Outcast In Tagalog Novels & Stories

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Hyacinth. "Oo," tango ko. "Paano kung may gawing masama siya sa'yo sa room niyo?! Hindi ka ba nag-iisip?! Ginamit ka nung taong 'yon, tapos babalakin mo pang uwian!" Bri shouted.

nanlaki ang mga mata nila habang napapeace sign naman ako. Nagexplain naman sila kaagad kung bakit sila nakaharang sa daan non. Kaagad akong umiling para ipaalam na ayos lang talaga iyon. Maya maya ay nagpasalamat na din sila dahil inis na inis na talaga iyong dalawang kasama nila. "Nice to meet you, Scianna!" "Ganon din ako sa inyo. Thank you sa pagbili!"

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Nathan Bakas na bakas sa mukha ni Ysla ang pinaghalong sakit at galit, isang ekspresyong tila sumisigaw ng pagkadismaya at pagkabigo. Hindi ko siya masisi. Sino ba naman ang hindi magwawala kung mismong taong itinuring mong pamilya, ang tiyuhin mong pinagkatiwalaan mo, ay siya palang mismong dahilan ng pagkaguho ng tiwala mo sa buong mundo?

sabi ko ng hindi makapaniwala. “That I am! Desperado na ako. Ang suplada mo kasi!” sabi ni Trevor. “Ano naman ang ikagugusto mo sa akin? Isa akong dalagang-ina!” sabi ko para ma-discourage siya. “Ang mga dalagang-ina ay outcast sa ating society, lalo na dito sa Pilipinas. Ikinakahiya!”

Ayokong marinig. "Sandro Cecilio." Isang malakas na palakpakan ang pumasa-ere. Maraming natuwang businessmen at senators. Meron pang mga OA kung mag react, marahil 'yong iba ay kaibigan ni Sandro. O baka nga kilala talaga siya sa larangan ng business? Sadyang 'di ko lang alam kasi hindi ko naman mundo 'yon. Hindi ako interesado sa mga business na 'yan.

tanong nito na napasinok pa. Napalunok siya at hindi makasagot. Hindi niya alam kung paano mag-react ngayong kaharap niya na itong muli. Sa loob ng limang taong nakalipas lagi niyang ini-imagine ang muling pagkikita nila, at kung ano ang mga nais niyang sabihin dito. Pero ngayong laharap niya na ito wala siyang maapuhap na salita. Nanatili siyang nakatitig dito. "I'm Gabin, Gabino Melchor," nakangiting pakilala nito sa kanya.

K-Kusang duma— "Tsk! Hindi mo naman ako makikilala kung hindi mo ako pinahanap hindi ba? Kung hindi mo ako hinanap? Kaya hindi iyon kusang dumating. Magkaiba ang hinanap sa kusang dumating. Naiintindihan mo ba iyon, Drav?" "..." "Drav. Tagalog na Tagalog ha!" "..." Inismiran ko nalang ulit ang kamay n'yang nasa harapan ko. Nakatuwid kasi ang braso n'ya na inuunanan ko, at kitang kita ko ang kamay n'ya dahil doon ako nakaharap. Aalis na sana ako para lumipat ng pwesto nang diinan n'ya ang pagkakayakap n'ya sa'kin.