Novel & Cerita Philippine Constitutional Rights

Dahil kahit kailan ay hindi ako nagmura sa buong buhay ko—pero putangina ng batas ng Pilipinas! Ang bawat salitang nabubuo sa aking isip ay may halong pait at dugo, dahil napatunayan kong sa bansang ito, ang hustisya ay hindi para sa lahat. Ito ay para lamang sa mga taong may kakayahang bayaran ang konsensya ng mga nasa itaas.

Pero naisip ko na baka siguro mas madali ang paghihiwalay namin kapag natapos na ang contract na pinirmahan namin dahil wala namang divorce rito sa Pilipinas. Nang binuhat ako ni Phil at sapilitang isinama sa loob ng kotse niya para kausapin ay nalaman ko kung ano ang dahilan niya sa pagpupumilit na pakasalan ko siya. Nasa ospital pala ang kanyang lolo at nanganganib na mapunta sa kamay ng iba ang kompanyang pinaghirapan nito. Ayon kay Phil ay may taning na ang buhay ng Lolo Fidel nito at anim na buwan na lamang ang itatagal nito sa mundo. Gusto ng lolo nito na bago man lang ito mawala sa mundo ay makita nitong mag-asawa si Phil. At dahil ayaw ni Phil na mag-asawa ay tinakot ito ng kanyang l

Napasapok ako sa ulo ko. "Magtigil ka nga, Yvonne! Kahit naman babaero ang asawa mo ay wala kang karapatan lumandi sa iba. Kasal pa rin kayo, 'no!" paalala ko nang bigla ko ring maalala na ngayon nga rin pala ang pagkuha ko ng Philhealth ko.

Ang bawat isa ay tila hindi humihinga, naghihintay sa hatol na babasahin. “Sa ilalim ng Revised Penal Code ng Pilipinas, ikaw, Ilagan Amor, ay napatunayang nagkasala sa mga sumusunod: Kidnapping sa ilalim ng Artikulo 267, kung saan nagdulot ka ng trauma at pagkawala ng kalayaan ng mga biktima. Human Trafficking sa ilalim ng Republic Act No. 9208, kung saan ginamit mo ang mga tao bilang produkto para sa sariling kapakinabangan.

Plagiarism is a crime lahat ng kukunin na linya o kaganapan sa istorya na walang legal na pahintulot sa nag likha ay di puwede, sapagkat iyon ay pangongopya ng ideya at labag sa R.A No. 8293 o ang "Intellectual property Code of the Philippines". ...... RINGGGG!!!! "Calm Down Class! go to your proper seats!" Lahat ng mga mata ay nasa bintana habang pinagmamasdan ang orasan sa dingding. 3 P.M hudyat ng meron nanamang naganap sa baba. Lahat sila ay nagbubulungan kung sino nanaman ang panibagong biktima sa ilalim, Di mapakali ang mga katawan nila sa pagsisiksikan sa gilid para makita ang nabiktima.

“Will the status be recognized in the Philippines?” “No.” Mahinang natawa ang lawyer. “Alam mo, siguro kaya humihindi ang Lolo mo. No matter how much you twist it, you will never be able to marry each other in this country. Kahit kunin pa siya ng biological family niya, still the Article thirty-eight still casts a shadow. Unless…” Kumunot ang kanyang noo. “What?”

Kahit ako naman ay mahihirapan kung biglang maiiba yung topic, but I guess that's how courtrooms work. Another student from the class stood up and answered Prof instead. "Article 19 states that every person must, in the exercise of his rights and in the performance of his duties, act with justice, give everyone his due, and observe honesty and good faith." It was Jelsey Santos, my friend. She answered with a straight face but still managed to look at me when I looked back. Nasa likod ko kasi siya kaya nang magtagpo ang mga mat namin ay agad kaming nagpigil ng tawa.

“It’s testimony. Protected under a different clause. Especially if the outlet isn’t under Philippine jurisdiction.” Huminga ako nang malalim. “So kailangan pa rin natin ng legal buffer.” “I’m already talking to someone,” Damien assured. “A human rights legal group. International.” Napatingin ako sa kaniya. Sa dami ng nawala, siya ang laging nandoon. Hindi siya natitinag. Hindi siya sumusuko. “Hindi mo kailangang gawin ‘to para sa’kin,” I whispered.

At sa batas ng Pilipinas, kapag nagpaawa ang babae o nagpretend na biktima, ay kinakampihan na siya. "And why not? I have the right to be here. This is our house, and my husband is here. Have you forgotten, Andrew, that I'm still your wife," sabi ni Sofia na umupo na sa tabi ni Andrew at inangkla ang braso sa baso ng asawa.

Sobrang lamig sa loob ng restaurant pero feeling ko ay biglang tumaas ang temperature. "Sir, excuse me." Tumayo ako. Wala na akong gana na makipag-usap sa sinasabi ni Nanay na ama ko. "I'm still talking to you. Sit down," utos ni Mr. Regalado. "Hindi kita kaano-ano kaya wala kang karapatan na palayasin ako sa bansang ito, Sir. Kahit pa presidente, walang karapatan na magpalayas sa Pilipinas ng isang simpleng mamamayan. Now, habang may respeto pa ako sa iyo, iiwan na po kita."