Over Thinking In Tagalog Novels & Stories

Ano kaya'ng breed? "Ano'ng itatanong mo?" Umupo ako sa wooden stool na naroon at tumingala sa mga bituin. Bigla akong nakaramdam ng lungkot sa di-maipaliwanag na dahilan. "Naalala mo 'yong huli nating pag-uusap? Tinanong mo ako kung na-meet ko na ang parents niya." "I remember that."

“Ang tahimik mo?” “Ah wala ito, napagod lang ako.” “Mabilis ka na mapagod ngayon.” “Oo nga eh, siguro dahil buntis ako.” Dinahilan ko lang iyon pero ang totoo nag ooverthink ako sa kaniya, ganito ata ang utak ng mga bunti? Overthinker minsan? Basta ang mahalaga sa akin ngayon safe ang baby ko.

sagot niya. Tuluyan akong natigil sa pagkain at napasimangot na lang. Bigla akong nalungkot. Ni hindi ko pa nga sila naka-close, napalitan na agad sila. “Don't overthink about it. I’m just clearing the weeds around you. Para kapag wala ako rito, panatag ako na ligtas ka."

Napalingon ako muli sakanya. Kinuha niya yung tie. “I like it.” Namula ako. “Hindi yun—” Lumapit siya, masyadong malapit. Halos naamoy ko na ang amoy menthol niyang hininga. “Kung walang meaning… bakit mo kailangan i-explain?” bulong niya. Napaatras ako. “Terrance, don’t overthink.” Ngumiti siya. “O ikaw ang nag-o-overthink?”

Kaya imbes na gumaan ang loob ko, mas lalo akong kinabahan. “Nakalimutan ko lang,” dagdag niya pa, sabay iwas ng tingin. “Nasanay na ako na palaging kumakatok. Don’t overthink.” Hah! Mas lalo akong nag-overthink nang sinabi niya ‘yon.

Literal. Napasinghap ako nang bahagya, hindi dahil sa hindi magandang pakiramdam, kundi dahil sa sobrang pagkagulat. Parang saglit na nag-freeze ang utak ko, hindi agad nakapag-process kung paano ako dapat mag-react. Ang mga iniisip ko kanina—yung kaba, yung pag-ooverthink kung paano ako kikilos—ay parang nagkalat na lang kung saan.

Nanatili ang mga mata ko sa kisame — pilit na inaaayos ang mga iniisip ko ngayon. It really sucks to be an overthinker. Minsan, ayaw mo naman talagang mag-isip nang mag-isip pero hindi talaga maiwasan. "Hmm," Dinantay ni Ander ang kamay niya sa aking tiyan. Napasinghap ako at napakagat sa labi habang unti-unting naramdaman ang pagtaas ng balahibo at ang pagkalabog ng dibdib ko.

Simabi ko kay manong yung airport at mabuti na lang daw ay alam niya 'yon. Hindi ako mapakali sa kinauupuan ko. Bakit ba kasi ang bagal ko? Dapat pala sinabi ko na sa kaniya ang lahat, lahat ng nararamdaman ko. Bakit hindi man lang siya nagpaalam sa akin? Ganoon ba ako hindi ka-importante sa kaniya? Napailing ako sa mga tanong na nabuo sa isipan ko. Masyado na akong nag-o-overthink ng kung ano-ano. "Huwag po muna kayong aalis, hintayin niyo po ako." Paalala ko kay manong bago ako lumabas sa sasakyan.

paliwanag niya sa binata. "Whatever, ngayong araw masyado mo akong pinapa Overthink," "Hala siya hindi tayo mag jowa Para mag Overthink ka," "Anong sabi mo babae?" nakagat niya ang kanyang dila dahil buong akala niya ibinulong niya yon.

"Tigilan niyo nako parang awa niyo na please! pabayaan niyo nakong makatakas!! Sigaw ko "Oh bakit huminto ka sa pag takbo, napagod kaba o sadyang kunting hakbang mulang makikita muna ang langit? sige na maglakad kana para walang bahid na dugo sa mga kamay namen dahil ikaw din ang gumawa ng dahilan para mamatay ka!!! kaya ano pang hinihintay mo gawin mona!!! Pagtatawa nila "Pinahirapan mo pakami kakahabol sayo, hihinto karin pala, tapos ngayon takot ka ang bagal monaman talon na" hirit pa nung isa medyo matanda na