Novel & Cerita Pilot

sabay pagtawa niya ng malakas na tila parang alam na alam niya. "Kaya nga nagpalit ako eh," ani ko pa habang napapaisip. "Tingin ko nga napansin iyan ni Troy. Alam mo sabi-sabi nila na ang mga Piloto raw ay magaling kumilatis ng babae," wika pa niya sabay tingin kay Troy na siyang abala sa pakikipag-usap sa mga kasamahan niya. "At babaero, marami sigurong mga babae ang mga Piloto galing sa ibat-ibang bansa," dugtong ko pa habang napalakas ng kunti ang pagkasabi ko.

Kung anu–ano lang pala sinusulat nito. ‘Yong pang–apat naman, nag–drawing ito ng airplane. Hindi lang simpleng airplane dahil effort talaga ang pagkaka–drawing no’n. Halatang artist talaga ang gumawa. May lalaking naka–uniform na piloto na nilambitin sa may puwet ng eroplano. Natawa siya nang mabasa ang pangalan ng piloto, Mark Ashley. Nakasulat ‘yon sa ibaba ng mga paa nito.

Ang katabi nito ang kausap. "What?" "Capt. N.L the fourth will be our Capt. Pilot for this flight," kinikilig nitong pagbabalita. "Really? OMG! For the 2nd time, masisilayan natin ulit ang kagwapuhan niya!" pigil ang sariling kilig na wika ng isa.

Dahil bilang piloto ay laging maluwag ang daanan niya subalit sa pagkakataong iyon ay nasa economic class. Sinadya niya ang magpahuling lumabas kahit nasa harapan siya. Isa sa pinakaayaw niya ay ang makipagsiksikan. Kahit siya ang piloto ay walang problema kung siya ang pinakahuling lalabas. Wala naman siyang dahilan para magmadali. "Parang nais ko tuloy maging pasahero na lang para masaksihan ko ang mga nangyayari," wala sa loob niyang tugon. Kaya naman napatawa ang crew na nakarinig sa sinabi niya.

Napasinghap si Zekeiah, "Bakit pa kita paaalisin kung hindi ko kaya?" Hindi miyembro ng Qing Eliminating Society ang piloto. Isa siyang piloto mula sa isang aviation company na pag-aari ng pamilya Acker. Ang kompanyang pinagtatrabahuhan niya pati ang helicopter na ginamit niya ay pagmamay-ari ng pamilya. Bukod pa rito, si Zekeiah ang namamahala sa kumpanya kaya hindi naglakas-loob ang piloto na sumuway sa kanya.

To say that the man was handsome, in a rugged sort of way, was an understatement. Ang pinaghalong navy at light blue na chequered nitong polo shirt ay nakarolyo ang mga manggas hanggang sa may itaas ng Siko nito. Nakapailalim iyon sa pantalong maong. His old faded blue jeans hugged his thighs as if they were a woman's arms. A few feet from her, the pilot stopped on his tracks. The shock on his face intensified. Nawalan iyon ng kulay. Napahugot ng hininga si kris. Hindi niya kayang ipaliwanag ang damdaming nasa anyo ng piloto. Just as muchas she didn't understand the sudden beating of her heart.

Agad silang sumunod sa kapitan, habang lahat ng tao ay nakatingin sa likuran nila. Sa mga sandaling ito, ang piloto ay patuloy na nagpupumilit na patakbuhin ang eroplano. Basang-basa na ang likod ng kanyang damit sa pawis, dahil sa kanyang mga balikat nakasalalay ang buhay ng daan-daang tao. Kung nagkamali talaga siya sa pagkakataong ito, siya na ang magiging masamang tao na nag-iwan ng daan-daang pasahero sa kapahamakan.

sabi niya na bahagyang yumuko ng konti na parang may lihim na ibinubunyag, “hindi lang halata…but yes, I’m a Pilot.” Nanlaki ang mga mata ni Faith. Literal. Parang biglang nawala ang lahat ng numbers, charts, at schedules sa isip niya. “R-really po?” Hindi niya napigilan ang sarili. “As in… actual pilot? Flying real planes?” Tumawa nang mahina si Dylan. “Yes. Licensed. Commercial jets, private aircrafts. I fly when I’m not stuck in meetings like this.” Parang may ilaw na biglang nag-on sa loob ni Faith. “Sir… that’s—” huminto siya at saka biglang naging animated, “—that’s amazing.”

Seems like they were expecting his arrival. What exactly is going on? Lintik na piloto. He made a face. “You! Go back to that aircraft. I forbid anyone who got nothing to do with my business to stay in this Pueblo. It's restricted. Hear me, you moron!” Yamot niyang sigaw sa piloto. Kung makalakad ito sa teritoryo niya ay para bang kabisado nito ang lugar.

Pero ang kapatid daw nitong piloto ang magmamaneho para sa amin. "Hi! Capt. Simone Jose Dela Vega at your service." Sinalubong kami ng piloto na kulay tsokolate ang mga mata at may malalim na dimples sa kabilang pisngi. Kung hindi ako nagkakamali hindi nagkakalayo ang edad nila ni Kuya William. Palakaibigan itong ngumiti at naglahad ng kamay sa akin. "Hello po. My name is Ville." Tinanggap ko ang kamay niyang nakalahad sa akin. "Pasensya na po sa abala."