Novel & Cerita Palacio

Location: White District Urvularia City White Palace "Paumanhin Prinsesa ngunit hindi ka maaaring pumasok," Pigil ng Elite Soldier kay Princess Asia ng tangkain nitong pumasok sa Hall of Ruler. "Umalis kayo sa daraanan ko!" galit na sabi ni Lira. Mahigit isang linggo na siyang nakabalik sa White Palace pero hindi pa rin niya nakikita kahit anino ng Prinsipe.

isang mahabang pasilyo ang bumungad pagkabukas ng elevator. Pinauna niya akong lumabas. Sumunod siya. Walang kwarto rito at tanging hagdan lang pababa. Malalaki at matataas na pundasyong bato sa kaliwa't kanan na maihahalintulad sa maharlikang tahanan. I know she's not a queen, walang reyna at hari rito sa Pilipinas. Ngunit ang ayos ng buong lugar ay tila sinaunang palasyo.

Nakatunghay sa tila palasyong istraktura ng hotel na nakatayo sa gitna ng malawak na lupain. Ilang taon man siyang sa restobar nagtatrabaho ay madalang naman niyang matanaw ang parteng ito ng Palacio Grande. Nasa kabilang kabisera kasi ang entrance gate ng restobar. At naroon na naman ang tila tambol sa lakas ng kabog sa kaniyang dibdib. "This is it! This is really it! Fighting, Sunshine! Fighting!" pagpapalakas-loob niya sa sarili.

Halos yakap na ako nito dahil hawak nito ang renda ng kabayo! "We are almost at the palace!" Sigaw naman ng naunang knight sa amin. Kahit hindi naman nito isigaw ay kitang kita ko na ang palasyo na sinasabi nito. My eyes went wide literally. The palace is made of shiny stones at pag natatamaan ito ng liwanag ay nagrereflect ito ng iba't-ibang kulay. The structure is like a pyramid, but a sharper one at mga patulis ang sa taas.

Again, it so svck sometimes to be a Pabelico. Gusto ni papa na ihanda ko sa ang sarili ko sa pagpunta sa Reiss. (Reiss: Reiss es el nombre del país donde se encuentra el palacio de Pabelico. The home of gold, power, and unparalleled beauty of the country infested by the Pabelico family.) Tito Arion ang siyang namumuno doon ngayon at dahil wala pa siyang anak, hindi pa nakatakda ang kalayaan ko. That’s what papa said but bahala sila.

Naramdaman niyang may isang salita na tila unti-unting bumabago sa kahulugan ng mansion na matagal na niyang tinatawag na bahay. Pamilya. At hindi niya alam kung kailan nagsimulang magkaroon ng puwang doon ang isang madaldal, childish, at makulit na dalagang ang tawag sa kaniya ay... "Señorito." To be continued...

bulalas ni Marcopollo, “hindi ko inakalang ganito ang Miracle Palace. Sinaunang-sinauna.” Ngumiti si Esteban. “Ito lang ang Imperial Court ng Miracle Palace. May dalawa pang bansa sa loob ng mundong ito… at sobrang iba ang itsura nila.” “Ha? Iba?” tanong ni Marcopollo, napakunot ang noo. “Paano naging magkakaibang bansa sa isang lugar?”

Ang init ng araw ay sumasalubong sa bawat pumapasok sa site ng renovation. Ang gusali na dati ay isa sa pinaka marangyang hotel ng Palacios, ay tila nabalot na ng makapal na alikabok. Lulan din ng nasabing building ang mga lumang alaala na nagpapaalala kung gaano katanyag ang Palacios group. Sa gitna ng kaguluhan ng mga trabahador at tunog ng naglalakihang makina na ginagamit nila, nakatayo si Dwaine suot ang isang dark blue polo shirt at hard hat na may logo ng kanilang kumpanya.

sagot-paliwanag ni Enrico, ngunit ibinitin ang gusto pang sabihin sa bandang huli. “Kasi ano?” untag niya. Nakalolokong ngiti at kindat ang paunang tugon ni Enrico. “—kasi nabibigyang-buhay ang palasyo namin para sa magiging — prinsesa namin!”

“We’re home,” Hinawakan ko ang kamay niya at naglakad kami patungo sa foyer. “We’re home?” tanong nito, habang naglalakad at dinig na dinig ko ang pagtunog ng takong ng sandals nito sa marble floors. “But I think this is a Palace in the Sky,” Huminto ito sa harap ng painting na nilagay ng decorator as a centerpiece. “Is this….” sabay turo sa landscape. “Is this a Rousseau?”