Pakikipagsapalaran นิยาย & เรื่องราว

Kasinungalingan lang ito na pinakalat ng nanay ni Leonardo para mawalan siya ng mana. Bagay na bagay sa isa’t isa ang aming mga ugali. Naiintindihan namin at tinitiis ang isa’t isa ng walang effort. Sa loob ng maikling panahon, sobrang nasanay kami sa isa’t isa kung saan pakiramdam ko soulmates kami. Ngayon ko lang napagtanto kung gaano karaming oras ang sinayang ko sa maling tao. Pero makalipas ang ilang araw, bigla ako nakatanggap ng mensahe mula sa kaibigan ko, binabati ako.

Sabi ko "Sabi niya kaklase at kaibigan niya lang daw 'yun pero parang hindi naman. Kinukuha ko nga password ng f******k niya pero ayaw niya ibigay. " "Ay confirm. Panigurado may tinatago 'yun. Dun palang sa pagsabi ng I miss you sa kaklase niya. Red flag na agad 'yun." Wika ni Cindy

pakilala niya " Ako si- Hindi ako nakapagpakilala ng...Ekkkk! Bumukas ang pinto at bumungad ang Mukha ni Sir Daniel doon. " Anong ginagawa niyo dyan? ". tanong niya pero saakin siya seryosong nakatingin " Ahh..Daniel nagpatulong ako sakanya hanapin ang office mo ". ngiting sabi naman nitong si Karl daw " You don't know where's my office? really Karl? ". seryosong sabi nito kay Karl

Sa isinagot niya ay mas lalo lang akong mababaliw kakaisip kung ano ba talaga ang nangyari sa nakaraan. "Dahil wala ring nakaaalam kung ano ang mangyayari pagkatapos mong makaalala. Hindi ko alam kung anong magiging reaksiyon mo." Gusto kong humanga sa paraan ng pagkakabigkas niya ng bawat salita. Buong-buo iyon, ganoon na rin ang paggalaw ng kaniyang mga labi. "Ikaw ba? Magiging masaya ka ba kapag nakaalala ka?"

'Complication' Ang salitang 'complication' ay umalingawngaw sa pagitan nilang dalawa, mas maingay pa kaysa sa sigawan sa palengke. Tinitigan siya ni Celle, ang pagkakangiti niya kanina ay napalitan ng maingat na pagbabantay. "Complication?" ulit niya. "Anong ibig mong sabihin? Na 'yung mga taong nakita mo, 'yung mga buhay nila... komplikasyon lang sa plano ninyo?"

dagdag pa nang dalaga at napabusangot rito. hindi alam nang dalaga kung bakit nya ba sinasabi ang mga ganitong bagay, hindi naman sya lasing pero hindi maitatangging malayo na sya sa normal nyang estado. She's already sprouting nonsense. "Ang akala ko pa nga ay galit ka sakin" mahina saad neto at napayuko nang hindi makatanggap nang sagot kay Cairan "I thought you hate me because I... ano, pinunit ko yung mga testpapers mo dati nung same school pa tayo. Pero! pero! I really want to apologize to you swear! gusto kitang kausapin pero kasi you look so mad at me kaya natakot ako" mahaba pa nyang pagdadaldal at inaalala ang tingin sakanya ni Cairan nang araw na pinunit nya ang mga testpapers neto

seryosong wika ni Arif sa akin Pakiramdam ko ng sandaling ito, biglang bumigat ang puso ko. Apo? Shit, oo nga pala, iniexpect ng matanda na makita kaagad niya ang apo niya sa aming dalawa ni Arif. Pero, paano mangyayari iyun kung wala naman sexual na mamamagitan sa aming dalawa Anong apo ang pwede naming ibigay sa kanya. "Magpahinga ka na muna diyan. Matulog ka para may energy ka bukas sa biyahe." muling wika n Arif. At pagkatapos noon, mabilis na siyang lumabas ng silid

pagalit na sabi ni Tristan. "He was just apologizing for what happened yesterday. There's nothing wrong with it." mahina kong sagot. "That close and with matching touching you? Kailangan ba kapag naghihingi ng apology, hahawakan ka pa?" Halos isang dangkal na lang ang pagitan naming dalawa. Naaamoy ko ang favorite kong pabango niya at nawawala ang kaba at takot ko sa kanya. Napalitan ng excitement at pagkamiss.

Kahit wala siyang ginagawang masama ay kinakain siya ng konsensya. “Babe, bakit ka natahimik? Is there something wrong?” marahil ay naramdaman nito ang paging uneasy nya Humugot muna siya ng malalim na hininga bago magsalita. “B-babe, I need something to tell you, but please listen to me. Wala na itong kahulugan. I’m just trying to help.” “Ano ba ang pinagsasabi mo? Hindi kita maintindihan.”