Philippine Termite Novels & Stories

Philippines, is it? Tumingin si Rhett sa kanya kaya nama’y ngumiti lang siya rito at humugot ng malalim na hininga. “Tintanong kasi nila kung saan ipadidiwang ang kaarawan nila. Sinabi kong sa Pinas.” He nodded his head and kissed the top of Rora’s head. “Yes, baby. We’re going to the Philippines to celebrate your birthday.” “Comment appelle-t-on la langue parlée aux Philippines, papa?” muling tanong ng bata. [translation: What do you call the language spoken in the Philippines, Daddy?]

-3:00pm- -Philippines, Sembrano’s palace- Timothy’s POV “Ano ‘yang ginawa mo? Hindi ba ang sabi ko ay ‘gumawa ng kakaiba’ hindi naman ‘yan kakaiba! Baril din ‘yan plagiarism ‘yan!” napahawak ako sa sentido ko nang makita ko ang ginawa ng isa sa mga estudyante ko. Hindi rin makaintindi ano? Nanggagaya pa.

Sumilay din ang tipid na ngiti mula sa sulok ng magkabilang sulok ng mga lab ni Cougar. "For the better Phillipines..." ulit niya sa sinabi ng matandang lalaki habang tumatango.

“Sorry Sir…” “Allergic ka ba sa name ko?” “Sorry Sir, hindi po ako sanay.” “English please!” “Sorry Sir, I am…” Bigla siyang huminto at nautal, halatang napaisip ang babae. “NOT USED TO IT.” sabi ni Philip. “I want you to put more effort in English speaking lalo na kapag may dumating akong mga bisita. Some of them are Foreign Investors. Some of them are coming from different company kaya dapat competitive ka din, understand?”

Sa huli pinili niyang humingi pa rin ng tulong mula rito Mas mahalaga ang kalagayan ni Pher. “Miamor, is there a problem?” Muling tanong ng kaibigan niyang Doctor na nag gising sa kanyang diwa. Half american and half Filipina rin ito kaya mabilis niyang nakapag palagayan ng loob. “Oh, no..it’s just a….” Naka-hang muna ang pagsasalita niya sa ere, tila nag-iisip pa siya ng dapat sabihin. “Okay, I have a friend in the philippines. Hindi siya makaalis sa kanilang bahay dahil may sugat ang likuran niya. Mayroon ka bang pwedeng i-refer na Doctor? Yung pwedeng pagkatiwalaan?”

Matagal na niyang hinanap si Cherry, ngunit bigla itong naglahong parang bula. Tinitigan niya ang dokumentong hawak niya—ang huling detalye ng pagbaba ni Cherry. "Philippines." Tanging iyon lang ang impormasyon niya. Pero sapat na ito para magsimula siyang maghanap.

"Really? Mabuti at hindi ka na nono. Alam mo ang dewende?" "Yeah. The small persons," aniya at natawa na ako habang kinukurot siya kaya napapa talon siya at napapa aray. "Anong small persons ah?" "E ano ba?" "Ewan ko sa 'yo, Rod. Dewendes are one of the famous urban legend here in the Philippines. They are not just a small people you said. They are tiny creatures na nakatira sa punso. They have powers and iyon nga, kapag nadisturbo mo sila, some parts of your body ay mamamaga."

But Georgina said, "Maybe. But you know what they say in the Philippines." "What's that?" tanong niya habang pinapanood ang dalawang bata na naghahabulan sa hardin. Dalawang taon na ang bunso nila at four years old na si Asta. Habang lumalaki ay kuhang kuha ang ugali ng ina.

Aba't! "Malamang. Isang buwan lang naman ang tanda ng baby mo sa baby ko. Papasukin mo na nga ako naiinitan na ako sa labas ng bahay mo. Hindi ka ata Filipino because Filipinos are hospitable." "Sorry, dzai, nabibilang ako sa 1% na hindi hospitable sa isang kagaya mong walanghiya." Masama ko siyang tinitigan at ganun rin siya sa akin.

Turo niya sa likuran. "Nakakahiya naman," I giggled. "But okay. I wanna appreciate his products." "Naka... Nakakahiya? What's that?" "Oh, it's just a Filipino expression," iling ko. "Don't worry. I'm not bad-mouthing you." "So you're a Filipino as well? What a coincidece! He's a Filipino too! You two could get along pretty well," ngiti niya. Eh? Pilipino rin? May mga Pilipino din palang nakikipagsalaparan dito for pastries? I mean, if you're a Filipino then you are probably good at something. We excel in our passions because we are known to be hardworking individuals.