Palacio Novels & Stories

Halos yakap na ako nito dahil hawak nito ang renda ng kabayo! "We are almost at the palace!" Sigaw naman ng naunang knight sa amin. Kahit hindi naman nito isigaw ay kitang kita ko na ang palasyo na sinasabi nito. My eyes went wide literally. The palace is made of shiny stones at pag natatamaan ito ng liwanag ay nagrereflect ito ng iba't-ibang kulay. The structure is like a pyramid, but a sharper one at mga patulis ang sa taas.

Again, it so svck sometimes to be a Pabelico. Gusto ni papa na ihanda ko sa ang sarili ko sa pagpunta sa Reiss. (Reiss: Reiss es el nombre del país donde se encuentra el palacio de Pabelico. The home of gold, power, and unparalleled beauty of the country infested by the Pabelico family.) Tito Arion ang siyang namumuno doon ngayon at dahil wala pa siyang anak, hindi pa nakatakda ang kalayaan ko. That’s what papa said but bahala sila.

Naramdaman niyang may isang salita na tila unti-unting bumabago sa kahulugan ng mansion na matagal na niyang tinatawag na bahay. Pamilya. At hindi niya alam kung kailan nagsimulang magkaroon ng puwang doon ang isang madaldal, childish, at makulit na dalagang ang tawag sa kaniya ay... "Señorito." To be continued...

bulalas ni Marcopollo, “hindi ko inakalang ganito ang Miracle Palace. Sinaunang-sinauna.” Ngumiti si Esteban. “Ito lang ang Imperial Court ng Miracle Palace. May dalawa pang bansa sa loob ng mundong ito… at sobrang iba ang itsura nila.” “Ha? Iba?” tanong ni Marcopollo, napakunot ang noo. “Paano naging magkakaibang bansa sa isang lugar?”

Bawat palapag ay tila pagbaba niya sa pinakamalalim na sirkulo ng impyerno. Ting. Bumukas ang mga pinto ng elevator, direktang nagbubukas sa loob ng dambuhalang penthouse ni Niguel. Pagkahakbang ni Seraphina palabas, halos mabitawan niya ang kanyang bag. Ang buong lugar ay isang palasyo, ngunit isa itong Palasyo ng Yelo.

He's waiting for me to get in the car. "Sorry," I muttered before getting in. Umusog ako sa dulo para makapasok na siya at hindi na umikot. Nakita naman niya ang ginawa ko kaya pumasok na rin siya at sinara ang pinto. "Ambiguous Palace po," sabi ni Thy sa driver. Nagsimula na kaming umandar agad. What's that place? A Palace? May lugar pala rito na para sa mga royalties and such?

I asked nicely. "Ohw... Follow me, sir." Tumalikod na siya at nagpaunang lumakad. I followed her while observing Pellegrini's palace. Halos pareho lang ang laki ng palasyo ng mga Pellegrini sa Palazzo ng FSO sa Brazil. "Follow me, sir." Nilingon ako ni Hope—Yumi! 'Foda-se, Isidro!!! It's Yumi!'

Tatlo silang naglalakad sa pasilyo at nililibot ang bawat sulok kung saan sila dinadala ng kanilang mga paa. " Para tayong na sa palasyo, Mama. Ang laki ng bahay ni Papa, " ani Azalea na manghang-mangha sa bawat lugar na kanilang hinihintuan. Para kay Catalina, wala pa ring pinagbago ang Hacienda. Tahimik pa rin at tila nakatira ka sa isang abandonadong museo. Maganda nga sa una, pero masasabi pa kaya itong maganda ni Azalea oras na malaman kung anong klaseng lugar ang tinitirhan ng kaniyang Ama?

Ang init ng araw ay sumasalubong sa bawat pumapasok sa site ng renovation. Ang gusali na dati ay isa sa pinaka marangyang hotel ng Palacios, ay tila nabalot na ng makapal na alikabok. Lulan din ng nasabing building ang mga lumang alaala na nagpapaalala kung gaano katanyag ang Palacios group. Sa gitna ng kaguluhan ng mga trabahador at tunog ng naglalakihang makina na ginagamit nila, nakatayo si Dwaine suot ang isang dark blue polo shirt at hard hat na may logo ng kanilang kumpanya.

sagot-paliwanag ni Enrico, ngunit ibinitin ang gusto pang sabihin sa bandang huli. “Kasi ano?” untag niya. Nakalolokong ngiti at kindat ang paunang tugon ni Enrico. “—kasi nabibigyang-buhay ang palasyo namin para sa magiging — prinsesa namin!”