Pagmamahal Sa Buhay Novels & Stories

Lumingon ako at hinalikan siya nang malalim—isang halik na puno ng pasasalamat at pagmamahal na walang hangganan. “Kahit gaano katagal,” sagot ko nang tapat, “kahit gaano kalayo—palaging makikita mo ako. Dahil ang ating pagmamahal ay hindi lamang para sa isang buhay o isang panahon. Ito ay para sa walang hanggan.” Ngumiti siya at hinawakan ang aking mukha nang may pag-iingat na parang ako ang pinakamahalagang bagay sa buong mundo—dahil para sa kanya, iyon nga ang totoo.

tanong ko. Hindi ko alam kung bakit ko pa iyon itinanong. Pero marahil ay bata pa ako no'n. Hindi ko naisip na malamang hindi na. Kahit sino namang babae ay mauubusan ng pagmamahal sa lalaking nananakit sa kanila. Hindi naman kasi panghabang buhay ang pagmamahal. Parang isang halaman lang 'yon na kapag hindi mo inalagaan at hindi mo diniligan ng pagmamahal ay unti-unti ring mamamatay.

wala sa sariling sagot ni Paige. It's true, she has never been in-love. Sa lahat ng hirap na pinagdaanan niya habang lumalaki siya, pakiramdam niya, wala siyang karapatang ma-in-love. Kaya naman kahit na may mga nanliligaw sa kanya noon, tinataboy niya. Distraction ang tingin niya sa pag-ibig at hindi naman importante sa buhay niya. Kaya lang minsan, naiisip din niya kung ano bang pakiramdam ng magmahal at mahalin. Libangan niya ang panonood ng romantic movies. At kung 'yon ang pagbabasihan niya, masasabi niyang masayang ma-in-love. Pero...

— At sa huli, iyon pala ang klase ng pag-ibig na pinakamatagal mawala— hindi dahil maingay ito, kundi dahil naging bahagi na ito ng paraan nila ng pamumuhay, paghinga, at pananatili sa buhay na sabay nilang piniling buuin nang dahan-dahan, at walang pagmamadali. Yung pagmamahal na hindi kailangang maging dramatic para maging totoo.

“Sana nga. Kahit wala ka na, gusto ko sanang ikaw ang ngayon ko at ang huli kong mamahalin.” “Bata ka pa bhie, gusto kong ienjoy mo ang buhay mo. Huwag kang matakot magmahal. Oo nga’t maaring masasaktan ka ngunit kasama iyan kung nagmahal ka. Kakambal ng ligaya ang sakit sa pag-ibig. Lahat kailangan sumubok sa pag-ibig. Hindi mo alam kung magiging masaya ka o magiging malungkot, wala ka ring alam kung magtatagumpay ka o mabibigo kung hindi mo subukang magmahal. Subukin mong magmahal at magtiwala bago mo malalaman ang kahihinatnan. Ang mahalaga sa pag-ibig ay ang sumubok kang magmahal at ngumiti, hindi yung sumuko ka na agad na hindi pa sumusubok muli.”

“Ganoon naman yata talaga kapag may taning na ang buhay. Bumabait lahat ng tao sa paligid. Or worst minsan kapag wala na tsaka maglalaan ng oras o papakitaan ng pagmamahal. Naiisip ko tuloy makikita pa ba ‘yun ng taong namatay na. Kagaya ng lakas ng iyak ng daddy ko noong namatay ang mommy ko. Palagi siyang lasing noong nasa ospital ito. Ni halos ayaw niyang dalawin. Sana sinabi niyang mahal niya ito noong nabubuhay pa.” “Tama ka, ang pagmamahal ay dapat ipinapakita habang buhay at nakakaramdam pa ang mga tao sa paligid natin.” “We took life for granted na para bang forever tayo sa mundo. Hiram lamang ang buhay natin at hindi natin alam kung kailan kukuhanin. Hindi ko nga alam kung swerte b

At kinurot ng inay niya ang kaniyang singit. "Nay naman eh, wala nga. Ano ba kayo bergin pa tong perlas ng silangan ko noh. Tsaka wag mong i feel ang pagka close sa half afam na yun noh. Hindi ako bagay sa kaniya. Mayaman yun, dukha ako." Nakangusong aniya. "Anak ang pagmamahal ay hindi nababatay sa estado ng buhay. Kung mahal ka, mahal ka. Alam mo lab is ol dat matters, petpol and poreber."

bulong pa sa sarili. “Mahirap talaga ang mabuhay lalo na at nakikita mo mawawala pa sa ‘yo ang tao pinakamamahal mo, ngunit mas masakit na mawala ang tao lagi nasa ‘yo tabi at hindi pinag-aalayan ng pagmamahal,” seryoso wika ng isa ‘di kilala boses.

“Walang digmaan na pwedeng maghiwalay sa atin.” At sa bawat araw, habang pinapanday namin ang bagong simula, natutunan ko na ang tunay na halaga ng buhay ay hindi nakasalalay sa mga tagumpay o pagkatalo sa mga misyon. Ang tunay na tagumpay ay makasama ang pamilya ko, at makamtan ang kapayapaan at pagmamahal sa mga simpleng sandali.

Lahat ng bigat sa kaniyang isipan, katawan, at puso ay isinandal ng kaniyang katawan sa kaniyang ina. "Okay lang 'yan ha, magmahal ka, masaktan, at magmahal ulit." Kumalas si Payne sa mahigpit na yakap ng ina at ngumiti, "At masaktan ulit Ma?" "Hahahaha! Oo! hanggang sa matuto, hanggang sa masabi mo sa sarili mong totoo kang nakakaramdam ng pagmamahal. Payag na ako, madapa ka, magkamali basta ang importante maramdaman mo diyan sa puso mo na natuto ka at muli kang magmamahal. Ganun lang ang buhay, masarap magmahal, masakit masaktan, ang importante anak, buo ka, buo 'yang puso mo. Hindi ka bahagi ng kung sino para pag-alis nila hindi nila madadala ang isang bahagi mo. Buo ka pa rin."