Please Be Careful With My Heart の小説・ストーリー

Tumango na lang din ako kay Lizette bago tumingin sa gawi niya. Hindi ko maiwasang kabahan. I don't know if I can still continue my plan. Alam na ni Heart ang plano at hindi rin malabong malaman niya ang lahat. I should be more careful from now on. Sa nararamdaman ko naman sa kaniya ay kailangan kong itabi. Kailangang magtagumpay ako. Hindi pwedeng hindi ko maipaghiganti ang kapatid ko. Kailangan ko nang mamili sa pagitan ng minamahal at kapatid habang maaga pa.

"Be careful." Biglang nag-iba ang bigat ng hangin sa pagitan namin kahit sa telepono lang. Naiintindihan ko ang ibig niyang sabihin sa salitang careful. Hindi lang iyon simpleng paalala—parang warning na rin na bantayan ko hindi lang ang paligid ko, kundi pati ang sarili kong damdamin. Guard your heart.

I said planning to go now, I added a warning. "So, be careful of who you should trust, Pierce." Dahil ayokong magaya ka sa akin.

Tuwing nagsusulat siya ng isang salita, binabaybay niya ito nang maingat at binibigkas nang may pasensya. Maganda ang boses niya, na parang may mahika na makakapagbigay siya ng lakas sa batang lalaki upang kontrolin ang kanyang mga damdamin. Sinabi niya sa batang lalaki na tuwing may demonyo sa kanyang puso na gustong makaapekto sa kanya, dapat niyang bigkasin ang "Heart Sutra."

Pero sapat para guluhin na naman ang puso kong pilit kong itinatama. "You take care, okay? ’Wag ka nang lalabas kung hindi kinakailangan," sabi niya. "Yes, babe," ang tanging naisagot ko, kahit sa loob-loob ko ay naglalaban ang konsensya at damdamin. At pagkatapos noon... tuluyan na siyang lumabas.

Ayokong pairalin ang puso ko para sa ganitong bagay, kailangan ay laging utak ang gamitin ko. May kasabihan na, “If ever your mind and your heart get into a fight, always go with your heart.” Pero sa ngayon? Hindi ko hahayaan ang puso ko. Kase sa bandang huli, ako lang din ang masasaktan kung ipagpipilitan ko pa. Ako ang kawalan sa aming dalawa.

Pero ramdam ko ang tensyon sa loob. “I’m done here. Excuse me,” mahina kong sabi, halos pabulong. Hindi na ako lumingon pa. Pilit kong pinanatili ang mukha kong walang emosyon habang naglalakad palabas ng opisina. Pero bago tuluyang sumara ang pinto, narinig ko pa ang boses ni Kael... “Be careful, cousin. You never know when something important might slip away.”

"Hindi, 'no? Last na 'to, magseseryoso ako sa magiging trabaho ko roon." "You should be careful there. Wala kang kakampi roon kung hindi ang sarili mo lang." "Huwag mo na akong sermunan. Para kang si Mommy." "Nag-aalala lang kami sa 'yo. Mahirap ang buhay sa abroad lalo na at first time mong mapalayo." I got to my feet and clung to her arms. "I promise to be cautious. Let's drink na para mabawasan ang kadramahan mo sa buhay."

Pakiramdam ko mas masakit ang idudulot sa akin ng nararamdaman ko para kay Alex. There was a nagging voice in my head, urging me to tread carefully, to avoid anything that might bring me pain. It was as if my intuition was on high alert, warning me not to rush into anything that could potentially hurt both myself and him. It felt like a constant reminder to exercise patience and discernment, and not to force situations that weren't ready to unfold naturally.

"I'm totally fine now Owen. Let me get out in here." "No. Saka na kapag sinabi ko. Bantayan mo iyan Lexi." "Okay na nga ako. Kahit pa magtatalon-talon ako ng ilang taas. Hindi ako susumpungin." "Sige. But as a doctor. You need to distance yourself from the pain. Your heart will really be at risk."