Novel & Cerita Pamahiin Sa Patay

Paano kung sapilitan na naman siyang ikulong nito? Imposible! Kinastigo niya agad ang utak. May mahal itong iba at ilang taon narin ang nakakalipas kaya imposible na habulin pa siya nito. Idineklara nga agad nito na patay na siya. Kaya sigurado siya masaya na ito sa tunay na mahal nito sa mga oras na ito. "Pamela? Nakikinig ka ba?"

“A-anong ibig mong sabihin? “Paano kung . . . may taong gusto siyang patayin at sinadya lahat ang nangyari sa kaniya?” natigilan si Samantha at nabigla sa kaniyang mga sinabi. Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili. “Pasensiya na. Kalimutan mo mga sinabi ko, total tanggap mo na na wala na siya sa buhay mo kaya nga magpapakasal ka na sa iba.” mariin na wika niya.

"Nangako ka kina Tita Mommy na hindi mo Ako papatayin di ba? Kamumuhian ka nila kapag nalaman nilang pinatay mo Ako! Kapag nalaman nilang mamamatay tao ka, ilalayo nila sa'yo si Zain!" "Big words, Vera! Coming from your filthy mouth! Mamamatay tao? Well, that's true naman but I'm not like you na ang pinapatay ay mga taong walang kalaban laban! And oh, don't worry dahil hindi naman nila malalaman na patay ka na! Like—you—never—existed!"

Hindi nila sukat akalaing iyon na ang huling pagkakataong makikita nila ng buhay ang kumpare nila. Kinabukasan ay natagpuan ang watak-watak na katawan ni Calem Pengas. Pinaghati-hati iyon sa limang bahagi at iniwanang nakasilid sa sako sa magkakaibang lugar. Bumalandra ang balita sa mga dyaryo, radio at telebisyon ang iba’t-ibang headline: Tulak Patay sa salvage. Adik at Tulak tinap tsap. Pagkamatay ng tulak walang kinalaman ang pulisya.

may paninindigan kong sabi Ngunit tila lalo siyang nawala sa katinuan. “Kasinungalingan? Paolo, hindi mo ba naiintindihan? Ako ang buhay mo. Ako ang una mong minahal. At kung hindi dahil sa akin, hindi ka makakaligtas sa aksidente noon! Hayop ka sana hinayaan na lang kitang mamatay nuon, magpasalamat ka at dinala pa kita sa ospital nuon." sagot niya sa akin

ani Damien upang dahilan na umangat ang tingin ko sa kaniya. Kumunot ang noo ko. "What do you mean she's gone? Anong patay?" Hindi ako naniniwala na patay na siya. Paaano? Saan ang katawan niya? Saan ang lamay? Umiling-iling ako. "Impossible that she's dead." "She is, Nick. Iyong bangkay na nailibing natin, it was her. Pinatay siya ng asawa niya para patahimikin," aniya ni Damien.

It was painful but I guess death is a part of life. Tumayo ako at ngumiti. "Ma, Pa, anak ko. Kung nasaan man kayo ngayon sana masaya kayo. Masakit man para sa akin na wala na kayo, pero napagtanto ko na may rason ang pagkawala ninyo. At simula ngayon ay tatanggapin ko na po talaga na wala na kayo, but your memories will remain forever. I promise I will be stronger this time."

Xander's Pov Sabi nila lahat ng bagay at tao my lugar may pwesto, may panahon at oras makakapagpasaya man sayo o hindi. Gaya na lang ng araw sa umaga bwan sa gabi, ang tubig sa ilog umaagos at ulan ay pumapatak, ang tao ay nabubuhay at namamatay... But Im not buying it kasi kung ganon? Bakit kinuha agad ang mahal ko? Ang lugar at pwesto pati panahon at oras nya ay dapat sa tabi ko. Kaya isa lang ang ibig sabihin LIFE IS A BIG BULLSHIT UNFAIR!

"Tumigil ka! Tingnan lang natin kung hindi niya ako magagawang mahalin kapag patay ka na!" Sabay silang napayuko ni Cameron nang makarinig sila ng malakas na putukan ng baril. "Anong nangyayari?!" sigaw nito. "Dumating ho ang mga pulis, Madam!" sigaw ng lalaking pinuno. "Ano?!" masama siyang tiningnan ni Cameron saka malakas na sinipa sa binti dahilan para pahiga siyang bumagsak saka siya nito pinagsisisipa sa sikmura."