Novel & Cerita One Line Quotes On Myself

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

"lintik!umayos ka self!focus!focus self!" Humiga akong muli sa kama at itinaas ang kaliwang kamay ko,tiningnan kong muli ang singsing sa daliri ko.malawak akong ngumisi."nagsisimula ka palang self,pero may improvement na,kunti pa,lina.kunting tiis pa."pabulong kong sabi sa sarili ko.

Lahat kami parang maingat kumilos. Parang may dapat bantayan. Napahigpit ang hawak ko sa sarili kong kamay. “Hindi ako nagkamali,” sabi ko sa sarili ko. Pero may maliit na boses sa isip ko na nagsasabi— Paano kung mali ka? Paano kung guni-guni lang? Umiling ako. Kilalang-kilala ko ang sarili ko. Alam ko ang nakita ko.

All I had was nothing but just myself. Hindi ako umiyak dahil sanay na ako. Kahit wala naman akong ginagawang masama ay hinuhusgahan ako pero nang gumawa ako ng masama ay hinuhusgahan pa rin ako. Wala namang pagkakaiba. Hindi ko na nga alam kung saan ko isisiksik ang sarili ko.

Muli na naman akong naiyak. "You don't need to be good for anyone or for me. Don't do it for anyone else, do it for yourself." Niyakap niya ako palapit sa dibdib niya. Binaon ko ang mukha ko doon, walang pakialam kung nababasa sya ng luha ko. Umiiyak pa rin ako. "Sana mahintay mo ako. Gusto ko maging karapat dapat sa 'yo balang araw."

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

Hindi ko hahayaang masira lang ng ganoon kadali ang pangarap ko dahil sa mga taong iyon. Sumilay ang ngiti sa labi nya. Tumayo sya at marahang hinaplos ang buhok ko, “Now that’s right. You have to believe in yourself. Even if other people stick the so-called evidence in your face. Always remember that I’m here for you and I will never let you fight these battles alone.”

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Mga bagay na gusto ko na sanang ibaon sa limot. "Iyan ba ang dahilan kung bakit pinarurusahan mo ang sarili mo at ibinabaon sa lungkot? kasi maguguilty ka na maging masaya?" Nateme ako sa sinabi niya... parang lahat ng binibitawan niyang salita ay may natutumbok sa kaloob looban ko, "Ano nga ulit iyong laging sinabi ng daddy mo sa iyo noong bata ka pa sa tuwing akala mo ay nag kamali ka? 'Don't beat you self up' yan ang lagi niyang sinasabi sayo at sigurado akong yan din ang sasabihin niya sayo ngayon kung nandito siya... Hindi mo kasalanan ang nangyari kay enzo kaya wag mong sisihin ang sarili mo," maging siya ang namumuha muha na rin sa pag leleksyon sa akin. Marahil ay awang awa na rin si

Kainis! 'Limot mo na siya self kaya umayos ka! Iyang pagiging marupok mo ang nagtulak sa iyo kaya ka nga napasabak sa buwis buhay na training eh tapos sa isang iglap, magiging marupok ka lang. Haysssst, isusumpa na talaga kita self' of course sa sariling isip ko lang iyun sinabi. Hindi po pwedeng iparinig sa iba dahil baka mapagkamalan akong baliw.