Novel & Cerita Perfected

Bilang ganti ay niyakap niya ito ng mahigpit at h******n sa noo. "Matagal na kitang pinatawad, Gian Carlo McCollins. Nobodies perfect. Lahat ay nagkakamali. Wala ring perpektong pagmamahalan, lahat ay may pinagdaraanan. Ang importante sa akin ay ngayon. Nagbago ka."

Chapter 48 Ang daming nagsasabi noon na perpekto ako. Some of the businessmen who knows me always state that I am perfect. But I am not. Dahil kung perpekto nga ang buhay ko ay wala ako dito ngayon. Wala ako sa loob ng kwartong 'to. I am not begging and crying to be free. I am not perfect. Being free is perfect.

Ayaw nyang tanggapin kasi hindi sya mukhang pera, masyadong ma-pride lang. "I told you, kamag-anak ako ni Audrey." "That's not a valid reason." Napakamot si Dawn sa ulo. "Ano bang reason ang acceptable? Hindi ba pwede samahan mo na lang ako ng walang rason? Babayaran naman talaga kita." "Maghanap ka na lang ng iba, tingin mo sa'ken? Mukhang pera?" Nagtaray na si Bea, naiirita na sya sa binatang ito.

Ginamit niya ang bawat natitirang minuto para i-finalize ang kaniyang Architectural Thesis blueprint at design drafts gamit ang matte-black vintage fountain pen na regalo ni Anne. Pagsapit ng eksaktong alas-singko ng hapon, matagumpay niyang naipasa ang kaniyang mga structural plans sa departamento. Perpekto at walang naging kahit anong aberya ang mga technical drawings, kaya naman isang malalim na buntong-hininga ng ginhawa ang pinakawalan niya.

Pagkatapos ay hinubad at basta-basta na inihagis sa may sahig. Tumambad sa mga mata niya ang mala pandesal nitong abs. She was amazed by his muscular chest and flat stomach. Halata na alaga sa exercise ang katawan ni Manuel at nasa tamang pwesto rin ang mga muscles nito. Tila ba nagmamayabang pa at inaanyayahan siyang hawakan iyon. She's craving. Hindi sa pagkain kung di sa magandang tanawin naka balandra sa kanyang harapan. Lihim siya napalunok ng sariling laway.

“Wala po, kinakausap ko lang ang mga halaman na ‘wag na sana silang malanta. Para hindi ka na po bumalik dito–” “Tsk!” asik niya sa akin. Minsan talaga kapag gusto mong maging mabuti ay marami talaga ang susubok sa pasensya mo. Tulad na lang ng batang ito. Gwapo sana pero magaspang ang ugali. Si Adam na lang talaga ang kilala ko na gwapo pero mabuting tao. Ang ex-husband ko ang pinakamabuting tao na nakilala ko. Kahit pa marami akong ginawang mali at kasalanan ay kabutihan pa rin ang isinukli niya sa akin.

Agad siyang bumangon at nag-reply. “Thanks. Ikaw rin, ingat sa mga clients mo. Huwag masyadong magpaka-perpekto.” Hindi pa siya tapos mag-reply, dumating agad ang sagot. Eros: “Ay, sorry, hindi ko kayang hindi maging perpekto. It’s my nature.” Napailing si Veronica, pero hindi maitatago ang ngiti niya. “Ang yabang mo talaga,” bulong niya, natatawa.

“Kung ganun ka-in love ang mag-asawa, baka 100% na ‘yan?” nakangiting sabi ng ginang, tila aliw na aliw sa ideya. “Hindi ako naniniwala sa perfect,” sabat ni Mrs. Perez habang inaangat ang hawak niyang asul na brooch. “I’ll bet this at 99.” “Ay, talaga?” napatawa ang ginang. “Eh di ako naman, I’ll bet my diamond ring sa 100.”

Pero habang pinagmamasdan ko ang porma ng likod niya, ang paraan ng pag-lapat ng suit sa broad na balikat niya… hindi ko napigilang maramdaman ang kakaibang hatak. Kung ganito ang likod niya… ano pa kaya ang itsura kapag humarap siya? Tumaas ang kaba ko, magkahalong takot at excitement na hindi ko maipaliwanag. Bumalik ako sa ulirat nang magsalita ulit si Larry. “He’s all about perfection. And he nails it every single time. He’s in a league of his own.” At doon, tumigil ang mundo.

sagot nito pero halatang may ibang iniisip. "Me too. I want this to be perfect for us."