Nothingness 소설 & 이야기

Dark. Silent. Parang biglang nawala lahat ng ingay ng mundo. When Cassandra opened her eyes, wala na ang halimaw, wala na ang apoy, wala na rin ang yumanig na lupa. Ang bumungad lang sa kanya ay isang endless na kalawakan na kulay abo, parang limbo na walang hangganan. Wala siyang maramdamang hangin, wala ring amoy ng usok o abo. Para siyang nakalutang sa isang lugar na hindi kabilang sa buhay, pero hindi rin kabilang sa death.

Nina’s Point of View The air in the room was heavy—too heavy for dawn. Nina’s body ached, every muscle sore from the night before. Her skin felt cold despite the blanket still clinging to her shoulders. When she looked up, Hades stood by the window, staring out into the pale light bleeding through the glass. He didn’t move. He didn’t speak. He didn’t need to. Every part of the room screamed his—the order, the silence, the power.

Walang preno sa isip. Sa byahe, paulit-ulit siya bulong: “Huwag Hannah. Huwag. Maawa ka. Pag nagkita kayo... dugo magbubuhos. At ako nasa gitna.” 30 minuto. Traffic. Busina. Mura. Sa isip niya dalawang eksena: 1. Si Hannah, malamig, harap kay Ella. Walang iyak. Walang sigaw. Pero mas delikado kasi Bizon siya.

But as the ground rushed up to meet her, there was nothing left to do but brace for the inevitable. Chloe felt the shock of the cold water as it enveloped her entire body, the sensation jolting her senses. Yet, amidst the chaos, she also felt an eerie calmness settle over her. The dreadful silence of the depths seemed to embrace her, wrapping her in a cloak of peace. As she sank deeper into the embrace of the water, Chloe surrendered to the tranquility, allowing herself to be carried away by its gentle currents. "Chloe!" Luke's voice echoed, filled with desperation and anguish. "No, no! Chloe!" he screamed, his cries piercing the air with raw emotion.

Walang atubili na pumasok siya sa loob habang nakapaskil parin ang seryosong mukha. Dahil sa dami ng ginagawa hindi na napansin ni Teresa na nakapasok na si Gohan sa kaniyang opisina. Tuloy-tuloy lamang ang kaniyang pagtipa sa harap ng kaniyang laptop. Tambak ang mga babasahin at ang halos isa doon ay wala pang ni isang nasisimulan.

saad ko pa. Tumahimik na ako at nagconcentrate na lang sa pinapanuod. Ilang beses ko na itong nakita pero hindi ako nagsasawang panuorin ito. The song is about the person you love who can't see you and his/her attention was is someone who can't give back what he/she feels. Masakit at malungkot yung song at hindi ko alam kung bakit feeling ko nakakarelate ako sa kanta eh wala naman akong nagugustohan. I maybe have a crush on Zero but that's just it. Humahanga lang ako sa kanya, don't have any deeper feelings. Kung hindi naman sa kanya wala naman akong ibang nagugustohan dahil busy ako sa school to entertain others. Though may mga nagkakagusto sa akin at nagpapakita ng motibo but I ignore them

NO WAY! @DeathWish

"Networking? Ano iyon?" My Ghad! Mauubusan na yata siya nang mga banat sa dead-signal nitong lalaking ito. "Ang bagal mong...hay! Huwag na nga lang. Napaka-slow ng brain cells mo. I am trying to make your stomach appeared some butterflies too. Pero alam mo. Mauubusan na ako nang hininga, ng mga pamatay kong words of wisdom ay matagal bago mo pa iyon maintind—"

Pakiramdam ko ay nakulong ako sa isang walang laman, wala ng anumang kahulugan ng espasyo o oras. Ang desperasyon ay pumasok habang ako ay naglalakad at naglalakad, naghahanap ng isang labasan, ngunit ang puting kalawakan ay tila patuloy na walang hanggan, tinutuya ako sa kawalan nito.

Naroon sa isip ko ang isang bagay ngunit hindi ito ang oras para intindihin ko iyon. “Bumaba kayong tatlo,” buo at may awtoridad na boses ng naturang lalaki. Sa boses pa lamang niyon ay naalarma na kaming tatlo. Nagkatinginan ngunit nasa mga mata pa din nila ang pangungumbinsi sa aking walang mangyayaring masama.