One Line Quotes On Myself Novels & Stories

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

Muling nagsalita ang nilalang na nasa aking likuran. "Aminin mo na lamang sa sarili mo na hindi mo kaya ng mag-isa...aminin mo na lamang sa sarili mo na mahina ka....napakahina mo at kahit kailan hindi ka ng mabubuhay ng walang natatanggap na tulo-- "

Ang cute niya tapos tagos sa puso pa iyong mga sinusulat niya. After putting on my favorite shade of lipstick, I puckered my lips in front of the mirror then smiled to myself. You dress up and make yourself beautiful for yourself. Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba. Ang mahalaga ay mahal at tanggap ko ang sarili ko. If they are intimidated, then that was not my problem anymore. I don’t need to change myself just so they would accept me. I won’t be less for them. I would not dim my light just so they could shine.

Am I selfish? Siguro nga makasarili ako. Buong buhay ko ay wala akong ibang inisip kundi ang sarili ko. Na nasasaktan ako... Pero hindi ko man lang magawang isaisip na nasasaktan din ang mga taong nasa paligid ko. Na kahit anong ngiti nila ay hindi mawawala ang sakit na 'yun. Yes... I'm selfish. And that selfishness brought me here.

Ang sabi ni Luther, ‘formal, elegant, but not loud. Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin sa not loud, pero pagtingin ko sa sarili ko ngayon… mukhang ibang tao ako. “Hindi ko ‘to kaya,” bulong ko sa sarili ko. “Masyadong sosyal ‘to.” Pero wala nang atrasan. Kailangan kong humarap sa mundo niya — ang mundong hindi ko kailanman pinangarap, pero kung saan niya ako dinala.

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

“Nice one, Celestine. Niluluto mo sarili mong kamay. Literal na mainit ang gabi mo!” Pagkatapos kong maglagay ng yelo sa kamay ko, bumalik ako sa sofa, may hawak na mangkok ng noodles. Nag-scroll ako sa phone habang kumakain. Sa “For You” page ko, puro romantic quotes. “Love is when you find someone who sees you even when you’re trying to be invisible.” Napakunot ako ng noo. “Aba, algorithm, wag mo kong i-analyze.”

Tipid akong ngumiti. 𝐼 𝑚𝑖𝑠𝑠 𝑚𝑦𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑡𝑜𝑜. 𝐼 𝑎𝑚 𝑤𝑒𝑎𝑘 𝑒𝑛𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑡ℎ𝑖𝑠.

"Because if I don't have myself I don't have any for myself. I build that confident for how many years. I love this version of me." "Hindi mo kailangan na sarilihin lahat, if it's to heavy I can carry it for you. Let me carry everything that burdens you." "That was before, ngayon wala na akong hihilingin pa. Subrang swerte ko sayo at sa pamilya natin. Mas higit pa ito sa pinangarap ko noon. Walang dereksyon ang buhay ko, kung ano lang ang ginagawa ko, mangulo sa buhay ng nakapaligid sa akin."

“Hindi ko naman habol ‘yon. Ang gusto ko lang, kapag tiningnan ko ‘yung sarili ko sa salamin, masasabi kong proud ako sa kung ano na ako ngayon.” At sa loob-loob ko, napangiti ako nang bahagya. Kasi alam kong kahit gaano ako ka-busy, may dahilan kung bakit ako nagpupursige. Hindi lang si Azael. Ako rin.