Pilipina Lyrics 소설 & 이야기

singhal ni Nico sa kaniya. ‘...Ngunit sa aking pagbalik Naglumo ang aking puso Nang malaman ko ang sinapit Nang irog kong tuso...’ May lumabas na puting kabayo sa kakahuyan, at sa noo nito ay may mahabang sungay. ‘Hindi niya nagawang maging tapat, Kasama ang matalik kong kaibigan, Sinabi niyang sila ay nagmamahalan...’

Bakas na bakas sa mukha ang kasiyahan sa pagkakarinig ng bansang Pilipinas. "For now ay wala pang schedule, hipag. Dahil kailangan pa naming isangguni sa inyo kako baka gusto rin ninyong uuwi. I know even you will not speak it out, the sorrow is still inside you. All of us is chasing by that moment but let's try to accept the fact. Darating ang panahon na makikita natin siya dahil panahon ang nagpahiwalay sa kaniya. And I'm praying that this time will come very soon. All of them has a mark, so even we can recognise him by face or his look but by that mark, we will." Sinalo na ni Enrico ang asawa sa pagsagot.

dagdag pa niyang tanong na lalo nagpataas ng dugo ko. At talagang ayaw niya magsalita, huh. "Yes, that's the reason why! Now, answer me!" sigaw ko na hindi na ako nakapagpigil and I stepped forward to him to counter him. "Sasagutin mo ako ngayon or, hindi kita kikibuin? Sinasabi ko sa 'yo, Prince Neil, uuwi ako nang Pilipinas na hindi ka kasama, wala na ako pakialam sa ‘yo, bahala ka sa buhay mo. Ano, mamili ka!"

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

“Mali kayo. Mahal niya ‘ko!” “Mahal?” singit ni Vanessa, parang kinilabutan sa salitang iyon. “Napakaluma na ng linya mo, girl. Sa panahon ngayon, ‘love’ doesn’t stand a chance against survival. At kung mamimili siya, sigurado akong hindi ikaw ‘yon.” “Tumigil kayo!” sigaw ni Sophia, halos mapunit ang tali sa gigil. “Wala kayong alam sa amin!”

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at agad na tumango. ‘Philippines, here I come.’

May dahilan siya kaya ayaw niyang umuwi ng Pilipinas pero this time, panahon na. Pinag-isipan niya ito nang maige: It's time to get back on track. You're right, Kuya, isa na akong matatag na ina na handang humarap sa publiko. See you, my beloved Philippines. I'm coming home...

Ayos lang Kung ikaw man ay magagawa mo ito Hindi mag-aalinlangan Sa aking mahal Walang pagbabago na isigaw Ito ay bahagyang nakahihiya sa akin Mamahalin kita nang tapat Sa aking mahal Buong puso ibibigay sayo Ito ay tama, kahit na nawala ka Hindi ako susuko Sa aking mahal Hindi matatapos na isigaw sa iyo,mahal kita Kahit na bahagyang feeling bata Ang mga hindi nababagabag na damdamin Mapoprotektahan kita Mahal kita... — Makalipas ng dalawang buwan, ako naman ang nagpunta sa Pilipinas para supresahin siya nagtago ako sa likod ng pintuan ng dressing room. Naka-disguise ako para hindi makilala ng mga tao nang bumukas ang pintuan nakita ko siya na kausap ang manager niya.

Mabuti na yang lumayo ka sa Pilipinas para hindi na kayo mag krus pa ng landas. ** end of POV

Malayang malaya sila habang ako na pilit pinalaya ang sarili pero paulit ulit din akong kinukulong. "uuwi ng pilipinas?" tanong ng katabe ko. Hindi ko ito sumagot dahil alam na nito ang sumagot. Kaya nga ako nakasakay sa airplane ng pilipinas kase pauwi na ako. Sumandal lang ako saka ako pumikit at hindi pinansin ang katabe ko.