Romans & histoires One Piece Roger Pirates

Nakilala ito sa pangalang Rophe Morgan na siyang tumatayo bilang personal na tagapaglingkod ni Veron. Ilang taon na ring nagpaikot ikot ang sitwasyon sa Nine Mainland kaya nagawa ng mga piratang itayo ang kanilang mga sarili sa dagat ng Donghai City. Nagnakaw ang mga piratang ito sa mga dumadaang barko habang sinisindak ang mga sibilyan at pinapahirapan ang mga mangingisda. Pero isang buwan na ang nakalilipas mula noong magpakita si Veron na tumalo sa mga piratang ito. Brutal nitong ginawang mga alipin ang lahat ng pirata sa dagat ng Donghai City nang puwersahan. Walang sinuman ang nakakaalam kung saan ito nagmula at kung saan nito natutunan ang kaniyang mga kakayahan. Ang tanging alam lang

"Sir, nandito na po ako." Katok ni Roger sa pintuan. "Pasok!" Humugot muna ng malalim na paghinga si Roger bago pinihit ang seradura. Mukhang mainit na naman ang ulo ng binata. "Sir, hindi pa po ba tayo uuwi sa pad mo?" "Hindi muna at baka biglang maisipan ng babaeng iyon na pumunta rito."

madiin ang salita ni Roger. Nanlaki ang mga mata ni Mitch. “Ang sabi ko para alagaan niya si Marco! Wala sa usapan na pati ikaw aalagaan niya sa kama!” Nalaglag ang panga ni Kara. Hindi siya makapaniwala sa kakaibang istoryang narinig. Mabilis na tumayo si Roger. “Mauuna na akong umuwi. Hindi ko rin naman makakalaro ang apo ko ngayon.”

Hindi alintana ang panganib, sapagkat batid nila na anumang oras ay maaari silang mamatay sa misyon na ‘to. Katahimikan… Tanging maririnig ay ang marahas nilang paghinga, na sinabayan ng malakas na tibôk ng kanilang mga puso. “Roger” si Capt. Parker ng makatanggap ng tawag mula sa kanyang black earphones—patuloy lang sa maingat na paghakbang ang kanilang mga paa. “Danger close” anya ng isang sharp shooter na sundalo na nakapwesto sa malayong lokasyon.

Agad siyang tumakbo papalapit kay Liora at humiga ito sa tabi ng pinsan niya. Oo, pinsan niya. Anak ni Ate Sca si Liora. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na nagkaroon siya nang anak sa lalaking iyon matapos nang lahat nang nangyari sa kanila. Sobrang gulo nang sitwasyon nila ngayon kaya nasa amin muna si Liora para alagaan. "Milk, Mama," tawag sakin ni Roger. Agad ko namang inabot sa kanya ang bottled milk niya.

Pakiramdam niya ay medyo mabigat ang salitang iyon. Kahit paano, matagal pa rin niyang itinuring si Roger bilang pamilya. Kahit gaano ito ka-arogante kumilos, may parte pa rin sa kanyang puso na umaasang may natitirang kaunting pagmamalasakit dito. Ngunit— Pagkatapos niyang makilala sina Marina at Marinela… Doon niya napagtanto ang isang mas masakit na katotohanan.

Kaya lang, mukhang wala siyang pwedeng ilihim sa nakatatandang kapatid. Well, what does she expect? Marco has these set of rules he’d always impose on her and Daphne. As if they cannot think for themselves! It is ridiculously annoying at times. No, make that at all times! “What did Roger tell you, Kuya? He was not even inside the bar. Nagkita lang kami ni Stacie. I had a few shots then I went home,” kaswal na sabi ng dalaga. Ang Roger na tinutukoy niya ay ang head ng kanyang security team. Roger is just a few years younger than her father. And most of the time, pinagbibigyan siya nito sa mga hiling niya. He is loyal to her too. Kaya hindi rin siya na niniwala na ilalaglag siya ng bodyguard

napatingin siya kay Eugene ng iharap siya nito sa lalaki ngunit siya ay nakatitig lang sa dugo na nasa kamay niya. “E-eugene dumudugo pareho ang ulo niyo!” agad na sabi ni Roger ng makita ang dalawa. Walang tama si Roger sa ulo pero may galos siya sa braso dahil nabasag ang sbintana na nasa gilid niya. Sa kanilang tatlo ay si Irene ang pinakang napuruhan. Hindi na marinig pa ni Irene ang nagsasalita sa kaniyang paligid dahil kasabay ng pagtulo ng luha niya ay ang pagkawala ng malay niya.

sagot ng lalaking may peklat. “Excuses! Aminin mo na lang na mahina ka na! Bakit ka nandito kung wala ka namang kwenta!" sabi ni Roger na halatang ayaw maniwala sa kanyang tauhan. Malamang mag-iiba ang isip niya kung siya ang nakaharap kay Gerald.

Halata namang natuwa si Roger sa ginawa niya kanina kaya nagsalita ito ngayon, “Nanggaling ang kultura ng Japanese pati na rin ang mga tradisyon niyo mula sa Oskia. Naniniwala akong mas malapit ang pang-unawa kumpara sa kahit sino rito padating sa Apothecary Pharmaceutical. Higit sa lahat, mas ligtas na ikaw ang pumunta roon dahil walang magdududa sa itsura mo. Kaya, hindi mo ako pwedeng biguin. Sabihin mo lang sa akin kung ano ang kailangan mo habang nasa Oskia ka, gagawin ko rin ang bahagi ko para matulungan ka.” “Sige, Mr. Roger!” Sabik na tugon ni Shunpei, “Magsisimula na akong maghanda ng mga kakailanganin ko. Aalis ako agad sa pinakamabilis na panahon!” Tumango si Roger at kinausap n