Seventeen Number Novels & Stories

Kasi kanina pa ako naghahanda kung anong sasabihin ko sa kaniya iyon pala umuwi na. Wala na kasi akong number niya. Ayaw ko naman mag-ask kay Amhella, nahihiya ako sa pinsan ko. Si Layvee, may number pa yata siya ni Seven. Pero badtrip iyon kay Seven kaya hindi ko mahingi sa kapatid ko baka masabunutan lang ako noon. “Tara na kumain na lang tayo,” ngumiti pa ako para hindi nila mahalata naiiyak na ako kasi pakiramdam ko hindi nagtutugma ang pagkakataon para sa amin ni Seven.

Iyon ang nabasa ko sa subtitle bago natapos ang kanta. "Ang ganda ng kanta! Sinong singer niyan, Tash?" puri ko at napatingin sa kanya nang maramdamang tumingin siya sa akin. Parehas kasi kaming nakasandal sa headboard ng kama ko at nakaharap sa may kalakihang flatscreen TV na nasa harap. "Seventeen," tangging sagit niya. "Seventeen?" ulit ko at tumango. Number?

hindi makapaniwalang katanungan ni Czarina. "Hmm, bakit pala Seven?" tanong naman ni Jed. "Seven, kasi.. madalas akong maging swerte noon sa numerong seven. Natatandaan ko pa nga, bata pa ako no'n, nakapila ako sa isang bayad center. Tapos, saktong number seven ang nakuha ko. Ang smooth lang ng transaction namin no'n ng kahera. Tapos sabi niya pa nga sa akin, may hatid daw na s'werte ang numerong seven. Kasi kung iisipin, mayroong pitong araw sa loob ng isang linggo, at ang pangpito ay Linggo na madalas ay araw ng pahinga. Kaya naisip kong ipangalan sa anak ko ay Seven, dahil siya ang magsisilbing pahinga ko sa stressful na mundo."

Simpleng sabi ko. "Nineteen?" His brow creased and shooked his head. "Your age is too young for that kind of work." Halos masamid ako sa narinig.I'm only seventeen. Kung nababataan siya sa nineteen. Ano pa kaya kung seventeen huh?

Dahil mukha namang hindi sila papayag na hindi ako magsalita kaya pinagbigyan ko na sila. "Magandang gabi po sa lahat. Nagpapasalamat po ako sa inyong pagdalo sa kaarawan ko. Yeyyy! Seventeen na ako. Next year Mom, magpapa-debut ka pa ba?” tanong ko kay Mommy. Nagtawanan ang mga mababaw ang mga kaligayahan pero alam kong natawa lang sila para lang hindi ako mapahiya.

Inabot ni Summer ang phone niya kay Poppy para ipa-type roon ang number nito, pero tinanggihan ‘yon ni Poppy. “Wala rin akong number. Wala akong cell phone.” “What?” Bahagyang umawang ang bibig ni Summer. “Bakit wala?” Tulad ko, alam kong na kay Poppy rin ang atensyon ni Mom at Dad. “Bawal akong mag-cell phone.” “That’s ridiculous! You’re seventeen, Poppy! Bakit bawal?” Si Summer pa rin. Napayuko na ako sa hawak kong mug at doon ako tumitig habang napapaisip. ‘Why doesn't Poppy have a cell phone? And at seventeen, how is she unfamiliar with social media?’

Binigyan niya ng bawat diin ang sinabi niya. Nagsalubong ang kilay ko nakita ko nalang din sina Sevhire at Syche na nasa likod ni Stan. "Yeah? You're only sixteen pero mukhang pagtungtong mo ng seventeen ay marami ng iba't ibang babae na sasabihing nabuntis mo sila." "We're using condo—"

nakangiting sabi nito at pasimpleng nilagay ang buhok sa tenga niya. "Ate, para sa akin, laging sixteen years old ka lang. Mas maganda ka pa sa kahit sinong seventeen-year-old dyan." Abot-tenga ang ngiti ni Sweety, halos lumabas na ang lahat ng ngipin niya sa tuwa dahil sa narinig.

17 Unti-unting nanlaki ang mga mata ni Bea. Hindi siya agad gumalaw. Marahan niyang dinampot ang keychain. Nanlalamig ang mga daliri niya. "Hindi..." Mahina niyang bulong. Hindi iyon ordinaryong souvenir. Kilalang-kilala niya iyon. Tatlong taon na ang nakalipas... May kaparehong keychain na nakasabit noon sa sports bag ni Number Seventeen. Minsan pa nga ay tinukso niya ang fighter.

Muling nagtama ang tingin nila. "July 23. This date just randomly popped in my mind." Sagot nito. July? "Hmm. July 15. Gusto ko ng number 15." Nakangiting suhestyon niya. Nanatiling nakatingin lang sakaniya ito, "15?" Ulit nito. Tumango siya. "Gusto ko lang, kung okay lang." Kibit-balikat na sabi niya. Tumango lang ito sakaniya.