Pamahiin Sa Patay の小説・ストーリー

“Tumalon ba siya sa tubig at namatay? Sinabi niya kasing hindi siya mabubuhay nang walang pera.” Dahil walang ibang tao sa paligid at alam niya ang koneksyon ko kay Vicento, mahina akong kinausap ni Officer Ramirez. “Hindi. Pinatay siya.” “Pinatay?” “Pinahirapan muna siya hanggang mamatay.” Nang marinig ko ang salitang “pinahirapan hanggang mamatay,” hindi ko maiwasang maalala muli ang sarili ko.

Baka maunahan pa kita na patayin siya. ****** Sumakit bigla ang ulo ko. Sino daw papatayin?

"Sinong papatayin?" Marahas na lang akong napasinghap sa kawalan ng pasensya. Kung nakakamatay lang talaga ang paulit-ulit na mura sa isip para sa isang tao, baka kanina pa humandusay sa sahig ang lalaking ito. Ang sama niya! Mas masama pa siya kay satanas, putangina niya!

Pakiramdam ko ay isa akong estranghero sa sarili kong pamilya. Pagkatapos suriin ang crime scene, bumuntong-hininga si Dad at tinanong niya si Mom, “Anong sitwasyon sa bangkay na ‘to?” Tinanggal ni Mom ang kanyang gloves at minasahe niya ang nagsasalubong niyang mga kilay. “Lumalabas na nasa 20 taong gulang na ang biktima. Mukhang ang pangunahing sanhi ng pagkamatay niya ay ang malaking sugat sa leeg niya. Malamang matagal siyang pinahirapan bago siya namatay.”

Binuksan ko iyon at saktong mayroong flash report. Isang bente singko angos na dalaga, natahpuang Patay sa kanyang sariling bahay. Hjnihinalang nagsuicide ito dahil natahpuang nakalaslas. Nagpakamatay sa kanyang sariling apartment. Kinilala ang biktimang si... Halos gumuho ang mundo ko nang marinig ko ang pangalan ng babaeng ibinalitang ng suicide. No! Hindi pwedeng! She can't be dead

Hindi naging maganda ang dating sa kaniya ng naging reaksyon nito. “So? Sinasabi mo ba sa ’kin na mali ang pagkakaintindi ko sa sinabi ni Liam? Sige nga, paano mo ipaliliwanag ang nangyari pagpapatahimik sa kaniya? Liam was killed, at isa lamang ang dahilan noon. Pinipigilan siya ng kung sino mang ponsyopilato na magsalita patungkol sa mga nalalaman niya!”

Tahimik siyang nakatitig sa sahig, habang ang isipan niya ay magulong umiikot. “Nung unang buhay ko…” mahina niyang bulong, halos hindi marinig. “Pinatay ako… ng kaibigan ko… at ng asawa ko…” Napapikit siya, at isang luha ang dahan-dahang tumulo. “Nung pangalawang buhay ko… pinatay ulit nila ako…” Mahigpit niyang hinawakan ang sariling kamay. “At ngayon… pangatlong buhay ko na…” nanginginig ang boses niya.

“S-Siguradong matutuwa si Vera kapag nalaman niyang nakita kita, Yuri. A-akala talaga namin ay hindi ka na namin makikita katulad ni Pamela.” Biglang tinambol ng kaba ang dibdib niya nang magsimula itong humagulhol ng malakas. “A-ano ang ibig mong sabihin? A-ano ang nangyari sa kanya?” Puno ng luha ang mukha nang tumingin ito sa kanya. “P-Patay na siya, Yuri… N-Na-aksidente siya… w-wala na si Pamela!”

Walang nakakaalam kung ano nga ba ang naranasan niya pero based sa sinasabi niya sa tingin ko ay nakakita siya ng mga patay which is possible na pinatay mismo iyon sa harapan niya or something. Hindi patatahimikin si Sha-sha ng mga nightmares na iyon hanggat hindi siya gumagaling. Magigising nalang siya bigla na sisigaw at magwawala.”

Pinutol nila ang tawag. Nawalan ako ng lakas at napaupo ako sa aking silya. Ang mga salitang iyon ay parang tunog ng kamatayan sa aking pandinig. Kung alam na nila… kung alam na nilang naririto si Liam… ibig sabihin ay hindi na ako makakapaghintay. Ibig sabihin ay ang panganib ay nasa aming pintuan na. “Papa?”