Number 27 Novels & Stories

Nakasuot siya ng puting damit, maninipis ang tela, at ang mga kamay niya ay itinali sa harap. Bumukas ang selda at pumasok ang dalawang bantay, hinawakan siya sa braso at itinayo sa gitna ng entablado. Sa ibaba, mga taong nakaupo sa mga silya, lahat ay may maskara. Lahat ay may mga numerong hawak. “Item number twenty-seven,” sabi ng announcer. “A new acquisition. Strong-willed, intelligent, and rare. Starting bid — two hundred million.”

" do you know what is it?" Tinaasan ko naman sya ng kilay. Natural age nya! Kaylangang ipagduldulan? Nakamangot na sumagot ako. " you're age." Sabi ko sabay hawak sa staw at sipsip. " nah. Its just a number." Napatingin naman ako sa kanya. " 24, 25, 26, 27, 28. They are all just a number. " sabi nya. I dont know if he is comforting me but.. its working.

Kung bakit ba kasi naisipan niya pa’ng gawin iyon. “Yes nilalandi ko ‘yong babae..” Mabilis na tumaas ang kilay ni Cianne sa pag-amin niya. “Pero, ginawa ko ‘yon para sabihin niya sa akin kung ano’ng room number kayo. Room 27 kayo ‘di ba?” pagpapatuloy niya. Matagal siyang tinitigan ni Cianne. Animo’y tinitimbang nito kung dapat ba s’yang paniwalaan o hindi.

Nag bibiroan na silang mag kakaibigan, patuloy parin ako sa paglakad at hindi na pinansin ang nasa likod ko hanggang makarating ako sa apartment. "Bago ka dito?" nabitawan ko ang aking dala dahil sa gulat, humarap ako sa lalaking naka suot na number 27 na jersey. Malaki ang ngiti nit sa akin, at tatlo nyang kasama ay nasa likod nya at nakangisi kaming tinitingnan. "Uhm, oo. kanina lang." sagot ko, pinulot ng lalaki ang nahulog na dala ko at nilahad sa akin.

untag sa akin ni King. “Huh?” ani ko nang bumaling. “Sabi ko, anong number ng gate?” “27, Daddy!” sagot ni Halina mula sa likod. Niliitan ko pa ang mata ko habang sinisipat. “Um, 27 nga.” “Oh. Mali tayo nang hinintuan.” Tumingin si King sa side niya. “I think yan ang number 26.” Sinundan ko pa nang tingin ang tinuro niya.

Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ang lahat. “Hindi kaya…” putol na banggit ko. Lumakas ang kabog ng dibdib ko nang unti-unti na itong lumilinaw. Hindi… Hindi maaari, pero may posibilidad na ‘yon nga ang nangyari. “A-ano’ng number ’to?” kinakabahang tanong ko. “217,” tipid niyang sagot na nagpatigil sa mundo ko. “F*ck. Nalintikan na,” mahina kong sabi habang gulat na nakatingin sa kanya.

TWENTY-SEVEN (27) - Rhea’s POV – Parang bulkan na sumabog ang puso ko ng makarinig ako ng malakas na pagsabog mula sa kung saang parte ng kakahuyan na kinaroroonan namin. Unti-unting tumatayo ang balahibo ko sa leeg kasabay ng malamig na awra na umaakyat sa katawan ko. Napalunok naman ako ng masundan naman ito ng isa pang pagsabog. Nagsimula na rin akong pagpawisan ng malamig sa kamay.

hindi makapaniwalang katanungan ni Czarina. "Hmm, bakit pala Seven?" tanong naman ni Jed. "Seven, kasi.. madalas akong maging swerte noon sa numerong seven. Natatandaan ko pa nga, bata pa ako no'n, nakapila ako sa isang bayad center. Tapos, saktong number seven ang nakuha ko. Ang smooth lang ng transaction namin no'n ng kahera. Tapos sabi niya pa nga sa akin, may hatid daw na s'werte ang numerong seven. Kasi kung iisipin, mayroong pitong araw sa loob ng isang linggo, at ang pangpito ay Linggo na madalas ay araw ng pahinga. Kaya naisip kong ipangalan sa anak ko ay Seven, dahil siya ang magsisilbing pahinga ko sa stressful na mundo."

Pero, kung wala itong epekto, hindi ba masasayang ang 2 billion US dollars niya? Nang maisip ito, muli siyang napasulyap kay Number 47. Nakikita niyang may malalang Parkinson’s disease si Number 47. Ganoon din, isang ideya ang pumasok sa kanyang isip. Dahil malinaw niyang nakikita ang sintomas ng Parkinson’s disease kay Number 47, bakit hindi niya hayaang ito muna ang maunang uminom ng pill? Malalaman niya kung gaano ka-epektibo ang gamot kapag ininom ito ni Number 47 sa harap ng lahat.

pakli niya. “Oy, e, ‘di ilang taon ka lang?” nakaingos na tanong ko. “Twenty-seven,” proud na tugon niya na labis kong ikinatawa. Ibinato ko ang table napkin at nasapol siya sa mukha. Maging siya ay natawa na rin. “Mukha bang forty-three na ako?” pagkaraan ay tanong niya. Umiling naman ako. “Papayag na nga akong twenty-seven ka lang pero ngayon lang,” nakalabing tugon ko.