Outcast In Tagalog Mga Nobela at Kwento

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

Tila nakahanap ako ng nag-iisang kakampi mula sa milyon-milyong kaaway. "Thank you, Papa," sabi ko na may ngiti sa labi. Nang mahimasmasan na kami pareho ay saka pa lang ako nagtanong. "Papa, paano natin gagawin iyon? Na manganganak ako na hindi malalaman ng mga tao." "I have an idea. You cannot go abroad dahil mahirap kung makita ka sa airport lalo na ngayon na hindi mo sinipot ang contract signing. Kailangan ay maging maingat tayo sa bawat galaw natin."

May audition bang nagaganap? Kahit na ganon ang sitwasyon ay nagtuloy-tuloy pa rin ako sa paglakad papunta roon. Hindi pa man ako nakakapasok sa loob ay parang problemado na ako. Hindi ko kasi alam kung paano ako makakapasok, makikipagsiksikan ba ako? Dapar yata tinawagan ko muna si Manong Driver e. "Umayos kayo ng linya at huwag kayong maingay," sabi nung kung sino man, hindi ko na tiningnan kung sino 'yon.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Kahihiyan lang ang ilabas ako bilang illegitimate child ng magaling nilang anak habang kasal ito sa ibang babae at may anak na kaedaran ko at iyon ang kinasama niya ng ilang taon habang kami ng mama ko at naghirap dahil sa mga threat ng magaling niya ama. Dahil sa sakit din sa ulo at kahihiyan daw sa pamilya ang ginagawa ng apo nila kaya nila ako kinuha. Hindi mapapantayan ng sorry nila ang pagpapahirap nila sa mama ko noon tapos kukunin nila ako na parang wala lang? I'm still a Crisostomo in blood. Not a Del Valle. I loathed that last name. Lumabas ako ng CR na nakatshirt ng puti at pantalon. Hindi ko na mahanap ang jacket ko na suot noong nakaraan.

Or I'm gonna cut your. Eugene Xao is haft chinese, haft filipino tapos 'tong si Benjo Pichard naman ay haft pilipino, haft ungas. "My what?!" "Your hair." "Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this."

Sigurado akong nakuha ko na ang atensyon nila ngayon. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- "Saan ba talaga tayo pupunta babe?" Jacob asked for the ninth time. Apparently, this guy hates surprises. He kept on asking where we were going. "Malapit na tayo." Pasimple kong sagot sa kanya. Pa punta kami sa Saint Archangel's orphanage. Bumili ako ng pagkain, mga laruan at ilang mga gamit para sa mga bata. I drove one more hour before we reached the town of San Rafael in Bulacan. The road going to the orphanage location was all muddy.

Nakakagalit pa naman ang singaw. "How dare you! Such a poor, walang breeding na babae lang ang papalit sa pwesto ko? I can't accept that. Look at yourself in the mirror bitch. Masyado kang mataas kung mangarap mag-iingat ka masakit bumagsak nakakamatay."

Pero anong meron sa likod ng nagtataasang halaman na to? “Ito ang tinatawag na Maze Garden, maraming daang pasikot sikot. Ang sabi nila kapag sinubukan niyo raw ng partner mo ang hanapin ang isa’t isa at nagkatagpo kayo ibig sabihin kayo raw talaga para sa isa’t isa. Sa pintuan na yan kayo maghihiwalay.” Paliwanag niya naman sakin. “Naisipan mo rin bang gawin yun?”

Kung tutuusin ay para siyang isang buong baranggay. My lips parted. Sinikop ko ang aking buhok para hindi ito tangayin ng hangin. Nandito kami ngayon sa Camotes Sea. This is my first time. Sa mga nakalipas na araw kasi ay abala ako sa ibang bagay. Iyong mga karoom mates ko naman ay panay ang punta rito. Inaaya nga nila ako pero wala talaga 'ko sa mood noon.