Pamahiin Sa Patay の小説・ストーリー

"Lady, maraming tinatagong sikreto sa buhay. Hindi mo alam ang nakakasalamuha mo pala marami ng napatay. Syempre bawal pumatay kung malalaman ng marami pero pwedeng pumatay nang walang makaka'alam" Napa'seryoso ako dahil sa sinabi niya "So pwede akong pumatay ng palihim?" Tumango sya saakin "Pwede mo rin akong utusan malinis akong mag trabaho" tumango lang ako at nagpatuloy kami sa paglalakad.

tanong nya. "Yes! Parang tuwing nakikita kita ay pinapatay ako!" sabi ko. Pinapatay ako ng sakit dahil sa sobrang pagmamahal ko sayo. "Kaya tama na, doon na tayo sa makakapagpasaya satin" Kay Keisha ka na kung saan alam ko na sasaya ka. Kung saan mas magiging okay ka at alam ko eventually matatanggap ko din ito.

Masiyado kasing pakialamero sa buhay ko. “Oo nga. E, pa’no ba naman, mahal na mahal ka no’n—?" Nahinto siya nang makitang masama na naman ang tingin ko sa kanya. Alam ko namang patay na patay sa akin ang taong iyon. Hindi na kailangang ulit-ulitin pa na nakakasawa ng marinig. ***<[°o°]>***

--- Hindi ako makahinga. Sanay na akong makakita ng karahasan. Minsan ako pa nga ang dahilan. Nakita ko na si Damian pumatay — at natutunan kong bigyang-dahilan iyon. Pero ito? Iba ‘to. Isang lalaking pinatay ang sariling pamilya sa ngalan namin. Tumingin ako kay Damian. Akala ko magagalit siya. Pero hindi. Tahimik lang siya — kalmado, parang nag-iisip.

Hindi na ako mapakali. "PAGKATAPOS MONG UMIHI, TUMAYO KA PERO NAPAUPO KA ULIT, TUMATAYO KA PERO NAPAPAUPO KA ULIT, IKAILANG ULIT PA ANG NANGYARI, BAGO KA NAKATAYO AT NAIBALIK ANG DAMIT MONG PANLOOB," Grabe? Para saan 'yan? Dapat ba kailangan pang sabihin iyan?

nagkatinginan pa ang mga ito "Ang gulo naman naman. Baka takot din silang mmatay ka.." "Ewan ko basta pasalamat nalang ako at dinala nila ako dito. Ayaw ko pa mamatay. Narinig ko sa sinabi ng lalaki na bigyan lang daw ako ng leksyon, baka wala naman silang planong patayin ako. "Naku kapag nalaman ni Celine ang ginawa ng parents nya sayo ay mag wawala yun!" Mataray na wika ni Patrick.

It's already enough para time na naman namin right? "And also....." Napatingin na naman ko sa kaniya. "I want you again" Paktay. Hindi ako ha! Siya ang patay.

ABRIELLE DEE... Sa wakas ay natapos na ang lahat. Walang buhay na nakahandusay si Harab sa sahig habang naliligo sa sariling dugo. S'ya naman ay inakyat sa taas ang kapatid ni Bailey na wala pa ring malay magpahanggang ngayon. Hapong-hapo s'ya pagdating n'ya sa taas at bumulaga sa kan'ya ang nagkalat na mga patay na katawan ng tao sa malaking solar.

Tumitingkayad ako dahil sa init ng sahig. “Nej! (No) sasamahan kita” “Okej (okay)” Nang marating namin ang unahan ay napatakip ako sa bibig ko. Hindi naman ito ang unang beses na may nakita akong namatay o pinatay. Ewan ko ba, parang kinakabahan ako sa tuwing makakakita ako ng ganito, lalo na sa personal o harapan.

“Dead on arrival daw si Sarah?” “Pinatay ng babaeng ‘yan!” Kung makaturo pa sa akin ang matanda, parang gustong-gusto niya akong duruin. “Ayaw pang umamin, e siya naman talaga ang pumatay. Ngayon ka pa maghuhugas-kamay-” “Kung hirap kang makaintindi, wala na tayong dapat pang pag-uusapan. Ayoko sa lahat ‘yong napaliligiran ako ng mga taong hindi agad nakakaunawa.”