Pagkasuklam Novels & Stories

Solana's Pov Mabilis akong tumakbo patungo sa banyo nang bigla kong naramdaman, na parang binabaliktad ang sikmura ko. Pagbukas na pagbukas pa lamang ng p***o at napaluhod na ako sa tapat ng kubeta...at sunod-sunod na sumuko. Ilang segundo ang lumipas ay kumalma na ang sikmura ko. Nanghihina akong tumayo at kumuha ng tissue upang punasan ang basa kong mukha.

Akal ko babalik siya? "Gising ka na pala. Tamang tama dahil nagluto ako g sopas. May gamot ka na rin dito. Nilapag niya sa harap ko ang tray ng pagkain. Mainit pa ang sopas dahil na rin sa nilalabas na usok nito. May isang basong tubig at gamot na rin. "You don't have to this Lor but thank you." "Pwede namang thank you na lang, Clar. You can't stop me from doing this. "

Saka… “Baka hindi ako payagan, Clara. Alam mo naman si Tres—“ “Anong mayroon?” Agad na nanlaki ang aking mga mata at wala sa sariling napatayo mula sa aking kinauupuan. Tumingin ako sa may pinto at agad na nagliwanag ang aking mukha nang makita kung sino ang naroon. “Papa!” malakas na sigaw ni Paige at tumakbo patungo sa Papa niya. Agad naman siyang binuhat nito kaya’t malapad akong napangiti. “Miss you, Papa! Salubong ko, Papa?”

SION "Bakit ang hirap mong lapitan. Ano bang mayroon sa iyo?" Nakatingala si Clark. Kulay matingkad na asul ang logo at nagsisilbi iyun na ilaw sa siyudad. Tila isang tanglaw na nagbibigay liwanag. "Jungslagger. Nasaan na kayo?" Isang lalaki ang kumatok sa bintana ng sasakyan. Ibinaba ni Clark ang bintana. "Nakalapit ka ba?"

[Kung magtagumpay ang lahat ng tatlong pagsusuri, triplehin ang reward para sa bawat kalahok. Agad na tumigil ang pagtatalo, napalitan ng mga nasasabik na bulong at mga tapik ng pampatibay loob. Nagkaisa sa pamamagitan ng kasakiman, pinasaya nila ang isa't isa tulad ng mga kasama bago ang isang labanan. Lumingon sa akin ang sistema. [Ms. Adeline Carrey, bilang nasasakdal, mayroon ka bang anumang rebuttal?]

Gusto kolang ipamukha sakanya bukas kung sino yung taong pinagtangkaan niyang patayin two years ago"saad ko (Sa isang oras na paglalakad biglang bumuhos ang ulan at wala kaming dalang payong.) "oh my god umuulan! sigaw naman ni trixie "humanap muna tayo ng masisilungan" saad ni clark (lumalakas lalo ang ulan at wala pa kaming nahahanap na masisilungan, nabasa nadin lahat ng dala nameng gamit maging ang aming mga suot.)

bigkas nito. Hindi siya kumibo pero napamulat siya noong patakan nito ng h*lik ang noo niya, pati ang ilong at pababa sa labi. Ayaw niya pang buksan ang mga labi ngunit noong makitang pinikit nito ang mga mata ay kusa niyang iniawang muli ang mga iyon. Tinanggap niya ang malalim ngunit masuyo nitong h*lik.

Samakatuwid, kakaiba ang pakiramdam niya, nakikita siyang dumating sa kanilang pintuan sa sandaling ito. Si Claire naman ay nagsimulang kumilos na parang baliw habang tumalon siya mula sa kinauupuan niya. “Bakit ka nasa bahay ko, ikaw na p*tang walang silbi? Narito ka ba dahil nagugutom ka at sinusubukang humingi sa amin ng pagkain? Mangarap ka lang! Wala kaming anuman para sa’yo!“

Nakamasindak at nakakapangilabot. Mabilis na yumuko si Lucas, ang mga labi nito ay halos dumikit sa labi nito, isang galaw na puno ng emosyon, hindi lambing kundi isang desperadong pagkilos. Ngunit sa mismong sandaling iyon, isang malakas at sunod-sunod na katok ang biglang umalingawngaw sa pintuan.

“Ba’t ka nakangisi?” “Nothing.” “Sinungaling.” Bahagya siyang yumuko palapit. “Cute ka kasi kapag defensive.” Agad akong napaatras. “AY! Wag kang lumapit!” Natawa si Nay Clara habang pinapanood kami. Samantalang ako? Internally screaming. Literal. Kasi bakit ba kasi ang lakas ng tama ng boses niya kapag mababa?! “ATE SKYYYY!”