Philippine Folktales Examples の小説・ストーリー

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Puno ito ng mga litrato ng dalawang babae at dalawang lalake at may mga manika na gawa sa tela at mga natuyong mga kahoy. "Ano bang klaseng tao ang Lolo mo?" tanong ni Joni sa kanya. "Isa siyang mangkukulam. Itim at malakas na mangkukulam,"pagtatapat niya kay Joni. Lalo itong nagilalas sa inamin niya. "A-ano? A-akala ko si Cassandra ang-

Naka ngiting pakilala sa kanya ng babae, sandali naman itong tinitigan ng batang si Kitana. “Are you from the Philippines too? My mom lived there before she told me so.” Sabi ng batang si Kitana na sa wakas ay tumigil na rin sa pag iyak. “Yes, and I promise you that you and your mama will go there very soon, you will be very happy there.” Naka ngiti pa rin sagot ng babae. “No more kings and crowns? No more harems and abaayas?” Puno ng ka inosentehang tanong pa ni Kitana, mas lalo namang lumaki ang ngiti ng babae saka siya tinanguan.

Tawa siya ng tawa lalo na kapag ang tungkol sa pagiging pilyo ni Phil noong bata pa ito ang ikinukuwento niya sa akin. "Talaga, Lolo? Ginawa iyon ni Phil?" natatawang tanong ko sa kanya. Ikinuwento kasi niya sa akin na nilagyan daw ni Phil ng ipis na laruan ang juice na iniinom ng kanyang yaya noon dahil nagalit ito sa yaya. Isinumbong kasi ito ng kanyang yaya sa kanyang mga magulang na nangupit ito ng pera mula sa wallet ng kanyang ama.

Para dumugin ng maraming mga reporters? Well, I am no other than Hanneah Marie Alvarez. The owner of the well-known flower shop in the Philippines, HM Flower shop. Ako rin ang may-ari ng malaking pananiman ng mga bulaklak sa buong pilipinas. That’s why pinagkakaguluhan ako ng mga reporters. It’s been five years and yet I'm still not used to them.

Sinabi niya. Naalala ko ang bagay na binanggit sa akin ni Mario tungkol sa mga kwentong multo at mga "aswang" o mga bagay na kumakain ng tao o mga bagay na katulad nito nataranta ako. "No. I'll come with you don't leave me alone he-" Pagkatayo ko, natapilok ako at bumagsak sa lupa. "Ooops."

May dugo akong bughaw, dugong Datu. “Alam mo ba Anak, ang natatandaan ko sa kwento ng matatanda… masaya noon ang pamumuhay ng mga Pilipino, masagana sa yaman ng kalikasan at karunungan. Malayang nakakagalaw sa sariling lupang sinilangan…” wika ni Ina. Malaki na ako pero hindi ako nagsasawang pakinggan ang mga kwento ni Ina. Marami na siyang naikwento sakin tulad ng mga alamat, pabula at mga epiko. Hindi ko nagawang makalimutan ang lahat ng ikinukwento ni Ina kahit na napakabata ko pa noon.

Nag-isip saglit si Merlin at sinabi nang tapat, “Aunt Holly, sa totoo lang, maraming katulad na kaso na ang napunta sa akin. Karamihan ng mga nabuhay na bata ay tatawagan ang ibang kamag-anak nila, tulad ng lolo at lola nila, mga tito, o tita, pagkatapos magtago nang ilang panahon. Karaniwan ay hindi sila nawawala nang napakatagal. Pagdating sa mga kaso kung saan matagal na nawala ang bata, karaniwan, mabubuhay ang bata bilang isang pulubi. Matutulog sila sa mga sira-sirang lugar o sa ilalim ng tulay tuwing gabi at wala silang tiyak na tirahan. Maaari silang magnakaw nang mga maliliit na bagay o tumanggap ng mga limos na pagkain kung saan-saan sa umaga. Ang ilang bata pa ay maaaring sumali s

Parehong natigilan sina Katreese at Ranran. Nang makitang walang sumasagot, bahagyang kumunot ang noo ni Kaisha. "Mali po ba ako? Sa mga fairytale kasi… nagpapakasal ang prince at princess. Tapos nakatira sila sa magandang castle and they lived happily ever after." Hindi napigilan ni Aira ang malakas na pagtawa. "Naku! Kapag narinig iyan ng senior ko, baka umiyak iyon sa banyo!"

sabi niya sa akin kaya naman sumama na ako sa kanya pauwi sa bahay namin. Lumipas ang maraming taon… “Mommy, I’m sleepy na po,” sabi sa akin ng pangalawa kong anak. “Okay, sleep ka na po,” sabi ko sa kanya. “Okay, what story–” “Gusto ko po ang story ng isang prinsesa na matagal na nakakulong,” sagot niya sa akin. “Okay,” nakangiti na sabi ko sa kanya at nagsimula na akong magkwento.