Nothingness Mga Nobela at Kwento

Walang preno sa isip. Sa byahe, paulit-ulit siya bulong: “Huwag Hannah. Huwag. Maawa ka. Pag nagkita kayo... dugo magbubuhos. At ako nasa gitna.” 30 minuto. Traffic. Busina. Mura. Sa isip niya dalawang eksena: 1. Si Hannah, malamig, harap kay Ella. Walang iyak. Walang sigaw. Pero mas delikado kasi Bizon siya.

But as the ground rushed up to meet her, there was nothing left to do but brace for the inevitable. Chloe felt the shock of the cold water as it enveloped her entire body, the sensation jolting her senses. Yet, amidst the chaos, she also felt an eerie calmness settle over her. The dreadful silence of the depths seemed to embrace her, wrapping her in a cloak of peace. As she sank deeper into the embrace of the water, Chloe surrendered to the tranquility, allowing herself to be carried away by its gentle currents. "Chloe!" Luke's voice echoed, filled with desperation and anguish. "No, no! Chloe!" he screamed, his cries piercing the air with raw emotion.

Tanong ni Jacob. Tumango tango si Erica habang naka paskil ang malawak na ngiti sa kanyang mga labi, "Oo, dahil tulad ng ulan alam kong meron aagapay dulot ng kanyang unos na iniwan, tulad mo kung sakaling hindi ka dumating sa buhay ko mananatiling isa lamang akong bagay na hindi kailanman kikinang dahil hanggat nanatili ako sa kinalalagyan ko, mananatili lamang akong bagay na walang pakinabang." madamdaming pahayag ni Erica.

saad ko pa. Tumahimik na ako at nagconcentrate na lang sa pinapanuod. Ilang beses ko na itong nakita pero hindi ako nagsasawang panuorin ito. The song is about the person you love who can't see you and his/her attention was is someone who can't give back what he/she feels. Masakit at malungkot yung song at hindi ko alam kung bakit feeling ko nakakarelate ako sa kanta eh wala naman akong nagugustohan. I maybe have a crush on Zero but that's just it. Humahanga lang ako sa kanya, don't have any deeper feelings. Kung hindi naman sa kanya wala naman akong ibang nagugustohan dahil busy ako sa school to entertain others. Though may mga nagkakagusto sa akin at nagpapakita ng motibo but I ignore them

At kung ano ang kanyang sasapitin ay malugod niyang tatanggapin. Kinabukasan ay napilitan na rin siyang pumasok sa school. Ngunit, pakiramdam niya ay para siyang isang patay. Kumikilos ngunit walang pakiramdam, nakikinig ngunit lagpasan. Kumakain ngunit ang pagkain ay hindi niya malasahan. Tanging ang nakikita niya sa kanyang paligid ay puro black and white—walang buhay.

Nang magtama ang mata namin, bumalik ang lahat ng init at tensyon ng gabing iyon—ang gabing hindi namin dapat maalala, ngunit hindi namin kayang limutin. “Sabihin mo sa akin, Yanna,” mahina niyang bulong, “may nangyari ba?” Nanikip ang dibdib ko. Ramdam ko ang pangangatal ng katawan ko, hindi sa lamig, kundi sa bigat ng lihim na dala ko. “Wala akong dapat sabihin,” bulong ko, “lahat tapos na.” Ngumisi siya, mapait, halos maramdaman ko ang tensyon sa bawat galaw niya.

Hindi ko maalala ang mga araw na sumunod. Hindi ko alam kung anong oras ako gumigising. Kung kumakain ba ako. Kung naliligo ba ako. O kung gumagalaw pa ba ako bilang tao. Everything blurred into one long stretch of white noise. Isang iglap. Isang hinga. Isang araw. Isang gabi. Lahat magkakapareho. I was… empty. Not sad. Not angry. Not lost.

Dorryn's Point of View Hindi ko alam kung nasaan ako ngayon. Dahan dahan kong iminulat ang mga mata ko ngunit wala akong ibang nakita kundi isang walang katapusang kadiliman. Walang liwanag. Walang kahit anong bagay na maaaring magsilbing palatandaan kung nasaan ako. Tanging malamig na hangin lamang ang marahang dumadampi sa aking balat na para bang sinusubukan akong yakapin ng kawalan.

"Networking? Ano iyon?" My Ghad! Mauubusan na yata siya nang mga banat sa dead-signal nitong lalaking ito. "Ang bagal mong...hay! Huwag na nga lang. Napaka-slow ng brain cells mo. I am trying to make your stomach appeared some butterflies too. Pero alam mo. Mauubusan na ako nang hininga, ng mga pamatay kong words of wisdom ay matagal bago mo pa iyon maintind—"

Pakiramdam ko ay nakulong ako sa isang walang laman, wala ng anumang kahulugan ng espasyo o oras. Ang desperasyon ay pumasok habang ako ay naglalakad at naglalakad, naghahanap ng isang labasan, ngunit ang puting kalawakan ay tila patuloy na walang hanggan, tinutuya ako sa kawalan nito.