Over Thinking In Tagalog Novels & Stories

“Tssk! Oo na! Fine!!” Tinurn ko rin ang katawan ko palayo sa kaniya at nagkumot. Sa totoo lang, hindi ako agad nakatulog — sino ba namang mapapanatag kung katabi mo sa kama ang lalaking halos ikabagsak ng kaluluwa mo kagabi? Grabe ang kaba ko. Grabe ang overthinking ko. Baka mamaya… may mangyari na naman. Baka maulit yung hindi ko alam kung susumpain ko ba o dapat kong iwasan.

Ngumisi naman ako dahil masyado niyang siniseryoso ang naiisip. "Huwag ka ngang mag-overthink diyan, sige ka, baka magkatotoo." Pang-aasar ko pa. Natawa naman ako nang mas lalo siyang kabahan dahil sa sinabi ko. "Puro ka kape no? Tigilan mo na sa susunod baka makasama 'yan sa'yo." Dagdag ko pa.

napalingon naman ako kay Henry nang sabihin niya iyon. “Hindi, uhm, medyo nahilo lang,” pagsisinungaling ko. Feeling ko ay quota na ako sa mga kasinungaling sinasabi ko. Pero ginagawa ko lang naman iyon para wala nang magtanong, eh. Hindi ko ba kasi maintindihan sa sarili ko kung bakit ang hilig kong mag-overthink. Over-thinking isn’t healthy. It can cause stress and sometimes, depression. Pero hindi ko maiwasan. Like I said, I’m happy that Dim and I are dating now. Pero hindi pa rin nawawala sa akin ang takot at hindi ko alam kung bakit.

“Nakakahiya!” “Eh paano naman kasi,” sabi ni Mom habang nakaupo sa tabi niya. “Pagbalik niyo, parang may sparkle sa aura niyong dalawa. Tapos sabay basa, sabay blush. Edi ano pa iisipin namin?” “Baka kung anong binabasa n’yo,” depensa ko habang umiinom ng tubig. “Baka overthinking lang.”

Frost replied for Blake to hiss. "Makakabalik pa kaya tayo ng buhay?" Alalang tanong ni Melissa. "Overthinking will only make it worst." Kumento ni Trevor habang tulalang nakatingin sa Forest of Dreams. "Nakakatakot namaaaan." Pasimpling kumapit ang malalanding kamay ni KC kay Frost upang mapailang na lamang ako.

What if he's naturally just caring? Professional lang ba ito? Or special? Kasi malaking difference iyon. At ayoko nang umasa sa bagay na baka normal lang pala para sa kanya. "Why are you overthinking again?" tanong nito bigla. Napatingin agad ako rito. "How do you even know I'm overthinking?" "Your face changes." Napaawang bahagya iyong labi ko. "What?" "You stare too much when you think deeply," dagdag nito habang inilalapag iyong pancake sa harap ko. "And your eyebrows move."

inis siyang napahampas sa mesa at nanlilisik ang mga matang nakatingin sa malayo. "Aiah," hinawakan ko ang kamay niya dahil sa pangangamba. "What should I do? Paano na lang kung natuluyan talaga ako kanina? Kinakabahan na ako dahil baka mas malala pa sa susunod ang gagawin nila sakin." masyado na akong naaabala sa mga plano ng babaeng yon. "Papa-imbestigahan ko—"

Inalalayan niya akong makaupo sa upuan. Ngayon ko lang napagtanto na pinigilan ko pala ang hininga ko. Tumango ako sa kanya kahit mabigat ang pakiramdam ko. Bumalik ang isipan ko sa matandang lalaki. Hindi ko alam kung tanggap ba ako o hindi nito. Pero sa isip ko na ito nang dahilan kung bakit umalis sa amin ang tatay ay malamang ayaw din nito sa aming magkakapatid. “You’re overthinking, babe.” puna ni Jonathan sa akin. Napabuga na lang ako ng hangin “Relak, okay. Hindi ka nila masasaktan dito. Not within my sight.”

"Nagyaya lang kasi gusto niya daw makabawi kanina." "Eh yun naman pala eh. Bakit kilig na kilig ka diyan." tapon din sa akin. Oo nga noh. Bakit nga ba? Gusto lang niyang makabawi. Iyon lang. "Over acting ba ako?" pansin ko sa sarili.

Kung gugustuhin nila, maraming bagay ang puwedeng mangyari nang hindi nalalaman ng karamihan. Napailing ako at mariing pinagsabihan ang sarili. "Stop overthinking, Jen. Wala kang sapat na alam para husgahan ang nangyari. Isa pa, may karapatan din naman silang magalit. Nakakaawa nga lang kung mawalan ng trabaho si Ate Julie.”