Paano Yumaman นิยาย & เรื่องราว

"Saan mo nilalagay 'yong ganiyang karaming pagkain? Kung ganiyan ka talaga kumain, bakit ang sexy mo pa rin? Hindi ka tumataba. Sana lahat ng katawan ganiyan. Ako kasi kailangan ko matutong magbalanse ng pagkain ko dahil mabilis akong tumaba. Nakakainis nga! Kasi kapag gusto ko kumain ng marami ay hindi ko magawa. Kailangan tama lang para iwas baboy ang katawan." Tinawanan niya na lang ang kaniyang kaibigan. Pinagpatuloy niya ang kaniyang pagkain. Sarap na sarap si Roxanne sa pagkaing kinakain niya. Susulitin niya ang pagkain niya ngayong gabi dahil minsan lang siya makatikim ng masasarap na pagkain. Bahala na kung sumakit ang kaniyang tiyan basta't nakain niya lahat ng gusto niyang kaininin

singit naman ni Yumi na kalmado lang sa isang tabi habang kumakain ng paborito niyang chips “Ayaw kasi niya na tawagin ko siyang Kuya.” sagot ko sa kanila kaya naman nagkatinginan si Marie at Astra “Naiisip mo ba ang naiisip ko?” tanong ni Marie kay Astra “Palagay ko!” sagot naman ni Astra “Ano yun? Diko ma-gets!” sabat naman ni Yumi “Wala Yumi, kumain ka nalang dyan!” angil ni Marie kay Yumi

sagot ko, sabik na sabik na makapanood kasama sila. Pagkatapos ng ilang minuto ng pag-uusap at pagpaplano, nakahanap kami ng magandang combo: “Tanging Yaman” at “Hiling.” Ang mga ito ay punung-puno ng emosyon, at alam kong magiging masaya ang bawat isa sa mga ito.

***FLASHBACK*** [Music Playing] [Give me love by: Ed Sheeran] "Sungit! Tumayo ka na d'yan, Sasayaw tayo! dali na!" rinig kong boses ni Yumi. Nakatungo lang ako habang pinagmamasdan ang bonfire sa harapan ko. "Ayaw ko, Humanap ka na lang ng ibang partner Yumi." bored kong sagot. "Alam mo? Bakit ba ang Kj mo Cody!? ali ka na nga! tumayo ka na!" pangungulit niya sabay hila ng braso ko kaya napatayo ako.

anang Yura. Huminga na lamang siya nang malalim at mahigpit niyang niyakap ang mga kaibigan niya. Finally, totoong gumaan na nga ang kaniyang damdamin. "Be free from pain and sadness, Yumi. At magagawa mo lang ito kapag inamin mo sa sarili mo na hindi puwedeng palaging masaya na lang ang tao. Mali iyon. Hindi masarap ang buhay kung puro na lang ligaya, Yumi."

Halos mayanig sa'min ang kama sa bawat pag ulos niya. "Ohhh! Ohhh! Ohhh! Napakasarap! ugh! Ugh! Ugh!" paulit ulit kaming napa ungol ni Yuan. Ang sarap ng bawat pag bayo niya at halos manginig ang aking buong kalamnan roon.

Kaya naman agad ko 'tong kinuha. Zaito: Can't sleep? (・_・ヾ Mila: Yeah. ( ' ▽ ' )ﾉ Zaito: Puwede ka bang lumabas ngayon? May Japanese restaurant sa labas ng subdivision. Samahan mo akong kumain ng ramen. Kung okay lang sa 'yo. ( ＾∇＾) Napaisip ako. Masarap kaya ang ramen? Hindi pa kasi ako nakakain ng gano'n. Kahit na no'ng nananghalian kami sa isa ring Japanese restaurant.

Umupo na kaming lahat. "Ikaw naman kasi, Ryan! Si Katty na lang lagi ang inuuna mo!" pang-aasar ni Mama. Nahihiya namang napakamot sa ulo si Ryan. "Ma, tigilan mo na po si Ryan. Kumain na po tayo." Natawa na lang sila sa hitsura ni Ryan. Nagsimula na rin kaming kumain. ---

Hinawakan niya ang balikat nito kaya nagtatakang umangat ang tingin nito sa kanya. "Pwede po bang wag na kayong yumuko kapag kausap niyo ako? Hindi po kasi ako komportable kapag yumuyuko kayo sa akin e. Sa diyos lang po tayo dapat na yumuko, hindi sa tao." Aniya rito. "P-Pero iyon na po kasi ang nakasanayan namin dito. Courtesy na po namin ang yumuko kapag kinakausap ang amo namin. Pasensya na po kayo kung naaasiwa po kayo sa amin."

Isa pala itong calling card. "Mauna na 'ko." Bago ito tuluyang lumabas ng pinto ay sinulyapan pa niya si Marga at saka ngumiti. Kaagad na sinarado ni Trixie ang pintuan nang makasigurong wala na ang matanda. ————— "Mommy, paano niyo po nakilala 'yong mabait na matanda? Bakit po siya nandito kanina?"