Novel & Cerita Pinagtagpo Pero Di Tinadhana

Ipagtabuyan niyo rin ba ako? Gaano ba kalaki ang kasalanan ko at ganito ako parusahan ng tadhana? Hindi pa ba sapat ang sabay na pagkamatay ng mga magulang ko?Hindi pa ba sapat ang pinagdaanan ko sa kamay ni Tita Fely upang makabawi sa pagkamatay ng magulang ko? Matagal ko ng pinagsisihan yon. Matagal ko ng pinagbayaran sa kamay ng marahas kong Tita. Pero bakit hindi matapos-tapos ang mga pagsubok na nangyari sa akin? Pagsubok ba ito o parusa? Hindi ko na alam. Pagod na ako. Gusto ko ng wakasan. Ngunit paano ang anak ko? Paano ang mga pangako ko sa kanya? Ayoko mangyari na sa ikalawang pagkakataon ay may pangako na naman akong hindi matupad.

Natahimik ako at hindi nakaimik. "Palagay ko hindi, sarili lang nila ang iisipin nila, and they will see this as blessings after what they've been through, matapos nang mahabang paghihirap nila ay sa wakas din nakaranas din sila guminhawa." Inaamin ko naman na masarap sa pakiramdam na makaranas ng ganito... ngunit hindi niya naiintindihan na hindi naman ako... materyalosa.

“Sana nga ate, sana nga itinapon niya na lang ako, sana pinabayaan niya na lang ako baka sakaling mas naging masaya pa ako, baka mas naging maayos pa ang buhay ko kung hindi ako napunta sa inyo at pasensya na kung hindi ko kayang sangayunan ang mga sinasabi mo, oo nga binihisan niyo ako, pinag aral, pinakain. Pero lahat iyon pinag hirapan ko, lahat iyon dugo at pawis ang sinisingil niyong kapalit. Alam mo kung paano niyo ako saktan, tagos sa puso ang sakit hindi lang sa buto, alam mo pa kung ano ang masakit? Alam ninyong lahat na may pagkakaton din palang gumanda at umayos ang buhay ko, pero itinago niyo eh. Itinago niyo ako sa totoong pamilya ko bakit? Para sa pera? Iyon lang ba ang mahalag

Pinigilan ko ang pagragasa ng kalungkutan sa aking mga mata. Ito ang kaakibat ng tungkuling sinumpaan namin, kamatayan. Gayunpaman ay kailangan namin iyong tanggapin para sa aming ipinaglalaban. Ang bawat tagumpay ay may kapalit, at ang bawat pagkatalo ay may malaking pinsala. Naagaw ni Adrina ang atensyon ko noong lumapit siya sa akin. Tinanggal niya ang kamay kong nakahawak sa sugat ko.

Robert Point of View "Magsabi ka ng totoo o babasagin ko ang mukha mo?" Banta ko sa lalaking nakaangat sa pader dahil halos maiangat ko siya sa pagkakakuwelyo sa kanya. Magaling man daw magtago ang isang bubwit, lalabas pa rin para maghanap ng makakain. At iyon ang hinintay ko. Ilang linggo ko rin na ni-trace kung saan siya nagtatago.

Pano ba naman nahirapan pa akong pumatong sa lamesa, mataas taas rin kase yon. Hutangina hirap maging matangkad, diba? Oh, okay hindi nyo ako naiintindihan, pandak siguro kayo. Okay lang yan marami naman tayo-- este kayo, kaya hindi kayo nag iisa.'

Hindi nga lahat ng bagay sa mundo ay kayang bilhin ng pera. Hindi lahat ng bagay ay kayang manipulahin gamit ang kapangyarihan nito. Isang malaking halimbawa na rito ang pagmamahal. Money can't buy love. Wealth cannot buy everything in this world. Hindi na niya namalayan kung nakailang kopita na siya, basta ang alam niya kailangan niyang ilabas ang saloobin baka hindi niya makayanan... at

More than I ever imagine. Ganito ba talaga iyon? Iyong kapag kasama mo ang taong nanakit sa ‘yo pero at the same time, minahal mo at minamahal hanggang ngayon ay kaya mo pa ring magpaubaya? Na kahit may halong hapdi ay mas nangingibabaw ang sarap? Iyong kahit ayaw mo, kahit pigilin mo ay nag-uumalpas sa buo mong pagkatao?

Hindi ko mapigilan ang sarili ko, I want more, I want more than this. Nahihiya pa akong napatingin sa kaniya nang akma sana uli akong hahalik sa kaniya subalit bahagya na siyang lumayo sa’kin. Ramdam ko ang pamumula ng mga pisngi ko dahil dun.

Sagot ko sa kaniya Dahil dito, tumahimik siya saglit. Nanatili siyang nakatingin sa akin, at sa mga mata niyang hindi maipaliwanag, may napansin akong bagay na hindi ko inasahan. May pagkatalo, may pagnanais ng lakas at tulong, pero mayroong isang bagay na hindi ko matukoy—may nararamdaman siyang hindi pa niya kayang aminin.