Solitude In One Hundred Years Of Solitude Novels & Stories

Nanatili lamang siyang nakatayo roon at nakatitig sa lapida sa kanyang harapan at sa pangalang nakaukit doon. Kumakapit ang lamig sa kanyang mga buto, ngunit halos hindi niya ito naramdaman. What chilled her more was the silence, the kind that had followed her since the day she learned how loud emptiness could be. Dumadapo ang niyebe sa kanyang suot na coat, sa kanyang buhok, sa gilid ng libingan, at nanatili pa rin siyang nakatayo roon, hindi gumagalaw, na para bang ang pag-alis ay katumbas ng pagtalikod sa huling lugar na may mapaglalagyan pa ang kanyang pagmamahal. In her blank stare lived a thousand unspoken words—apologies, lullabies, promises that had nowhere else to land. The world co

Ngunit kahit anong pagpikit niya, kahit anong pag-iling, hindi nawawala ang imaheng iyon sa harap niya. Pareho silang walang saplot, tanging ang puting kumot lang ang tumatakip sa kanilang mga katawan. The sheet looked almost too clean, too innocent, contrasting with the ugliness of the betrayal that painted the scene. Her heart felt like it was being squeezed, mercilessly, until all that was left was emptiness. “Dia…” Mahinang tawag ni Solvia, nanginginig din ang boses, halos hindi makapaniwala sa nakikita.

Sapat na ang pagkakaawang iyon para masilip ang nasa loob at marinig nang malinaw ang bawat usapang nagaganap. Ang pares ng matang iyon ay walang iba kundi si Donya Soledad. Nakatayo siya sa labas, nakakunot ang noo at nanlilisik ang mga mata habang pinagmamasdan ang eksena. Nakita niya kung paano maghalikan ang dalawa, kung paano maglambingan, at kung paano mag-usap na parang wala silang pakialam sa mundo. Nakita niya ang lambing, ang tawanan, at ang pagiging sweet nila sa isa't isa. At sa bawat segundong lumilipas, lalong kumukulo ang dugo at tumaas ang presyon ng matanda.

Na eenjoy pa din ng iba ang buhay nila sa loob dahil libre pa ang pagkain kahit na hindi ito kaaya ayang kainin. Mahigit siyam na buwan na siyang napunta sa seldang to. Ni isa ay walang bumibisita kay Solenn kundi ang tita nya lamang. Dun ay muling kumirot ang puso ng dalaga sa isipin na yon. Miss na miss na nya ang kanyang kuya at ang kanyang mama. Namumuo na ang mga luha nito ng naudlot ito dahil sa kung anong paggalaw na naramdaman niya sa kanyang lobong tiyan. Napasandal na lamang siya sa dingding at napabuntung hininga habang hinimas himas ang kabuuang bilog na namuo sa kanyang katawan.

Kinuha ko rin ang butter sa ref at inilapag sa maliit kong dining table. Habang kumakain, binuksan ko ang libro ni Martha Wells, isang paraan para mailayo ang isip ko sa kung ano-anong kalokohan na gustong pumasok sa utak ko. Gusto ko lang ng tahimik. Peace of mind. ‘Yon ang kailangan ko ngayon. Pero sino ba ang niloloko ko? Kahit anong pilit kong ibaling sa ibang bagay ang atensyon ko, paulit-ulit pa rin siyang bumabalik sa isip ko. Si Mr. Solano. At ang offer niya.

Habang umaandar ang sasakyan, tinanaw ko ang mga pine trees, ang mga kalyeng nilakaran ko habang umiiyak, at ang mga alaala ng isang gabing pinuno ng katahimikan, kape, at isang estrangherong walang hiniling kapalit ng kabutihan. Sa bawat milyang lumalayo ako sa lamig ng bundok, parang mas lalong umiinit ang pakiramdam ko. Hindi dahil sa panahon, kundi dahil sa apoy sa dibdib ko — isang kombinasyon ng guilt, pangungulila, at determinasyong itama ang lahat.

Hindi ako mahilig pumatol pero nang dahil sa mga kalokohan niya ay naiisip ko na lang na parang gusto ko siyang patikimin ng sampal. She's laughing as she tried to comb her hair using her fingers. Nawala na sila sa paningin ko. Nang makalayo na sila ay naginhawaan ako. This is what I want to experience everyday; solitude. "Miss Domingo," Napakislot ako nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon. Hayaan na. Nagsisimula nang mabuhay ang mga daga sa dibdib ko na animo'y narinig nila ang boses ng amo nila.

Siya na lang ang nag-iisang taong nanatiling buhay. Sa pagkahumaling niya sa cultivation at paghihirap para sa haba ng buhay, marahil ay pipiliin niya pa ring bumalik sa kuweba niya kung saan at patuloy na tumira nang mag-isa para mag-cultivate pagkatapos umalis sa nayon. Marahil ay alam niya lang ang pagsikat ng araw at ang paglubog ng araw simula noon, pero hindi ang tungkol sa kung anong taon, buwan, o henerasyon na sa labas ng mundo. Kapag ang kanyang pang araw-araw na buhay ay tungkol sa cultivation, ang lahat ng saya, galit, at lungkot ay mananatili lang sa sarili niya at hindi niya ito maibabahgi sa iba.

Tuluyan akong nawalan ng pagasa, tuluyang naglaho ang pangarap na nais kong abutin dahil tila ba hanggang dito na lamang ako dadalhin ng kapalaran ko. Tanging kadiliman at lungkot na lamang ang nanatili sa akin, At kahit pa ang mga kaibigan na tanging nakakasama ko noon kapag gusto kong magsaya ay wala nang nakaalala sa akin. Mula sa silid ko kung saan madalas ko na lang pinipili ang mapag-isa, ay halos nakabisado ko na ang bawat sulok nito gamit lang ang pakiramdam. Batid kong napakagulo ng silid ko dahil kahit ang mga katulong ay hindi ko hinayahang pumasok rito, kahit na kailangan na kailangan ko ng tulong dahil hindi ko makita ang nasa paligid ko ngunit mas pinipilit kong gawin ng sarili

LOID XAVIER’s POV The day seemed to go on so long for me. I don’t know why I had felt this all along; within 24 hours, walked away. Parang may kulang sa paligid na hindi ko naman mapangalan. Hindi ko alam kung ano ang kulang, the same reason, what would I do to spare this boredom, and I had to let the time go like empty bottles of wine. I had to go around the mansion all the times and I had never felt this way ever. Pero this time, like this moment, I walk and roam every corner of our hacienda. Why is this a missing piece?