One Must Imagine Sisyphus Happy นิยาย & เรื่องราว

Siya, si Zenon, si Dennis at si Raymond. Maraming siyang pagsisisi. Maraming what ifs. Maraming hiling. Sa araw-araw, iyon ang laman ng utak ni Syrius. Is there a second chance for them? Mapakla siyang napangiti habang nakatingin sa puntod ni Dennis na dinalaw niya ngayon.

Kung pagbabago ang tawag rito sana hindi na bumalik sa dati. "Happiness is like Love. Our greatest happiness does not depend on the condition of life in which chance has placed us, but is always the result of a good conscience, good health, occupation, and freedom in all just pursuits. " he said again. I silently sighed. Mukhang kahit papano may natutunan na siya. Pero hindi ko parin maiwasan na hindi mag-aalala. Pakiramdam ko wala pa kami sa gitna na kwento.

"Yeah, but don't lose hope. Everything takes time and so is your condition, if we have to wait forever, we will. Just take a look at those flowers, remember that for you it signifies brightness too. Let the flower illuminate your mind to think positively, hindi tayo susuko." "But you don't have to help me, masasayang lang ang oras mo." "And who gave you that idea? It's my pleasure to help you, to see the happiness in your eyes again..." Humugot siya nang ubod ng lalim na hininga, sinikap niyang umisip ng paraan para ipaunawa pa kay Sappy ang kaniyang ginagawa. "Look, just see it this way. I'm helping you out 'cause I kinda feel for you, minsan din akong napunta sa ganiyang kondisyon noon. It

para akong batang takot na takot. "Bakit naman? It's not like I'm gonna kill you. Oh! You just gave me an idea, I might as well kill you..." inilapat miya yung dibdib sa akin at binigyan ng mabilis na halik yung labi ko. "...with pleasure." "Lena if you're just playing with me, please stop, I told you I've had enough." "Do you know Epicurus? The ancient greek philosopher? He believed that the greatest good in life is pleasure."

Ang kaniyang mga mata ay diretso sa akin, malamig ngunit may bahid ng matinding pagnanasa-tila ba wala akong karapatang tumanggi. Nakita kong lumabas si Mr. Sylvara sa kaniyang sasakyan at lumapit sa akin. "Imagine," dagdag pa niya, habang dahan-dahan siyang yumuko palapit, ang kaniyang tinig ay halos bulong ngunit sapat para muling magdulot ng kilabot sa akin, "Imagine if I fuck you every hour... the money you'll earn would be far beyond just paying your apartment."

Habang naglalakad kami sa gilid ng cliff ng Marlboro Hills, hawak niya ang kamay ko. Tahimik lang kami pero komportable. Gideon was running ahead, tumatawa sa hangin, habang ang araw ay unti-unting lumulubog sa dagat. “Do you think forever exists?” tanong ko. “Maybe not the way people imagine it,” sagot niya. “But I think it exists in moments like this. When I look at you and realize I’d do it all again—every chaos, every mistake—just to end up here.”

Keilani POV Pagod na pagod ako. Parang ang bigat ng buong katawan ko, parang mababasag ang bawat buto sa bigat ng nararamdaman ko. Nasa kama ako ngayon, nakahiga, pero kahit pahinga ang habol ko, parang mas lalo akong hinihila pababa ng bigat ng konsensya ko. Kanina pa tahimik ang buong bahay. Tanging tunog ng electric fan at mahinang tiktik ng orasan ang naririnig ko. Pumikit ako, pilit inaalis ang alaala ng hapon na iyon. Ngunit kahit pilit kong kalimutan, bumabalik pa rin sa isip ko ang bawat sandali. Ang bawat haplos, ang mga sulyap na puno ng pagnanasa, at ang mga salitang sinabi ni Sylas. Lahat ng mga wild naming ginawa, ang kababuyan, kadirian at kung ano-ano pa, basta, grabe, k akaib

ang nabubuong paniwala sa kanyang isipan, “sasamantalahin ko ang bawat araw, oras at minuto ng pagsasama namin, nang maligaya, bago niya ako iwanan kapag natuklasan niya ang katotohanan.” Hindi niya kailangang maging matapat. Ang kailangan ay maging masaya siya. Ang maging maligaya. Kahit sa ilang panahon man lang. “I choose to be happy.” Pagtatapos niya ng kanyang mga iniisip. At naging final at ganap ang kanyang desisyon nang makita si Sophie na papalapit sa kanya. “Shall we go?” Tanong nito sa kanya.

He was in his element, a moment of solace where he could simply be – no expectations, no judgments, just him and the blissful serenity of the present. As time seemed to ebb and flow in the steady rhythm of the water, Osiris's mind wandered. Thoughts drifted like leaves on a gentle stream, carried away by the currents of relaxation. It was a mental voyage, a journey into the realms of introspection and daydreams. And there, in the quiet solitude of his bathtub sanctuary, Osiris found himself. He wasn't just the CEO of a company or a man burdened with responsibilities. He was someone who could simply exist, relishing the freedom of the moment.

Napahinto ako sa paglalakad nang makita ang lalaking nakaupo roon at walang kahirap-hirap na pinapatugtog ang bawat piano key. Si Ehryl. . . Tila ba ay hindi niya kami napapansin. Nakapikit ang mga mata nito habang damang-dama ang bawat pagpitik ng mga kamay. Sumasabay ang kanyang katawan sa bawat paggalaw ng kanyang mga daliri. Napasinghap ako nang magsimula itong kumanta. What does it mean to be happy? It’s such a simple word