Novel & Cerita Pa Rin In English

"Magaling ka namang mag-English." "Bahala na! I'll just try my best." She pouted and inspected her fingernails. "What about you, Clio?" tanong ko aa kanina pang tahimik na si Clio. "Paano ko naman kakalabanin ng Algebra si Jarvis? Parehas naman kaming hindi magaling doon." She propped her chin on her palm and let out a deep sigh. "You can do it. Basta magsagot ka roon sa harapan ng kahit ano," biro ko.

At hindi iyon naging madali para sa kanya. ***** SIX YEARS AGO… "ISLA, sabay ka namang mag-lunch sa amin mamaya? Matagal narin kasi mula nung huli ka naming makasama ni Renz," bago pa man nagsimula ang kanilang English class ay iyon na ang sinabi sa kanya ni April.

Pagod na ako rito, at gusto ko nang umuwi para kumain at matulog buong araw. Tiningnan ko s'ya sa mga mata na may halong inis at wika ko, "So, ikaw ang may-ari ng lugar na 'to? At ano ang ineexpect mo na gagawin ko? Yumuko at magbigay pugay sa Reyna at gawin kung ano ang gusto mo? Not gonna happen, even in your wildest dreams."

RIZ KULANG ang salitang puyat para i-describe ang nangyari kagabi. I am blaming it this time on Justin’s foot massage. Kung hindi siya nangulit ay hindi kami mauuwi sa mainit na tagpong iyon. He was so gentle and I enjoyed it, pero ngayong umaga ay pagod na pagod ako. Kung hindi ko lang alam na darating ang mga kaibigan ko ay gusto kong magtigil sa kama buong araw. Mabuti na lang at nakaluto na si Manang. At least we have something to eat at hindi ko na kailangang mag-prepare. I just don’t have the energy to do it this morning.

Iba talaga pag may angking pera. "Nice meeting you all too, Im Messhanie Grace Monteverde, just call me everything you want," pakilala ko naman sa kanila na nakangiti. Eh sa gusto kong mag ingles eh hahaha pabayaan niyo na minsan lang naman eh. Sa tingin ko parang sanayin ko na sarili ko na makadinig ng nag iingles kahit nasa Pilipinas tayo hakhak. Di naman sa di ako marunong, di lang sanay. At aba hoy! Best in English ako nong elementary noh! Wala shinare ko lang hehehe peace.

Bigla siyang natigilan sa pangalang binanggit nito. "Simula noong naghiwalay ang mag asawang Sanchez at sumama si Senorita Zamantha sa mommy niya ay dalawang beses pa lamang siyang umuwi rito. Tapos iyong huling bakasyon pa nga niya ay hindi rin siya noon nagtagal," kwento ng guwardiya na napapailing pa. "Kunsabagay, bata pa lang si Senorita ay sa Maynila na siya naglalagi at kalaunan ay lumipad na rin ng Australia kasama ang Ma'am Amelia. Parang ayaw talaga tumira ng probinsiya," patuloy nito.

“Stop slobbering over me. I can sense your great exaggerated pleasure over here.” “H-Huh?” Taka kong tanong sa sinabi niya dahil hindi ko naintindihan. Minsan talaga kulang na lang bawalan ko nang mag-English si Rome. Hello? Hindi naman talaga ako ganun karunong para intindihin ang sinasabi niya. Lalo na kapag galing siya lakas niyang maka-English. “Wala!” Iritable niyang sigaw kaya’t napapikit ako ng madalian.

Hirap na hirap akong unawain dahil english ang nakasulat. “Hay naku! Paano ko naman ito maiinitindihan e hindi naman ako magaling sa english, kokonti nga lang ang alam kong english e, oh my god lang at what na expression. Kaya nga siya ang pinagbabasa ko para i-explain niya sa akin. Ang bobo naman ng taong ’yon o!”

tanong niya sa isip. “Father, huwag niyo po sanang mamasamain, pero okay lang po ba kayo? N–Ngayon ko lang po kasi kayo narinig mag english.” diretsong sambit ni Andrea. “Ah, uhm. S–Sinusubukan ko lang. Alam mo kasi minsan may mga parokyano dito sa lugar natin, at madalas silang mag-english. Nahihirapan akong mag-adjust kaya inaral ko rin. Ayos ba ang english ko?”

Tumango tango niyang sambit. "Hapon ka pero mas fluent ka magtagalog kaysa pinsan mo no?" puna ko kasi madalas ang conyo ni Rare. Hindi maaring hindi magsamot ang tagalog at Ingles sa isang sentence. "Yeah, mas laking Pilipinas kasi ako Kumpara kay Rare. Half japanese lang rin naman ako eh. Nga pala dont say this to Rare. Please?"ngumuso siya at nag pauppy eyes.