Peak Performance Novels & Stories

sabi niya, “receiving this Five-Star Performance Award for over 20 years of excellence…” Bahagyang huminto siya. “…isn’t about perfection.” Tumingin siya sa aking direksyon. Walang camera o script. Ako lang. “It’s about endurance,” sabi niya. “It’s about choosing to stand up even when everything tells you to sit down.” “It’s about continuing—even when fear is louder than hope.”

"K-kailangan po ba talagang manuod kayo? Hindi po ba p-puwedeng kami-kami nalang ni Fast—" "Kailangan makita namin ang performance mo. After ng physical test mo ay may training kung paano ang tamang pagpapaligaya ng lalaki at naka-depende ang training mo sa performance mo ngayong gabi." "P-pero Binibining Mist wala po akong—" "Wala kang ano? Experience?" Panghuhula ni Mist na ikinalaki ng mata ni Carnation. "That's fine. Si Fast ang magdadala, just go with the flow and feel the momemt darling," sabi nito at kinindatan siya.

Tahimik na nagtanong si Thomas, "Kapitan, nakalimutan mo ba ang sinabi mo sa akin kanina?" "Kami ang mga recers na nakikipagkumpitensya sa mga kakayahan sa pagmamaneho kaysa sa performance ng sasakyan. Ang pagmamaneho ng kotse na may mataas na performance ay lumilikha ng isang malakas na pag-asa na mahirap masira kung ang isang tao ay masasanay. "Kaya, nais kong magmaneho ng kotse na may mas mababang performance dahil sa paraang iyon mapapahusay ko ang aking mga kasanayan."

"Hindi mo kailangang matakot sa sasabihin ng iba. Kung magpeperform ka, ilabas mo na 'yung best mo. Alam mo maswerte ka nga, hindi lahat ay nabibigyan ng opportunity na makapagperform sa harap ng maraming tao. Kaya ikaw, bilang nandiyan ka na sa posisyon mo ngayon, gawin mo yung best mo para makapagperform ng maayos. Hindi naman maiiwasang magkaroon ng problema at pagkakamali, hindi naman tayo perfect eh."

Isang bagay na hindi ko aasahan sa pagkakataong ito. Tatlong araw na lang at magaganap na ang pinakahihintay at pinaghahandaan naming competition. Naperfect na namin ang lahat ng stunts, movements at choreography. Maging ang music na gagamitin namin ay masasabing kong dramatically intense na siyang magbibigay ng kakaibang buhay sa inihanda naming world-class performance. 'We will surely own that night.' Hindi ko napigilan ang mapangiti ng at kiligin sa naisip.

"Ako? Swerte? Sure ka? Baka malas kamo. Walang hiya 'yon, eh. Mayabang, nakakainis, parang may malat sa pwet dahil kapag malapit siya it's either mapapahiya ako or mamalasin talaga!" "Napakamapanghusga mo naman! Mabait kaya 'yon. Palagi nga 'yong nanlilibre pagkatapos ng practice namin, eh. Tsaka he's not mayabang kaya! Pinagmamalaki niya lang 'yong achievements niya, 'no!" Binatukan ko. "Ha? Talaga? He's not mayabang? Kailan ka pa naging conyong gaga ka!"

Siguro nirerespeto na rin nila yung sinabi ko noon. At sa totoo lang, nagpapasalamat ako doon. Kasi sa ngayon, gusto ko lang i-enjoy ’to. At isa pa, ramdam ko rin ang epekto nito sa performance ko. Mas focused ako. Mas confident. Mas… ganado. At ngayon nga, nasa gitna kami ng practice game laban sa Fullpower. Hindi ito basta-basta scrim lang. Ramdam ko ang intensity kahit practice pa lang. Lalo na’t kilala sila bilang isa sa pinakamalalakas na team.

Kailangan kong maging mas disiplinado! Ayon sa isang forum na nabasa ko, ang tamang mindset daw ang susi sa matagumpay na performance. Kaya in-imagine ko ang sarili ko na parang isang mandirigma. Isang gladiator sa arena. Isang lalaking hindi matinag sa gitna ng labanan! Tumayo ako at nag-push-up. Sabi sa isang blog, nakakatulong daw ‘to para magkaroon ng kontrol sa katawan.

Isang perpektong 10 ang kanyang iskor. Ngumiti siya, habang nasisiyahan sa kanyang performance sa ensayo. Pakiramdam niya ay nasa magandang kondisyon siya at lalong lumago ang kanyang kumpiyansa sa kanyang kakayahan. Umaasa siya na balang araw ay maipagmamalaki niya ang kanyang bansa sa International Archery Competition.

Sa likod niya, ang tensyon ay kasing-bigat ng usok mula sa uminit na gulong ng kanilang mga sasakyan. Si Thaddy ay nanatiling nakatayo sa tabi ng kanyang kotse, ang kanyang mga mata ay nakapako sa papalayong pigura ni Avianna. Hindi niya alintana ang reklamo ni Klea o ang pag-aalala ng mga staff. Ang tanging naririnig niya ay ang mabilis na tibok ng kanyang sariling puso—hindi dahil sa adrenaline ng karera, kundi dahil sa pagkamangha. Sa mundo ng karera, ang *average top speed* sa mga ganitong klaseng *downhill slopes* ay umaabot lamang sa **180-210 km/h** para sa mga batikang *driver*, ngunit si Avianna ay nagawang panatilihin ang kontrol sa bilis na lagpas doon, isang bagay na tanging ang