Nothingness 소설 & 이야기

It's like being trapped in a room with no windows, no doors, and no light. The silent cries and excruciating pain will slowly make you suffer. Your body will lose its strength even if you’re not doing anything exhausting, and you’ll start experiencing severe memory loss. It’s also like being killed slowly, inch by inch. Nanunuot yung sakit na hindi mo na lang gugustuhing kumilos. Manliliit ka rin sa sobrang awa na nararamdaman mo para sa sarili mo. That even opening your eyes and taking a breath feels unbearably difficult.

Dahil nanatili lang ang mga mata niya sa walang malay nitong estado katulad ng buong katawan niyang parang naparalisado at hindi makakilos. He should be happy, right? Maaaring hindi na ito makaligtas ngayon dahil sa mga natamo nito. At dapat ay hindi ganito ang nararamdaman niya, dapat hindi blanko, dapat ay may sumisilay ngayon na ngiti sa mga labi niya habang tinitignan itong nawawalan na ng buhay ngunit bakit? Wala siyang maramdamang kahit na ano. Hindi siya makaramdam ng kasiyahan o kahit pag-alalala man lang para dito. He feels nothing.. he became blank all of the sudden.

Habang isang sofa sa sala at maliit na lamesa sa gitna. Walang TV o anu pa mang appliances. Kahit ang pader ay tanging wallpaper lang na halatang luma na dahil sa pagiiba ng kulay at naging dilaw. Walang ni isang litrato ang nakasabit doon bukod sa salamin. It looks and feels empty. Napakunot ang noo ko saka ko narinig ang pagbukas ng pintuan. At halos nabilaukan ako ng makita ang manipis na naman niyang damit.

Tinitigan ni Lauren ang propesor. The heavy silence of the underground parking lot pressed down on them, punctuated only by the distant, low hum of the exhaust building. Her chest heaved, but slowly, the raging fire of frustration in her eyes cooled down into a flat, detached emptiness.

Kung tungkol sa mga detalye, isinantabi niya ang mga kaisipang iyon sa ngayon. “Kayong lahat, balak kong umalis,” Sabi ni James. “Umalis? Saan?" Humakbang si Xosha at nagtanong. Sinabi ni James, “Ang Mount Nothingness ay walang iba kundi mga pagkasira sa labas ng mundo. Walang nakakaalam na maraming makapangyarihang nilalang ang nakatago sa loob. Dahil hindi pa dapat alam ang iyong existence, manatili sa Mount Nothingness at maghintay ng karagdagang mga utos."

Kainis naman bakit kailangan may pang black mail. “Let’s sleep together, this is the only room here, we’ll be sleeping together,” sabi niya hindi nalang ako umimik wala rin naman akong magagawa. For my brother, I am willing to do everything, he’s the only person I have now, I can’t lose him. --

sabi ko sakanya na nauutal dahil parang feeling ko nanginginig ang akin labi dahil sa tensyon na nararamdaman. Hindi niya pa rin ako nililingon na para bang hindi niya nararamdaman ang akin presensya at para bang hindi niya narinig ang akin boses ng ako'y magsalita. Feeling ko tuloy may galit talaga na nararamdan si Anus sa kadahilan Hindi ko 'to pinansin ng walang sapat na rason. Nakaramdam naman ako ng konsensya na para bang humupa ang kabang akin nararamdaman. "Anus" sabi ko sakanya ng marahan at hindi na din nanginginig ang akin labi dahil parang biglang humupa ang akin nararamdaman dahil sa konsensya.

Pagkatapos ng ilang sandali, humina ito at naging hikbi. “Your master… is he still alive? Under his guidance, nihilism must be thriving… right?” Mariing napangiwi si Esteban at pabirong sagot, “Elder, gaano ka na katagal nakakulong dito? Hindi mo ba alam?” Tahimik ang boses saglit, bago muling nagsalita. “I can’t even remember how long…” Napabuntong-hininga si Esteban. “No wonder. Nihilism doesn’t even exist among the Seven Peaks anymore. Wala nang natira.”

“Natatakot ako na baka ma-bored ka sa bahay mag-isa. Kahit na hindi sila nakakapagsalita, pinupuno naman nila ang bahay para hindi ito mukhang walang laman.” Oo nga naman, ang bahay na ito ay hindi walang laman. Ang bahay na iyon ay bahay nila ni Noah ngunit palaging nandoon si Nica kaya paano ito mawawalan ng laman? Ang hapag-kainan, ang sala, ang mga bintana… lahat ng sulok, kung wala si Nica at ang mga memories nito, ang presensya nito ay nakakalat sa buong kabahayan. Kaya paano ito mawawalan ng laman?

I'm helpless and totally useless. No! Hindi ito ang mommy ko. Hindi ang mommy ko ang taong nakahiga ngayon sa sahig at may nakatarak na kutsilyo sa dibdib. Hindi pa patay ang mommy ko. Hindi. Hindi ko matatanggap na mawawala ang mommy ko.