Peace Of Mind Quotes の小説・ストーリー

Mahirap ba ibigay iyon sa akin? Pinunasan ko kaagad ang pisnge ko nang maramdaman ang init non. Binaling ko na lamang ang tingin sa bintana upang maiwasan ang sakit at pait sa aking dibdib. "Magiging okay din ang lahat, Almika. Hamon lamang ito ng buhay. Huwag kang magpadala sa kalungkutan. Isipin mong maganda ang buhay, bawat hamon na ito ay may kapalit na kasaganahan."

"Oo, naisip ko na yan. Minsan nga tinanong ko si ate Terra kung ampon ako sabi niya, wag daw ako mag-isip ng ganun dahil kung ampon lang daw ako e di sana pinalayas at pinabalik na ako sa kung saang lugar man ako nanggaling." "Kung sa bagay, but don't worry saiyah. Andito ako para sa'yo lagi. Lapit ka lang kung ano man ang problema mo." "Thank you, Angelo." I answered. The next morning, my bestfriend and I planned to go out since we don't have school today. Nakaupo kami ngayon sa ilalim ng puno. Dito isinisigaw namin ang problema namin. Dito sa lugar na ito nawawala lahat ng doubts, fear, sadness, worries, confusions and hesitations namin at kung ano mang bagay ang nakakapagpagulo sa isip na

Anya na bahagya pang pumiyok ang tinig nito sa pagsasalita. “Calm down, Iha, don’t worry magiging maayos din ang lahat, huwag mong pansinin ang mga sinasabi ng mga tao sa inyo makasasama sa dinadala mo ang labis na stress.” Nag-aalala na payo niya sa pamangkin, nakadama siya ng konsensya dahil siya ang lumapit sa pamangkin upang hingin ang tulong nito ngunit hindi niya sukat akalain na malalagay ito sa alanganing sitwasyon dahil lang sa kabutihang loob nito.

“Magliliwaliw lang. Magtatanggal ng stress.” “Hindi mo lalakarin iyong—” “Pwede ko ‘yung asikasuhin pagkatapos ng isang Linggo. Hindi naman tayo mapapalayas ng Pilipinas kung hindi ko ‘yun magagawa. Gusto ko lang magkaroon ng peace of mind. Pabayaan mo muna ako sa gusto kong gawin, Manang…”

Sobra sobra na. "You deserve peace," Pagkakausap ko sa salamin. I smiled weakly. "Iyong walang sakit at pighati. Walang iniisip na iba kundi ang pagpapahinga. Gusto ko nang magpahinga. Pagod na pagod na akong umiyak." Hinawakan ko ang puso kong sobrang bumibigat dahil sa nararamdamang sakit. Isa lang naman ang paraan para maging payapa na ang puso ko.

Gumapang ang kilabot sa kanyang puso. “Madaming security sa paligid para siguraduhing ligtas tayo kaya wala kang dapat ipag-alala. Basta susunod ka sa mga paalala ko sa’yo. Isa ‘yan sa dahilan kaya hindi ko masabi sa’yo ang totoo. Mahirap mawalan ng peace of mind. Pero pangako ko sa’yo, aayusin ko lahat upang mabuhay tayo ng tahimik.”

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Oo, dito niya talaga ako dinala dahil wala raw may makakilala sa kanya. "Can you please, calm down first? Masyado ka naman hyper para magalit sa akin ng ganyan! Hindi ba pwedeng bigyan ko muna nang kaunting peace of mind ang aking sarili?" Natawa ako sa sinabi niyang, peace of mind. "Peace of mind? Hindi mo makukuha iyan kahit kailan, dahil habang buhay mong pagsisisihan ang nangyari sa kaibigan ko!"

“I… I don’t want to think right now.” He paused, searching my face, then slowly stood. He offered his hand. I took it. No questions, no explanations. We moved toward the couch. The city lights flickered across the walls, and the rain’s rhythm filled the silence between us. “Sometimes,” I whispered, “I wonder if peace even exists—or if we just create moments to escape the pain.” Lucas leaned close, his voice barely a breath. “Then let’s create one now.” And just like that, I stopped thinking.

“Ang nararamdaman natin hindi yan humihingi ng permit.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon. Well, kung nanghihingi lang ng permit ang nararamdaman niya, hinding-hindi niya talaga papayagan eh. Ayaw na ayaw niyang makaramdam ng ganito. Gusto niya ng peace of mind. Pero paano siya makakakuha ng peace of mind kung ganito ang tumatakbo sa isip niya?