila, walang sahig na tunay na matapakan. Walang pader na hahawakan. Walang hangin na tiyak kung galing saan. Parang nasa pagitan sila ng existence at hindi pa existence. At sa gitna nito— si Zia. ⸻ Hawak ang kamay ni Christian. Mahigpit.

tanong niya pa kaya naman bahagya akong natawa sa reaksyon ni Tita. “Wala po, Tita. Pero mayro’n naman pong nanliligaw sa akin pero wala pa po talaga sa isip ko ang mga ganiyang bagay,” ani ko at nagpunas ng bibig. Wala pa sa isip ko ang mga ganiyang bagay dahil tinatak ko sa aking isip na hindi muna ako magnonobyo hanggang hindi ako tapos sa pag-aaral dahil p’wedeng makaapekto sa pag-aaral ang nobyo-nobyo na ’yan.

Pero ramdam ko hanggang buto. May humarang. Dalawa. Tatlo. Hindi siya umatras. Hindi siya nagbago ng expression. Isang hakbang. Isang galaw. Isang putok. Isang bagsak. Parang routine. Parang wala lang. At ako? Hindi ko maialis ang tingin ko sa kanya. This is what obsession looks like when it has no limit. Lumapit siya sa akin. Slow. Controlled.

natatawang saad ko. "Ang gulo, 'di ba? But that's exactly what it is. And when you think that it's over? Kapag parang pasuko ka na, parang may maririnig kang boses na nagsasabing 'Hindi mo pa oras'. 'Tapos iyon, you'll feel as if you are slowly drawn back from the brink, the world around you begins to regain its shape and color, the sounds of life rushing back to fill the void left by the silence. And as you open your eyes to the harsh light of reality, a newfound appreciation for the fragile beauty of existence blooms within your soul, a reminder that every breath is a gift, every heartbeat a miracle waiting to be cherished.

Saad nito at sinabayan ng malakas na halakhak. Pinilit kung mag pumiglas ngunit wala din akong magawa. Ilang oras na ang nagdaan. I can't even feel the lower part of my body. Hindi ko alam kung ilang oras na akong tulala, hindi ako makapag-isip hindi ko alam kung araw pa ba o gabi na. Hindi ko maigalaw ang katawan ko. Nahihilo na ako sa gutom, I cannot even think clearly. I’m drained body and soul. Wala nang luhang lumalabas sa mga mata ko. Unti-unti tanggap ko na ang mangyayari sakin. I take my final breath and decided to close my eyes.

pilit kong pinalamig ang boses ko kahit na nanginginig ito gusto kong ipamukha sa kaniya na pagkatapos ng nakita ko kagabi ay hindi na niya ako puwedeng halikan o ano man,never na "nothing"Aniya at hindi parin ako linilingon, nakaramdam ako ng inis sa ginawa niya nagpameywang ako at binasa ang labi"hindi ako naniniwala,alam kong may nangyari kagabi"inis kong ani habang nakatingin sa likod niyo ng masama