Outcast In Tagalog Mga Nobela at Kwento

"Walang anuman po your highness. Masaya po akong samahan kayo at maglibot sa buong garden ng Cratemia Mansion." Ngumiti na lang ako sa sinabi ni Krish. "Alam mo kung hindi ka maalam magtagalog siguro duguan na ako dito." "Bakit naman po?" "Hindi mo ba alam ang nosebleed?" "'Yun po ba yung nangyayari once na may health problem ang isang tao, like anaemia?" "Hindi, nosebleed means expression in Philippines, 'yung kapag hindi ka sanay mag english e sasabihin ng mga Pinoy nakakanosebleed."

desperada lang talaga ako.  Whenever we're together Wishing that goodbyes would turn to never 'Cause with you is where i'll always wanna be Whenever i'm beside you All i really wanna do is hold you No one else but you has meant this much to me I cant pretend That i'm just a friend 'Cause i'm thinking maybe we were meant to be Napapikit ako para pigilan ang luha. But when I open it again. I met Adonis eyes. "No one else but you..."

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Makakauwi ka ba ngayon ng Vista Querencia? Usually, hindi talaga ako pumupunta kapag may mga usapang pagkikita ang mga kaklase ko noon. Alam ko naman kasi na ayaw talaga nila ako roon. I'm an outcast. Napipilitan lang silang imbitahin ako dahil ng mga lalaking kaibigan ko. I heaved a deep breath and typed my reply, then put my phone back in my bag. "Manong, Vista Querencia po tayo," I informed the driver.

"What are you doing?!" "Landscaping." Kumunot ang noo niya. "In Tagalog, nagbubunot ng damo. Pinasosyal ko lang." Madami-dami na rin itong nabubunot. Tagaktak na ang pawis nito sa katawan at sa gilid ng mukha nito. Tumayo ito at lumapit sa kanya. "O, bakit sumisigaw ka? Ang aga-aga pa galit ka na naman."

☹ When I woke up, I couldn’t see anymore. Akala ko, black out lang. ‘yun pala, dumating na ‘yung araw na kinakatakutan ko. I was thinking of you that time. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa’yo o kung tatanggapin mo pa ba ‘ko. Nang tinanong ko ang mga magulang ko kung nasaan ka, natural hindi nila alam. Hindi naman kasi kita pinakilala. Kung alam ko lang ‘yung mangyayari, pinakilala sana kita. E di sana alam mo kung nasaan ako. E di sana alam mo. Sana… naantay mo pa ako.

"Ano po ang ibig niyong sabihin?" Natawa si General Agustin sa mga pumapasok na ideya sa kaniyang isipan. "Pinaglololoko yata tayo ng mga halimaw na ito..." Tila nawala na siya sa kaniyang sarili. Nakatulala siya sa kawalan habang may nakakatakot na ngisi sa labi. "Akala niyo ba habang buhay kayong makapagtatago sa akin?"

"Sa susunod, alagaan mo ang girlfriend mo, pre." I creased my forehead and looked at him confusedly. "What?" I asked. "Baka maagaw," huling sabi niya bago nag-lakad paalis. Maagaw? Tsk, naagaw na nga eh. ---- 💫

Hindi kase ito umiimik kapag kakain na kami, anong nakain n'ya. Lumapit naman si Jhamir kay Angelo saka hinawakan ito sa ulo na akala mo ay esperitista. "Lumabas ka d'yan! Lumabas ka diyan sa katawan ng kaibigan namin at ibalik mo siya"

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?