Perfectly Novels & Stories

sabi niya at mabilis ring umupo. Napangiti naman ako saka napatitig sa kanya ng medyo matagal. Ang perpekto ng mukha niya. Sobrang perpekto na walang pwedeng maipintas. Para siyang isang mamahalin na painting na nag-iisa lang sa buong mundo. Walang katulad dahil sobrang perpekto. I even think that the word perfect isn’t enough to describe him. “Bababa ako,” sabi ko saka ako tumayo mula sa kama.

Kaagad naman akong natigilan. Oo nga pala. Tuwing kumakain kami dati, super hinhin ko. Sinisiguro ko na perfect ang bawat kilos ko kapag kaharap ko ito. Ayaw ko kasing mapulaan niya ako. Gusto kong maging perfect ako sa paningin niya

Perfect future. Perfect world. Perfect combination. Lahat ata ng p'wede nilang i-caption masabi lang na perfect sila ay ginawa na na nila. “Edi congratulations,” sabi ko nang diretso. Sarkastiko. Ngunit hindi siya ngumiti. Sa halip, mas lalo lamang tumalim ang tingin niya. “That's it?" Nagtaas agad ang kilay ko.

Naramdaman din ata nung dalawang naghahalikan ang paglapit ko sa kanila. Nageye to eye contact kami nung leader kaya halos mangatal na ang aking mga tuhod. Sa bawat hakbang ko ay para bang may mabuhat na humihigit sa paa ko para mahirapan ako ng ganito. "Siya ba si Ms. Perfect?" sa tono palang ng lalaki ay natigilan na ako. Masiyadong malalim. "Yes." "Hindi ko ngang maitatanggi kung gaano siya kaganda at sexy, nakikita ko na kung bakit siya nagustuhan ni Levi." Nakaka-asar, parang nagsisi na ako sa naging desisyon ko!

“Mas okay na ‘yon kaysa magpanggap na Mr. Perfect!” “Look, Raven. Isa lang ang gusto ko.” “Ang manalo sa petty war na ‘to?” “Hindi. Ang umalis ka sa buhay ko. Pero hindi pa pwede, so eto tayo.” "Wow. Thank you for the honesty. Gusto mo ring bigyan kita ng certificate of appreciation?" "Mas gusto ko ng death certificate mo minsan." Puno ng tensyon ang hangin habang nagtitigan kami. Bigla kong kinuha ang unan sa sofa at ibinato sa kanya.

Hubad na hubad siya. At ang katawan niya... perpekto. Walang kahit anong bahid ng imperpeksyon. Matatambok pero matigas na dibdib, makinis na tiyan, at napakagandang hugis ng balakang at pwetan. Kahit hindi nakikita ang mukha, ang katawan niya ay sapat na para magpa-wild ng kahit sinong lalaki. "Halika..." paanyaya niya habang nakahiga na at nakabuka ang mga hita. "Simulan mo na."

Pero habang ginagawa ko lahat ‘yon, may peace akong naramdaman. Hindi man nawala ang sakit sa dibdib, pero... kahit papaano, tahimik ang isip ko. Hindi ko iniisip ang pabangong naamoy ko habang katabi si Cerise, hindi ko iniisip si Clinton. Ang iniisip ko lang ay kung tama ba ang pagkakatimpla ng garlic at kung maluluto ba nang maayos ang fettuccine sa ilalim ng 6 minutes.

Dahil sa kahabaan at katigasan nito ay hindi iyon nakatayo ng deretso bagkus nakaturo iyon mismo sa kanya. Kitang kita pa niya kung paano iyon gumalaw na para bang tinatanguhan siya. "Indeed." Sa loob loob niya. Dahil wala na siyang ibang masasabi dito maliban sa salitang perfect. Maganda na ang katawan nito ay sadya pang biniyayaan ito ng mahaba, malaki at magandang pagkakaukit sa pagkalalaki nito. At ang bagay na iyon na paulit ulit ng pumasok sa lagusan niya at bumabaon sa katawan niya.

Kapag napaghiwalay ay para itong gasuklay na buwan, at kapag pinagsama ay bumubulong ng isang bilog. Ito ay kumakatawan sa kahulugang 'perfection'. Noong nabubuhay pa si Mrs. Sandoval, lagi niyang inaasahan na magkakaroon kami ni Grayson ng happy at perfect na buhay. Pero kabaliktaran ang nangyari. Siguro nga, hindi para sa akin ang bagay na ito.

May kung ano sa mga mata niya na sa unang tingin, alam niyang may mali, kahit para sa akin, perfect na. “What do you think?” tanong ng isa sa mga staff, pormal pero puno ng respeto. Everett crossed his arms, his eyes never leaving me. “It’s beautiful,” he said after a moment, “but, let’s try the next one.” Sabi na e, gusto pa rin niyang makita ang iba pa. Nakukulangan pa siguro siya. Alam ko kasing gusto ni Everett na maging perpekto ang lahat, hindi lang para sa kanya, kundi para sa akin din. Ayaw niyang mag-settle sa kahit ano lang.