Nothingness Mga Nobela at Kwento

Like space itself was collapsing inward around my awareness of him. I pressed a hand to the glass. Cold. Unmoving. And then— A message appeared on my phone. No sender. No trace. Just text. You’ve been reacting for too long. My breath stopped. The message continued. Tell me who you are reacting to. My throat tightened painfully. Because I couldn’t answer that. Not honestly. Not without fracture. Behind me, the air shifted again. Not sound. Presence. I turned slowly. The room was still empty. But the silence wasn’t.

“Natatakot ako na baka ma-bored ka sa bahay mag-isa. Kahit na hindi sila nakakapagsalita, pinupuno naman nila ang bahay para hindi ito mukhang walang laman.” Oo nga naman, ang bahay na ito ay hindi walang laman. Ang bahay na iyon ay bahay nila ni Noah ngunit palaging nandoon si Nica kaya paano ito mawawalan ng laman? Ang hapag-kainan, ang sala, ang mga bintana… lahat ng sulok, kung wala si Nica at ang mga memories nito, ang presensya nito ay nakakalat sa buong kabahayan. Kaya paano ito mawawalan ng laman?

I'm helpless and totally useless. No! Hindi ito ang mommy ko. Hindi ang mommy ko ang taong nakahiga ngayon sa sahig at may nakatarak na kutsilyo sa dibdib. Hindi pa patay ang mommy ko. Hindi. Hindi ko matatanggap na mawawala ang mommy ko.

Sa halip, habang nagpapatuloy siya sa paglinang, nahihirapan siyang huminga. Matagal siyang nag-isip. Sa huli, naisip niyang may kinalaman ito sa kawalan ng natural na espiritwal na enerhiya sa dream space. Walang hangin na may Qi, walang kalikasan na pinagmumulan—isang espasyong walang laman. Habang mas iniisip niya, mas lalo siyang nakakasiguro. Napakunot ang noo niya.

Isang maliit na bahagi ng kalawakan sa dulo ng kanilang sakop ay biglang naging ganap na tahimik. "Imposible," bulong ng technician. "Walang signal. Walang radiation. Walang kahit ano." Ang ulat ay mabilis na umabot sa pinakamataas na antas. Sa war room ng Aegis, na ngayon ay mas malaki at mas advanced, ipinakita ni Kaito Tanaka ang data sa Konseho. "Ito ay isang 'Wave of Non-Existence'," paliwanag niya, ang kanyang boses ay seryoso. "Isang phenomenon na hindi pa natin nakikita. Isang alon na hindi sumisira sa materya. Binubura nito ang materya. Ang mismong espasyo-oras ay kinakain nito. At ito ay gumagalaw."

pahayag na pagmamakaawa ni Sofia na kahit mapaos siya kakasigaw ay wala siyang pakialam. Sigaw lang ng sigaw si Sofia at humihingi ng tulong habang ang tiyuhin niya ay nakangisi lang na ginagapang na pataas sa dibdib ni Sofia ang magaspang nitong kamay. Naiiyak nalang si Sofia dahil wala siyang magawa, pakiramdam niya ay nasalo na niya lahat ng malas sa buhay niya.