One Line Quotes On Myself 소설 & 이야기

Leona sarcastically asked hindi na ako nagsalita, tumulungan ko nalang siya. I can't understand her! Kanina mabait nag-offered panga ng pizza. Tapos naging weird. Ngayon naman sarcastic. Hai! Grabe na 'to! Did I really talk to myself? Bulong kasi ako ng bulong sa sarili ko. Teka! Kailan ko pa ba kinausap ang sarili ko. Never mind maybe I'm so tried for this day.

But now, if I ever looked at myself in the mirror, I can proudly say: I win. *** -FIN

Kailangan ko itong labanan. May mga magulang ako, may mga taong nagmamahal at umaasa sa akin. " K-kailangan kong tumayo para sa sarili ko. K-kailangan k -kong maging matapang. K- kailangan kung isipin mga magulang ko Kaya ko to, kakayanin ko lahat ng 'to." walang tigil pa rin ang pagtulo ng mga luha ko. Wala na akong ibang makakapitan ngayon kundi ang sarili ko na lang. I still have me. I have to be strong. No relationship will last forever than the relationship I have for myself.

Kung anong tapang ang mayroon siya para magawa iyon ay hindi niya alam. “Sana ganyan ka rin sa sarili mo, Liberty. Handa kang ipaglaban ang iba pero hindi mo magawa sa sarilli mo…” mahina niyang sambit. “Be kind to yourself, please… you are all you have. No one will save you from drowning but yourself…”

Sa huling pahina, may isang pangungusap na siya mismo ang nagsulat ilang taon na ang nakaraan: Gusto kong mabuhay nang tahimik. Napangiti siya nang bahagya. Isang matamis ngunit malungkot na ngiti—parang alaala ng sarili niyang inosenteng pangarap bago siya tuluyang naipit sa mundong hindi niya lubos na naiintindihan. “Late na pala,” bulong niya sa sarili. Isinara niya ang notebook, at sa unang pagkakataon, tinanong niya ang sarili—

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

Nagbakasakali lang kasi ako makakuha ng tamang kasagutan. 'Ay, tama ba iyong sinabi ko? Naku, self. Palpak ka talaga kahit kailan.' Kastigo ko sa aking sarili sa isipan. "You also want to go inside? " Pag-aanyaya nitong wika pa sa akin. "O-okay lang ba?" medyo nauutal ko pang saad dito. 'Nakakainis! Bakit ba ako laging nauutal sa harapan nito?'

Hindi ako kasali sa kanyang mundo, at mas lalong hindi sa mundo ng mga mayayaman. Tumigil ako sa harap ng salamin, at para sa unang pagkakataon, pinangarap kong makita ang sarili ko bilang taong totoo. Ang taong walang mga lihim, walang kasinungalingan, at walang iniintinding status. “Kung ikaw lang ang kayang maging totoo,” bulong ko sa sarili ko, “siguro mas madali lahat.” Bumaba ang tingin ko sa laptop. May notification si Jayden. Isang text message mula sa kanya.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.