Novel & Cerita Palacio

Daig pa niya ang nasa ibang bansa! Natanaw niya ang naglalakihang white building na natatakpan ng red bougainvillea sa malawak na bulubundukin. Mukha itong isang palasyo nang matamaan ng panghapong sikat ng araw na mas lalong nagpamangha sa kanya. "That's the Nagamori Villa," nakangiting sambit ni Mr.Isolde na nakakuha ng kanyang atensyon.

Mula sa kanyang mga salita at kilos, makikita na wala na siyang nararamdaman para kay Carter ngayon. 'Hindi ko inaasahan na napakabilis magdesisyon ng babaeng to.' Bumuntong hininga si Carter sa loob niya at naglakad. Sa Royal Palace ng St. Piaf. Ang eleganteng palasyo ay puno na ng mga bisita sa sandaling ito. Ang lahat ay naghihintay sa pagsisimula ng seremonya at sa paglitaw ng mga bituin ng araw na ito sa entablado.

Masayang sagot ni Zac at kami ay pumasok na sa loob. At wow! Kung maganda sa labas ay mas lalo na sa loob. Hindi na ito simpleng mansion lang kundi palasyo na! "Wow, ang ganda naman dito. Parang palasyo ng mga sinaunang Hari at Reyna!" Hindi ko maiwasang sumigaw. "You are right my little princess. But this is the palace of our late ancestors. The King and Queen of Blue Dragon. It was built since early 1978." Paliwanag ni Lolo.

Nilingon ko siya dahil sa tanong niya sa akin. “Wala rito si Senyorito Antony, umuwi sa mansion nila.” “Mansion? May iba pa po siyang bahay bukod dito?” “Oo naman! Alam mo naman ang mga mayayaman.” Sagot ko rito. Huminto kami sa pinto ng kwarto ni Judy. Hindi ito mabubuksan dahil sa kwarto ni Senyorito ang pinto nito. “Dito mo ilalagay ang pagkain na ibibigay ko sa ‘yo.” Turo ko sa kanya sa maliit na butas.

This is very city like, unlike with Samona and far from Caracass or any other towns in Wysteria. Ibinaling ko naman ang aking mga mata sa matayog na palasyo ng Valeria. Painted with white and gold. If I remember correctly, it seems like the palace has it's own renovation. This is no longer the same as before. It's way more massive and intimidating.

Siguro itutulog ko na lang ‘to para mahimasmasan rin ang utak at dibdib ko. Manila, Philippines- -Sembrano’s Palace- Third Person’s POV Sembrano’s Palace isang palasyong pinagmamay-arian ng isang angkan na may kapangyarihang mapasunod kahit sino man. Ang dating ganda nito ay tila trumiple makalipas ang limang taon. Ang dating mahigpit na seguridad ay mas pinalakas at mas pinayabong. Ang mga nag training na maging kasapi sa organisasyon ng palasyo ay mas pinagaling at talagang hinahasa upang maging malakas at matapang.

Ito ay isang lamig na pumapasok sa buto, isang lamig na tila nanggagaling sa mismong lupa. Naka-lock si Paola sa isang maringal na kwarto sa loob ng Generalova Estate—isang palasyong gawa sa marmol at ginto, ngunit tila isang kulungan para sa kanya. Ang bintana ay may mga rehas na bakal na pinalamutian ng mga disenyong bulaklak, ngunit rehas pa rin ang mga ito.

Isang mansion no— that’s not the perfect description for such a breathtaking sight. Mas mainam na tawaging palasyo iyon kaysa isang mansion. And she doubted if she could see all the places of this palace in just two hours. Napakalaki talaga niyon at sigurado siyang kahit sampung tao ay maaring tumira doon. Hindi niya akalaing mayroong nagtatagong diyamante sa isla ng Siquijor.

tanong niya. “He’s on his palace, Mom. He’s busy.” Tugon ni Wynter. The palace she was referring is the Velasquez Empire. Moreover, the Velasquez Empire building was one of the biggest buildings in the country. Then Wynter looked at her father, “dad, can I talk to you in private?” Kumunot ang nuo ni Ramon. “Anong pag-uusapan natin?” “In private, dad.” Seryosong sabi ni Wynter saka tumingin sa ina. “Don’t worry, mom, it’s not something about you. This is about dad’s so-called work.”

My eyes nailed at a certain painting. Azazel. With a noble man. "That's Gerevich. Prince of Spain." Pagpapakilala ni Elexea na para bang nabasa ang naiisip ko. Napatango na lamang ako. This palace is so huge. At mukhang matibay pa naman. "Where are the canons?" Tanong ko at inilapag ang military bag sa isang upuan.