Novel & Cerita Patama Sa Asawa

Sa loob ng dressing room, nagmamadaling kumuha ng damit si Samantha mula sa sabitan at isinuot ito habang nanginginig ang mga daliri nang marinig ang salitang "asawa ko." Sino ba ang asawa niya? Humingi ba siya ng permiso sa akin? Napakahilig niyang mag-assume at tawagin akong asawa sa harap ng ibang tao!

"Ano?" Pati ako ay halos matawa sa seryosong mukha ng asawa ko. "Ano pong kinalaman ng mana rito?" tanong ni Jayden. Humalukipkip ang kanyang ama. "Because kapag hindi mo nagampanan ang hiling ng mommy mo na paibigin mo si Betty bilang isang bakla..." Dramatiko pa itong huminto. "...wala kang mamanahin sa amin."

“Sige po, Ma’am… pero medyo revealing po ‘yon. Baka magalit ang asawa niyo?” Ngumiti si Zamara, may bahagyang kapilyahan sa tono. “Hayaan niyo siya… sa mismong kasal naman niya na makikita.” Napangiti ang designer, saka nagpaalam na si Zamara. Paglabas niya, naabutan niya si Asmodeus—nakasimangot, malamig ang mga mata. “Tara na,” sabi ni Zamara, sabay kapit sa braso ng asawa.

He never stayed home during our anniversary, and today being a special day for me—for us, he didn't wish me a happy birthday, no text, not even a bouquet. Kasal nga kami, pero ni minsan naman ay hindi ko naramdaman na asawa niya ako. Kahit tingnan ako sa mga mata ay hindi niya magawa. At kung hahawakan naman niya ako ay tuwing lasing lang siya. Gigising siya kinabukasan na parang walang nangyari sa amin. "M-Ma'am Leona..." gulat na bulalas ni Manang Wanda nang makita ako sa tapat ng pintuan. "Kanina pa ba riyan? Narinig mo ba ang pinag-uusapan nila Petra?"

Nadismaya si Patricia sa ginawa ni Storm ngunit wala siyang balak na sumuko, nag patuloy pa rin siya sa pang-aakit dito kahit nalalagay na siya sa matinding kahihiyan. Matiim na nakatitig lang si Storm sa mukha ni Patricia. Para sa kanya ay wala itong kabuhay-buhay at walang epekto sa kanya ang presensya ng dalaga. Hindi tulad ng kay Misaki na halos ayaw na niyang alisin ang mga mata sa inosenteng mukha ng kanyang asawa. Wala sa sarili na biglang napangiti si Storm ng maalala na naishan niya ang inosenteng dalaga at ngayon ay asawa na niya ito.

Sa itsura, sa katawan at sa pag-uugali. Napalunok ako ng mapansin kong dahan dahang lumalapit sa akin ang aking asawa na may mapang-akit na ngiti. Hindi dahil sa n*********n ako, kung hindi dahil kailangan ko siyang pagbigyan kung sakaling hilingin niyang may mangyari sa amin. Hangga't maaari ay ayaw ko na, dahil si Ashley lang ang gusto kong makaniig at wala ng iba.

At sa ibabang bahagi, nakita niya ang pamilyar at madiing pirma ng kanyang asawa—si Joel. "P-Pirma niya 'to..." hindi makapaniwalang usal ni Patricia. Tumingala siya kay Lorenz, ang mga mata ay nag-uumpisang magluha. "Paano? Paano mo siya napapirma nang ganito kabilis?"

After saying those words his lips touched mine. "Summer Saavedra-Revamante." Imik nito sa pagitan ng halik namin. "Ikaw lamang ang aking hahalikan, aalagaan, papasayahin, yayakapin, pagsisilibihan. You're my only wife, my life; my home. I love you, Mrs. Revamante." A smiled escaped to my lips after hearing those words. Ang galit at inis ko ay bigla na lang naglaro. Assurance; that's all I want and he gave it to me.

Pakiramdam niya sa mga tingin nito ay sinisisi siya ng asawa sa nangyaring kaguluhan na hindi naman niya ginusto. Bumalik siya sa huwisyo nang maramdaman ang maiinit na kamay ni Tyrone na dumampi sa kanyang paa na may sugat. He was carefully cleaning her wounds and putting bandaids on it. Bakit kaya hindi ganito ang ugali ng asawa niya? Why can't they be the same person? Nang sa ganun hindi na sana siya nasasaktan ng ganito. Pagkatapos nitong asikasuhin ang sugat niya, sinuotan siya ng lalaki ng tsinelas. Base sa laki ng size niyon ay pag-aari ito ni Tyrone.

“Patawad, Mr. Whitman.” “Hindi mo na kailangan pang mag-isip ng husto. Wala naman akong nararamdaman para sa iyo, at hindi rin kita magugustuhan. Isa pa, hindi ko sasayangin ang aking emosyon para kamuhian ka.” Ang mga mata ni Jeremy ay matalas at puno pagmamalabis. “Sa halip ay dapat sa asawa ko ikaw humingi ng tawad.”