Novel & Cerita Solitude In One Hundred Years Of Solitude

Nanatili lamang siyang nakatayo roon at nakatitig sa lapida sa kanyang harapan at sa pangalang nakaukit doon. Kumakapit ang lamig sa kanyang mga buto, ngunit halos hindi niya ito naramdaman. What chilled her more was the silence, the kind that had followed her since the day she learned how loud emptiness could be. Dumadapo ang niyebe sa kanyang suot na coat, sa kanyang buhok, sa gilid ng libingan, at nanatili pa rin siyang nakatayo roon, hindi gumagalaw, na para bang ang pag-alis ay katumbas ng pagtalikod sa huling lugar na may mapaglalagyan pa ang kanyang pagmamahal. In her blank stare lived a thousand unspoken words—apologies, lullabies, promises that had nowhere else to land. The world co

Ngunit kahit anong pagpikit niya, kahit anong pag-iling, hindi nawawala ang imaheng iyon sa harap niya. Pareho silang walang saplot, tanging ang puting kumot lang ang tumatakip sa kanilang mga katawan. The sheet looked almost too clean, too innocent, contrasting with the ugliness of the betrayal that painted the scene. Her heart felt like it was being squeezed, mercilessly, until all that was left was emptiness. “Dia…” Mahinang tawag ni Solvia, nanginginig din ang boses, halos hindi makapaniwala sa nakikita.

Sapat na ang pagkakaawang iyon para masilip ang nasa loob at marinig nang malinaw ang bawat usapang nagaganap. Ang pares ng matang iyon ay walang iba kundi si Donya Soledad. Nakatayo siya sa labas, nakakunot ang noo at nanlilisik ang mga mata habang pinagmamasdan ang eksena. Nakita niya kung paano maghalikan ang dalawa, kung paano maglambingan, at kung paano mag-usap na parang wala silang pakialam sa mundo. Nakita niya ang lambing, ang tawanan, at ang pagiging sweet nila sa isa't isa. At sa bawat segundong lumilipas, lalong kumukulo ang dugo at tumaas ang presyon ng matanda.

Na eenjoy pa din ng iba ang buhay nila sa loob dahil libre pa ang pagkain kahit na hindi ito kaaya ayang kainin. Mahigit siyam na buwan na siyang napunta sa seldang to. Ni isa ay walang bumibisita kay Solenn kundi ang tita nya lamang. Dun ay muling kumirot ang puso ng dalaga sa isipin na yon. Miss na miss na nya ang kanyang kuya at ang kanyang mama. Namumuo na ang mga luha nito ng naudlot ito dahil sa kung anong paggalaw na naramdaman niya sa kanyang lobong tiyan. Napasandal na lamang siya sa dingding at napabuntung hininga habang hinimas himas ang kabuuang bilog na namuo sa kanyang katawan.

Kinuha ko rin ang butter sa ref at inilapag sa maliit kong dining table. Habang kumakain, binuksan ko ang libro ni Martha Wells, isang paraan para mailayo ang isip ko sa kung ano-anong kalokohan na gustong pumasok sa utak ko. Gusto ko lang ng tahimik. Peace of mind. ‘Yon ang kailangan ko ngayon. Pero sino ba ang niloloko ko? Kahit anong pilit kong ibaling sa ibang bagay ang atensyon ko, paulit-ulit pa rin siyang bumabalik sa isip ko. Si Mr. Solano. At ang offer niya.

Habang umaandar ang sasakyan, tinanaw ko ang mga pine trees, ang mga kalyeng nilakaran ko habang umiiyak, at ang mga alaala ng isang gabing pinuno ng katahimikan, kape, at isang estrangherong walang hiniling kapalit ng kabutihan. Sa bawat milyang lumalayo ako sa lamig ng bundok, parang mas lalong umiinit ang pakiramdam ko. Hindi dahil sa panahon, kundi dahil sa apoy sa dibdib ko — isang kombinasyon ng guilt, pangungulila, at determinasyong itama ang lahat.

I could feel him smiling. He rose to his feet without a trace of panic. "As expected," kalmado niyang sambit, "I knew you'd come." I didn't answer. My gaze never left Solana. She wasn't moving. Her breathing was shallow. But she was alive. Relief lasted only a heartbeat. Then it was swallowed by something far darker. I took one slow step forward. Then another wiithout taking my eyes off him, I spoke in a voice so quiet it was almost a whisper.

Subalit pagdating sa usapin tungkol kay Solenn, hinding-hindi sila kailanman nagkasundo. Noong unang dalawang taon matapos mawala ng kanilang bunsong anak na si Clarisse, halos araw-araw silang nag-aaway nang dahil sa tindi ng pangungulila. Umabot pa sa punto na nagtangkang tumalon si Doña Soledad mula sa balkonahe dahil sa tindi ng depresyon, kaya doon lang natuto si Paolo na magparaya at iwasang makipagdiskusyon nang direkta sa kaniyang asawa.

Palagay naman ang loob ko pagkat isolated area ang parteng ito ng hacienda kaya walang magtatangkang manilip, o gumawa ng hindi maganda sa'kin. Pwera na lang kay Dolfo... Agad na umahon ang ulo ko sa tubig nang makaramdam ng kakaiba sa paligid.Pakiramdam ko kasi ay may nagmamasid sa'kin. Ngunit wala naman akong napansin na tao sa paligid maliban sa mga huni ng ibon at lagaslas ng tubig mula sa talon. Pinagkibit balikat ko na lang ang bagay na 'yo at muling sumisid sa malalim na parte ng tubig. Ilang minuto muna akong nagbabad sa tubig bago ko naisipan na umahon.

“Mr. Hilton's car completely disappeared into my sight and I don't know how long I've been sitting on the ground. At this moment my chest is heavy as iron. It seemed that I wanted to die. Just minutes passed before I finally stood up, gazing into nothingness. It's been seven years since the last time I faced him. Almost every day I've been waiting for his return, yet I'm always left disappointed. "I don't know what Mr. Hilton's true plans are for me and why he has prisoned me in his Mansion for several years. My tears won't stop falling. I feel like my spirit is weakening after being imprisoned in this house for so long. I’m worried for my father and desperately look forward to seeing him ag