Nothingness 소설 & 이야기

Hindi sa paligid. Sa loob ko. Tahimik ang buong silid. Walang tunog. Walang galaw. Pero sa sandaling iyon ay mas malinaw kaysa kahit kailan kung bakit ako narito. Hindi dahil sa system. Hindi dahil sa teknolohiya. Kundi dahil sa ganito. Sa mga bagay na hindi dapat nangyayari pero patuloy na nangyayari dahil walang nakakakita.

Hindi lang sya dumistansya, lumabas pa talaga sya sa unit ko na para bang ayaw niyang ipaalam ang magiging pag-uusap nila ng caller. I was getting confused as the minutes goes by... Halos mag twenty minutes na pero hindi pa din nabalik si Neon sa loob kaya nagdesisyon akong sundan siya, paglabas ko ay nakita ko siya hindi kalayuan sa unit ko nakatalikod siya kaya hindi niya agad napansin ang presensya ko , dahan-dahan ang ginawa kong paglapit kaya unti-unti kong narinig ang malutong niyang pagmumura.

Lahat ng masasayang alaala namin na magkasama, no'ng kasama pa namin si mommy ay parang isang video na nag play sa panaginip ko. Nagising akong basa ang unan ko. Nagising akong naninikip ang dibdib ko. Nagising akong mag isa at nasasaktan. Hindi ko alam kung paanong sa isang iglap ay nasa ganitong sitwasyon ako. Walang mga magulang, walang kaibigan, mag isa. Walang kayamanan, walang pera, walang matitirhan at nakikitira na nga lang, doon pa sa taong walang puso at pansariling kaligayan lang ang iniisip. "Are you ready?"

Kunot noong tanong ko. "Wala ka talagang balak sagutin tawag ko?" Nasa tono parin niya ang pagtataray. "Sobrang busy lang talaga, 'mmy. Sumasakit na nga braincells ko e', 'di ko na nachecheck yung phone ko." Medyo inartehan ko yung tono ko para mas convincing. "Lol, 3 days? No phone? 'Di mo kaya." Saad niya. Bahagya akong natawa.

she said slowly, her voice soft but holding a kind of heaviness that made my chest feel tight. “We can’t kill them, Clint. They’re Hollow. That’s what they are—they’re the holes between worlds, the empty spaces where reality wore thin and gave way. You don’t stab a hole with a knife and expect it to close up or die. You don’t shoot it and think it will fall down. They aren’t living things the way we understand life. They exist because the space is there for them to fill.” He stared at her, feeling a cold twist of panic settle in his stomach.

"Ito ay mga sintomas. Ang tela ng ating realidad ay unti-unting napupunit. Tinatawag ko itong 'Dimensional Bleed'." Ipinaliwanag niya ang kanyang teorya. Ang dalawang napakalaking pagpapakawala ng enerhiya—ang sakripisyo ni Brayan laban sa Hari ng mga Halimaw, at ang kanyang huling sakripisyo laban kay Silas—ay hindi lamang basta nawala. Ang mga ito ay lumikha ng isang peklat, isang lamat sa pagitan ng kanilang dimensyon at ng isang "un-space," isang dimensyon ng purong kaguluhan at hindi pa nabubuong potensyal. At ngayon, ang lamat na iyon ay bumubuka.

Kunot-noo ko itong pinulot at binasa ang nakasulat dito. 'Grail. Evaluation. Havoc. Death. Awakening.' ###

No… @IamNobody

Simpleng black slacks lang ang sa pambaba nyon. His shoes- wait, he ain't wearing shoes. Mula tuhod nito pababa ay blur. Parang nakalutang lang ito, literal. Lumipat ang tingin ko sa paa ko. Kinompara ko ang mga ito at napag-alamang parehas kaming ganoon. It seems like that certain parts of our body are pixelated. Bahagya kong kinusot ang mata ko pero ganoon pa rin. Blur pa rin ang parteng iyon.

Kung sabagay, napakahina ng kaluluwa at kaya niya itong punitin anumang oras ng gaya ng isang pirasong papel. Sa may Divine Void Slope, ang natitirang 160 na tao ay nakatingin sa mga lugar kung saan orihinal na nakatayo ang mga taong hindi pa bumabalik. May komplikadong tingin sa kanilang mga mata noong tumingin sila sa mga blankong pwesto na ito. Tila magkahalo itong panghihinayang, kalungkutan, inggit at selos. Hindi pa bumabalik ang mga taong ito hanggang ngayon. Ibig sabihin nito ay kaya pa nilang lumaban. Maging ang pinakamahinang tao sa kanila ay nagawang pumatay ng 60 na corpse puppet. Sa mga oras na ito, walang sinuman ang nangahas na kwestyunin ang mga talento at kakayahan ng mga na