Please Handle With Care Novels & Stories

Jessica wants a silver and red theme kaya heto ako, nangangalay na ang kamay sa pagtatahi para hindi masira ang designs. I need to work hard. Sa tulong ni April ay nakumbinsi akong h’wag na lang magpalaglag ng bata. Kasi kahit papano ay isa itong blessing na pinagkaloob sa ‘kin. And who am I to discard a blessing from above, right? Wala akong karapatang magpalaglag dahil pinagkaloob ito sa ‘kin.

Kahit ang mabilis na pagtibok ng puso ko ay naririnig ko rin sa kabila ng ear gear na nakalagay sa tainga ko. Ang malaking kamay ni Hugo ang siyang gumagabay ngayon sa kamay ko kung paano ang tamang pag paghawak ng baril. Sinabi niya na hangga’t maaari ay huwag daw ipupwesto ang daliri sa gatilyo pa iwas disgrasiya lalo na’t baguhan pa lang ako.

Sinamaan siya nito sa huling sinabi. Nagpanggap naman siyang hindi nahihiya at nagpatuloy pa ito, "Use lukewarm water kapag nag-huhugas siya, para malayo sa infection, and next time dahan-dahan, ha. Wag mong itali halata sa marka niya on her wrist." Bumulong-bulong pa ito. "Ibang klase talaga yang lïbòg mo."

sabi ko at naramdam kong hinawakan ni vrion ang kamay ko pero agad ko yun tinampal "Oh mrs. pskear hi im vrion's ex." pagpapakilala niya at nag abot pa ng kamay Sinong babaeng to kapal ng mukha. "I'm sorry, I don't want to shake your hand, you might have germs on your hand." sabi ko at ngumiti ng plastic sa kaniya Kinuha ko ang alcohol sa bag ko at ibinigay sa kaniya. "Use that sanitize your whole body." sabi ko at dumiretso sa banyo

Umiiling na sagot ko. "Let's go." Si Zac. "Paano Besh, alis na kami. Mag-iingat ka dito ha. At ingatan din ang health para kay baby." Paalala ko. "Mag-iingat ka rin Besh." At niyakap niya ako sa huling pagkakataon. Medyo malungkot but this is life hayyy... Mag se-seryoso muna ang mga Lola ninyong Lukaret!

For now, this is something I need to handle alone. Umupo ako, huminga nang malalim, at inisa-isa ang mga gamit ko. Don’t worry, Dolly. Kaya mo ‘to.

Hindi ko alam kung bakit lumabas yun. Pagkatapos, tinapunan ko ng tingin yung tray. Isang baso ang nabasag. Dati, automatic kong iisipin Sayang. Careless. Pero sa pagkakataong ito, hindi ko na inisip yun. Ang importante, hindi siya natapilok pababa. “Be careful next time,” sabi ko na lang. At agad akong tumalikod. Kung hindi ako lalayo, baka mas makita niya pa yung… pagkalito ko.

Pakiramdam ko, kung papasok yung sandata niya sa loob ko, mapupunit ako at baka masaktan si baby. “Anong gagawin ko nalang ngayon?” inosenteng tanong ko. “It’s still hard saka nakatayo pa.” Titig na titig talaga ako sa sandata niya. Matambok saka maugat kasi. “I’ll handle this. Don’t worry.” “Pero paanoo?” “I’ll just use my hands.” Para akong nahiya ng inimagine ko pa ang itsura niya na ginagamit ang kamay niya sa ano niya.

sagot ni Amara. "Naku, sorry talaga.Teka,yan lamang ba ang dala mong gamit?" "Oo," sagot ni Amara. "Eh hindi na pala kailangan ilagay sa compartment yan dahil konti lang, ilagay mo lang sa tabi mo. Sige na ineng, sumakay ka na dahil mainit na sobra. Saka eh malamang nakakunot na ang noo at nagsusungit na naman ang nagpabingwit sa iyo"

Marahang dumaan ang malaki at mainit nitong palad sa ibabaw ng kamay ng dalaga bago nito maingat na hinawakan ang kanyang mga daliri. Sa pagkakataong iyon, magkahawak na ngayon ang kanilang mga kamay. “Don’t worry tungkol sa kahit ano.” “Hinding-hindi kita iiwan mamaya. Sasamahan at babantayan kita buong gabi.” Napakalambot at napakapayapa ng tono ng boses ni Sven. Parang natural na natural na talaga itong maalaga, protective, at gentle pagdating sa kanya.