Nothingness Mga Nobela at Kwento

Simpleng black slacks lang ang sa pambaba nyon. His shoes- wait, he ain't wearing shoes. Mula tuhod nito pababa ay blur. Parang nakalutang lang ito, literal. Lumipat ang tingin ko sa paa ko. Kinompara ko ang mga ito at napag-alamang parehas kaming ganoon. It seems like that certain parts of our body are pixelated. Bahagya kong kinusot ang mata ko pero ganoon pa rin. Blur pa rin ang parteng iyon.

Kung sabagay, napakahina ng kaluluwa at kaya niya itong punitin anumang oras ng gaya ng isang pirasong papel. Sa may Divine Void Slope, ang natitirang 160 na tao ay nakatingin sa mga lugar kung saan orihinal na nakatayo ang mga taong hindi pa bumabalik. May komplikadong tingin sa kanilang mga mata noong tumingin sila sa mga blankong pwesto na ito. Tila magkahalo itong panghihinayang, kalungkutan, inggit at selos. Hindi pa bumabalik ang mga taong ito hanggang ngayon. Ibig sabihin nito ay kaya pa nilang lumaban. Maging ang pinakamahinang tao sa kanila ay nagawang pumatay ng 60 na corpse puppet. Sa mga oras na ito, walang sinuman ang nangahas na kwestyunin ang mga talento at kakayahan ng mga na

Dahil nanatili lang ang mga mata niya sa walang malay nitong estado katulad ng buong katawan niyang parang naparalisado at hindi makakilos. He should be happy, right? Maaaring hindi na ito makaligtas ngayon dahil sa mga natamo nito. At dapat ay hindi ganito ang nararamdaman niya, dapat hindi blanko, dapat ay may sumisilay ngayon na ngiti sa mga labi niya habang tinitignan itong nawawalan na ng buhay ngunit bakit? Wala siyang maramdamang kahit na ano. Hindi siya makaramdam ng kasiyahan o kahit pag-alalala man lang para dito. He feels nothing.. he became blank all of the sudden.

Habang isang sofa sa sala at maliit na lamesa sa gitna. Walang TV o anu pa mang appliances. Kahit ang pader ay tanging wallpaper lang na halatang luma na dahil sa pagiiba ng kulay at naging dilaw. Walang ni isang litrato ang nakasabit doon bukod sa salamin. It looks and feels empty. Napakunot ang noo ko saka ko narinig ang pagbukas ng pintuan. At halos nabilaukan ako ng makita ang manipis na naman niyang damit.

Kung tungkol sa mga detalye, isinantabi niya ang mga kaisipang iyon sa ngayon. “Kayong lahat, balak kong umalis,” Sabi ni James. “Umalis? Saan?" Humakbang si Xosha at nagtanong. Sinabi ni James, “Ang Mount Nothingness ay walang iba kundi mga pagkasira sa labas ng mundo. Walang nakakaalam na maraming makapangyarihang nilalang ang nakatago sa loob. Dahil hindi pa dapat alam ang iyong existence, manatili sa Mount Nothingness at maghintay ng karagdagang mga utos."

sagot ni Lauren, hindi nagpapatinag sa matalim na tingin ng matanda. "It’s not a paradox because architecture is inherently about manipulating boundaries. Look at the concept of a courtyard house or a structure that uses frosted glass and strategically placed voids. Pwede mong ihiwalay ang isang tao sa pamamagitan ng physical walls para bigyan siya ng privacy at isolation, pero sa paggamit ng tamang light wells at openings, nakakonekta pa rin siya sa labas, sa kalikasan, at sa emosyon ng buong gusali. The boundary isn't just a solid wall. It’s an experience." The room was completely quiet. Zelyth looked at Lauren with wide eyes, as if silently screaming, 'Bakit mo siya sinasagot?!'

Kainis naman bakit kailangan may pang black mail. “Let’s sleep together, this is the only room here, we’ll be sleeping together,” sabi niya hindi nalang ako umimik wala rin naman akong magagawa. For my brother, I am willing to do everything, he’s the only person I have now, I can’t lose him. --

sabi ko sakanya na nauutal dahil parang feeling ko nanginginig ang akin labi dahil sa tensyon na nararamdaman. Hindi niya pa rin ako nililingon na para bang hindi niya nararamdaman ang akin presensya at para bang hindi niya narinig ang akin boses ng ako'y magsalita. Feeling ko tuloy may galit talaga na nararamdan si Anus sa kadahilan Hindi ko 'to pinansin ng walang sapat na rason. Nakaramdam naman ako ng konsensya na para bang humupa ang kabang akin nararamdaman. "Anus" sabi ko sakanya ng marahan at hindi na din nanginginig ang akin labi dahil parang biglang humupa ang akin nararamdaman dahil sa konsensya.

Pagkatapos ng ilang sandali, humina ito at naging hikbi. “Your master… is he still alive? Under his guidance, nihilism must be thriving… right?” Mariing napangiwi si Esteban at pabirong sagot, “Elder, gaano ka na katagal nakakulong dito? Hindi mo ba alam?” Tahimik ang boses saglit, bago muling nagsalita. “I can’t even remember how long…” Napabuntong-hininga si Esteban. “No wonder. Nihilism doesn’t even exist among the Seven Peaks anymore. Wala nang natira.”

“Nagtatanong lang po ako, Doc. Is there any specific treatment plan pa po ba for my mother?” Alam na alam ni Rohi ang pakiramdam na iyon, ang pakiramdam ng kawalan ng interes sa kahit anong bagay. Sa katunayan, hindi ito kawalan ng pag-asa, kundi simpleng pagkabagot sa mga nangyayari sa kanyang buhay. Pakiramdam niya ay walang kabuluhan ang lahat ng kanyang ginagawa noon. It is not that death is so alluring, but that life is boring. Tulad noong tumalon siya mula sa tulay paibaba ng lawa, hindi niya talaga alam kung saan pa siya maaaring pumunta noon. No place was interesting and no one would wait for him. It is a kind of dead silence where there is no longer any expectation. Mahirap intindih