Novel & Cerita Pal Announcement Script

sabi ko, nanginginig ang boses pero malinaw. 01:45 Pawis. Tahimik. Walang nagsasalita. 00:30 “Clara,” sabi niya, mahina pero matatag, “anumang mangyari—proud ako sa’yo.” Napapikit ako sandali. 00:05 Enter. Silence Walang alert. Walang warning. Tinitigan namin ang screen. Then— SYSTEM STATUS: SECURE COORDINATED ATTACK NEUTRALIZED

ZAMUEL POV NAKARATING ako sa company namin nang makaalis na kaming dalawa sa penthouse, binigyan ko siya ng copy ng key card ng penthouse at sinabi ang pin code nuʼn. Hindi lang iyon ay nagpalitan kami ng social media, second account ko ang aking ginamit. Mahirap na kapag nalaman niyang konsehal ako. Baka layuan niya ako. Fuck! “Good morning, Mr. Zimmerman. Mukhang na—late kayo?”

Payapa. Tinanggal niya ang kanyang sapatos, huminga nang malalim, at pagkatapos ay umupo sa sopa. Nang ilapag niya ang kanyang telepono sa maliit na mesa, may lumitaw na notification sa screen. Isang mensahe, walang lagda. Tulad ng dati. «Ngayong gabi, 11 PM.»

sabi ko. Bahagya siyang ngumiti. “So do you.” “Bad sleep.” “Same.” Nagtagpo ang mga mata namin. At sa loob ng ilang segundo parang may gustong magsabi ng totoo. Pero walang nagsalita. Hanggang sa tumunog ang phone niya. Naputol ang sandali. Tiningnan niya ang screen. Ruiz. Humigpit ang panga niya bago sinagot.

Pagkaraan ng ilang sandali, muli siyang tumingin kay Althea. "Bibigyan ka namin ng isa pang pagkakataon." Iniabot niya rito ang isang script para sa isang Lantern Festival gala program. "May sampung minuto ka para kabisaduhin ito." Sampung minuto. Napakaikli ng oras para isaulo ang mahaba at detalyadong script.Habang tahimik na nagre-review ang babae sa isang sulok, mahina namang nagsalita ang isa sa mga lalaking hurado.

“Salamat din. Sige, mag-iingat ka.” Nang makaalis siya ay tumuloy na ako sa lobby hila ang maliit na travelling bag ko. The lobby looked fancy at modern ang interior nito. There’s a lot of silver and jewels to lighten up the place; kahit ang mga fountain sa gitna ay hindi matatawaran. It’s simply elegant. Nang i-approach ko ang receptionist ay ngumiti ako sa kaniya. “Good afternoon, ma’am. I’m looking for Paul Gonzales. Is he here today?”

Pamimilosopo nito. Lumingon si Aslan sa kaniya na may madilim na ekspresyon sa mukha. "Five minutes, Tatiana. Nauubos ang pasensya ko sa iyo!" Malamig na sambit nito. Napalunok si Tatiana sa lamig ng boses ng kaniyang amo. Minadali niya ang pag-impake sa mga importanteng gamit niya at bago pa siya umabot ng limang minuto ay lumabas na siya.

“Anong ako. Baka kamo sinadya mong sumalubong sa akin para mabangga kita,” “Actually baby, nakita na kita papasok pa lang sa function room. Para kang balisa at mag-isa ka lang sa table. Gusto kita noon lapitan gusto kasi kita makilala. Bigla naman may importanteng tawag sa akin. Sandali akong lumabas sa function room. Pagkatapos kong sagutin ang tawag bumalik ako sa p'westo mo wala ka na kaya hinanap kita.”

Sa ikatlo, nakita ko ang pag-igting ng panga niya, ang kamay niyang humigpit sa armrest ng upuan. Sa ikaapat na segundo, tumingin siya sa akin. Diretso. Parang hinahanap ang sagot sa mga mata ko. Sa ikasampung segundo, bumalik ang screen sa dati—parang walang nangyari. Tumahimik ang silid. At doon ako kumilos. “Apologies,” sabi ko agad, bahagyang kunot ang noo, eksaktong timpla ng propesyonal na pagkabahala. “It seems we had a brief system glitch.”

Nang makalapit kami ay kusa silang huminto upang ipaubaya muna kay Jaxson ang nasa gitnang mikropono. Napapikit ako ng magkaroon ng isang malakas at nakakabinging ingay gawa ng pagtatapat ng mikropono at speaker. “Pleasant evening, ladies and gentlemen.” Panimulang bati ni Jaxson. Nang tuluyan niyang makuha ang atensyon ng lahat ay halos magkarera muli ang tibok ng aking puso dahil sa bilis nito.