Parin Novels & Stories

Aldrin’s POV Hindi ako puwedeng magkamali sa narinig ko. Alam kong tinawag niya ako sa dati kong pangalan. Tinawag niya akong Zylan. Paanong nakakaalala na siya? Wala naman akong ibinigay na gamot sa kanya noong wala pa siyang malay. Puwera na lang kung mayroong mas malapit sa kanya na palihim siyang pinapainom ng gamot pampaalala. Napabuntong hininga ako sa mga iniisip ko kanina pa. Hindi ko gusto na maging dahilan ng pagbabalik ng alaala niya ay ang mga gamot na ipainom sa kanya o mga gamot na palihim kung ilagay sa katawan niya. Delikado iyon para kay Arthyrn. At sa oras na kapag nanumbalik na ang lahat, puwedeng ikapahamak ng blood organization ito.

Naramdaman ni Maria ang kakaibang hangin na dumapo sa balat niya at sa isang kisap-mata niya lang ay may humawak sa palapulsuhan niya. Namilog ang mga mata niya sa gulat at takot, kasabay roon ang malakas niyang tili. Dahil ang nakahawak sa palapulsuhan niya ay isang lalaking missionary sa kombento na nais maging pari. At ngayon ay nanlilisik ang mga mata,duguan ang mukha dahil sa malaking sugat nito sa kaliwnag pisngi na halos makita na ang laman. Nakangisi ito at tumutulo pa ang laway na nakaharap sa kanya.

Pinulot ni Newton ang plastic bag sa may lamesa at inabot ito kay James. “Ito ang mga gamot na inilabas kamakailan ng Centennial Corporation. Ang isa ay Larcinadol ang tawag, na ginagamit para gamutin ang sipon at lagnat. Maraming tao ang nagsasabi na napakaepektibo nito.

Sa sandaling iyon, ngumiti ang host at sinabi, “Si Dr. Simmons ay isang kilalang doktor na nag-aaral at dalubhasa sa parehong sinauna at makabagong medisina. Ilang araw lang ang nakalipas, talagang ginamot ni Dr. Simmons ang isang pasyenteng may high paraplegia at gumawa ng isang himala sa medisina. Kaya, naniniwala ako na makasisiguro ang lahat na talagang pambihira ang purple ginseng na ito ayon sa tapat na pagsusuri ni Dr. Simmons.” Nang bumalik si Anthony sa kanyang upuan, bigla niyang narinig na may nakipag-usap sa kanya. “Dr. Simmons, ang high-level paraplegia ay isang terminal illness na hindi kayang gamutin ng Chinese o Western medicine. Paano mo nagamot ito? Bakit hindi pa rin ako m

Napabuntong-hininga siya, ramdam ang panghihina at kawalan ng kontrol sa mga kalamnan. Epektibo talaga ang Paralyn, ang injection pen na itinurok sa kanya. May ulirat na siya ngayon, ngunit nanatiling lantang gulay ang katawan niya. Isa iyong nakakatakot na karanasan na gising ang diwa, pero parang nakapako ang laman. Tahimik na tumakbo ang mga minuto, bawat segundo’y tila isang taon sa bigat ng paghihintay.

Nang sumara ang mabigat na pinto ng opisina ni Anne, agad na bumalot ang isang nakabibinging katahimikan. Dr. Anne Clair Montgomery stood behind her desk, her back turned to Lauren, her shoulders shaking slightly as she tried to regain control of her breathing. Sa kabilang banda, si Lauren ay nanatiling nakatayo malapit sa pinto. Lauren's POV:

***** Han Hospital. "As to what we're investigating, that drug is called Paralyx – it's the usual drug the Viper gang uses to attack their targets." Sabi ni Theo, nakuyom ni Clifford ang mga palad bago lumingon sa hospital bed, nailipat na rin kaagad si Katrina sa malaking ospital na pagmamay ari ng Han, kumpleto ang lahat ng kagamitan sa Han Hospital at isa pa, mas ligtas ito roon kung sakaling may kalaban na gagawa ulit ng masama sa dalaga. "This is a drug that paralyzes the body within a minute after taking it, then it induces a coma." dagdag ni Max, ang Researcher sa team specialists.

"Mangangamoy aso ka pag-uwi." "It's okay. Pauwi na rin naman 'yon," I replied. I suddenly got excited. Wala kasi kaming alagang aso sa bahay. We can't have one kasi allergic si Faith. Gusto ko pa naman sana ng aso pero hindi talaga pwede. Maybe when I have my own apartment soon. Ang plano kasi ay mag-aapartment ako kapag magme-med school na 'ko para malapit lang sa school.

Napapikit ako at napabuntong-hininga. “Sorry, Dax. Pagod lang talaga ako.” Tumango siya at hinaplos ang balikat ko. “It's fine. Naiintindihan ko.” Ilang segundo lang ang lumipas nang muling bumukas ang pint0 ng meeting room. Pumasok si Violet... at kasunod niya si Alaric.

She thought, it was the end of her. “Wait, I’m not supposed to be crying! I need to find an antidote!” Ngunit, umalis din sa pagkakayakap si Nathan tsaka pinunasan ang luha niya gamit ang kaniyang long sleeves. Lumapit sa pwesto nila si Harris habang hawak hawak ang syringe na walang laman. “I think it’s a paralysis drug. Not lethal at the right dosage but it takes time to wear off.”