Solitude In One Hundred Years Of Solitude 소설 & 이야기

Nanatili lamang siyang nakatayo roon at nakatitig sa lapida sa kanyang harapan at sa pangalang nakaukit doon. Kumakapit ang lamig sa kanyang mga buto, ngunit halos hindi niya ito naramdaman. What chilled her more was the silence, the kind that had followed her since the day she learned how loud emptiness could be. Dumadapo ang niyebe sa kanyang suot na coat, sa kanyang buhok, sa gilid ng libingan, at nanatili pa rin siyang nakatayo roon, hindi gumagalaw, na para bang ang pag-alis ay katumbas ng pagtalikod sa huling lugar na may mapaglalagyan pa ang kanyang pagmamahal. In her blank stare lived a thousand unspoken words—apologies, lullabies, promises that had nowhere else to land. The world co

Parang may malamig na hangin na dumaan sa pagitan nila kahit sarado naman ang lahat ng bintana. “Kilala mo ba?” tanong ulit ni Solvia, this time may halong kaba. “Ano bang sinabi?” Dia’s breath caught in her throat as her chest tightened, a strange wave of dread creeping up her spine. The world around her seemed to slow down, the noise of the traffic outside fading into silence, para siyang nabingi bigla sa nakita niya. It’s not a message with words, it’s a message with an image.

Sapat na ang pagkakaawang iyon para masilip ang nasa loob at marinig nang malinaw ang bawat usapang nagaganap. Ang pares ng matang iyon ay walang iba kundi si Donya Soledad. Nakatayo siya sa labas, nakakunot ang noo at nanlilisik ang mga mata habang pinagmamasdan ang eksena. Nakita niya kung paano maghalikan ang dalawa, kung paano maglambingan, at kung paano mag-usap na parang wala silang pakialam sa mundo. Nakita niya ang lambing, ang tawanan, at ang pagiging sweet nila sa isa't isa. At sa bawat segundong lumilipas, lalong kumukulo ang dugo at tumaas ang presyon ng matanda.

" Unti unting nilapitan ni Solenn ang mga katawang walang buhay na nakatambad sa harapan nya. Hindi na niya napigil pa ang mga luhang kanina pa nya pilit na pinipigil. Ito na ata ang pinakamasakit sa lahat ng pinagdaanan nya. Ang minsan niyang paghahangad ng pag asa matapos mawala ang lahat sa kanya. Pakiramdam ni Solenn ay mag isa na lamang siyang lumalaban sa buhay. At wala ng saysay kung anu paman ang mangyari sa kanya sa loob o labas ng seldang ilang buwan din nyang pinag tiisan.

Kinuha ko rin ang butter sa ref at inilapag sa maliit kong dining table. Habang kumakain, binuksan ko ang libro ni Martha Wells, isang paraan para mailayo ang isip ko sa kung ano-anong kalokohan na gustong pumasok sa utak ko. Gusto ko lang ng tahimik. Peace of mind. ‘Yon ang kailangan ko ngayon. Pero sino ba ang niloloko ko? Kahit anong pilit kong ibaling sa ibang bagay ang atensyon ko, paulit-ulit pa rin siyang bumabalik sa isip ko. Si Mr. Solano. At ang offer niya.

Habang umaandar ang sasakyan, tinanaw ko ang mga pine trees, ang mga kalyeng nilakaran ko habang umiiyak, at ang mga alaala ng isang gabing pinuno ng katahimikan, kape, at isang estrangherong walang hiniling kapalit ng kabutihan. Sa bawat milyang lumalayo ako sa lamig ng bundok, parang mas lalong umiinit ang pakiramdam ko. Hindi dahil sa panahon, kundi dahil sa apoy sa dibdib ko — isang kombinasyon ng guilt, pangungulila, at determinasyong itama ang lahat.

I could feel him smiling. He rose to his feet without a trace of panic. "As expected," kalmado niyang sambit, "I knew you'd come." I didn't answer. My gaze never left Solana. She wasn't moving. Her breathing was shallow. But she was alive. Relief lasted only a heartbeat. Then it was swallowed by something far darker. I took one slow step forward. Then another wiithout taking my eyes off him, I spoke in a voice so quiet it was almost a whisper.

Kung hahayaan nilang makialam muli si Dion, mas lalong magiging mahirap mahanap at hulihin si Solenn. Sa kabilang banda, sa isang hindi kapansin-pansing subdivision sa loob ng Manila, balisa at awkward na nakaupo si Solenn sa sofa. Hawak-hawak niya ang isang maliit na trash can habang walang tigil sa pagsusuka ng mapait na likido mula sa kanyang tiyan. Matagal siyang natulala sa matinding takot bago dahan-dahang nag-angat ng tingin sa lalaking nakaupo sa kanyang tapat.

“Mr. Hilton's car completely disappeared into my sight and I don't know how long I've been sitting on the ground. At this moment my chest is heavy as iron. It seemed that I wanted to die. Just minutes passed before I finally stood up, gazing into nothingness. It's been seven years since the last time I faced him. Almost every day I've been waiting for his return, yet I'm always left disappointed. "I don't know what Mr. Hilton's true plans are for me and why he has prisoned me in his Mansion for several years. My tears won't stop falling. I feel like my spirit is weakening after being imprisoned in this house for so long. I’m worried for my father and desperately look forward to seeing him ag

I will create my own memories alone with myself. Instead of prolonging my stay in my room, I quickly changed into my beach attire. The white sand beach stretched out before me, with crystal clear waters inviting me for a swim. The sun was setting, casting a golden hue over the horizon, as gentle waves lapped at the shore. As I walked along the coastline, a sense of peace enveloped me, and I knew that this solo trip to El Nido would be a chance for me to find solace and rediscover myself.