Poem By Jose Rizal Novels & Stories

Because that mestiza Rizalyn was no longer existed. She's dead! . C.M. LOUDEN

Subalit ngayon ay nasa harapan na niya mismo ito. This... This was the place the Philippines' National Hero shot and killed. Ngayon, nakatayo siya sa lugar kung saan bumagsak ang walang buhay na katawan ni Jose Rizal. She has this sudden goosebumps all over her body. OA man, pero wala siyang magagawa. Ngayon niya lang na-appreciate ang kasaysayan. "Alam ko isang swiss sculptor ang nag-designed niyan eh. Nakalimutan ko kung sino." tukoy niya sa rebulto.

Itinuro ang mga nobelang isinulat ni Rizal? "Nakikita mo ba 'yon?" tanong ng lalaking kasama ko at itinuro sa hindi kalayuan ang larawan ni Jose Rizal. May nakasulat sa tabi nitong, "Ika-124 na pagkamatay ng ating bayaning si Jose Rizal." Isang taon pa lamang ako noong barilin si Rizal sa Bagumbayan. Kinse anyos naman ako noong itayo ang monumento ni Rizal.

Ang lighthouse, na dati ay nagsisilbing gabay sa mga nawawala, ay ngayon ay naging libingan ng mga lihim at poot ng pamilya Elizalde. "Lord, please... huwag po ngayon," bulong ni Ria, ang kanyang mga luha ay humahalo sa alat ng tubig-dagat na tumatalsik sa kanyang mukha. "Binigyan niyo na kami ng pagkakataon. Ngayon pa ba kayo babawi? Ngayon pa bang nalaman niyang mahal ko siya?"

Ipinatong ko na lamang sa dalawa kong tuhod ang mga braso at ang ulo ko. Masakit pa rin ang katawan ko. Pero hindi na gaya ng kanina. Nalapatan na rin ng paunang lunas ang mga sugat ko sa tuhod. Tulad ng utos ng hari ay pinaliguan at nilinisan na rin ako. Suot ko ngayon ang isang mahaba at kulay puting damit na may bigkis sa bewang. Inayos rin nila ang magulo kong buhok. May iniwan silang tray ng hapunan sa lapag ko, pero hindi ko iyon ginalaw. Wala akong gana kumain. Sino ba namang gaganahan kumain kung alam mong kinabukasan bibitayin ka na, hindi ba? Noong nasa Pilipinas pa ako, I remember how we used to study Philippine History. How Rizal died, and how GomBurZa sacrificed their lives for

Hindi naman ako magaling magk'wento. "Ngunit nais kong marinig," aniya. Tumango ako nang bahagya. Gusto ko talaga ik'wento. "Maikli lang naman. Sana maintindihan mo." Ayoko kasing natatahimik kami rito. Natakot ako sa sinabi niyang tikbalang, e. Lalo pa't dumarami ang fireflies. "Dati, wala talaga silang ilaw sa pwet nila," panimula ko kaya natawa kami. "Mahilig silang lumapit sa mga apoy. Gaya niyan," turo ko dun sa mga lumilipad na maliliit na insekto at pinalilibutan nila iyong gasera. Nabasa ko yata 'to kay Jose Rizal. "Sabi ng nanay ng maliit na gamu-gamo sa anak niyang mahilig lumapit sa apoy, 'anak, huwag kang lalapit at baka masunog ka' ngunit hindi nakinig ang anak. Nahuhumaling ta

Natawa naman siya, tawang hindi umabot sa kanyang puso, tawang pekeng-peke. "Just saying kasi gano'n naman lagi, eh. Tingnan mo si Jose Rizal at iba pang bayani, diba nagkaroon at nakita lang ang kanilang worth ay noong wala na sila? Barilin mo nga rin ako Marciella nang nakatalikod baka sakaling mahalin na ako ni Faller." Ngumiti siya, puno ng pait. Napabuntonghininga na lang ako at saka marahan siyang kinabig at niyakap.

Ngumingiti na naman siya. At makita siyang ngumingiti ngayon ay ibig sabihin na unti-unti na namin siyang nabibigyan ng kulay at rason para magpatuloy sa buhay. •• Nasa klase na kami sa Rizal's Life at nakapuwesto kami sa may dulo, nakaupo ako malapit sa bintana. Ano bang meron sa bintana na 'to? bakit lahat ng umuupo rito napapatulala?

ang kwaltang nais nilang kunin mula sa akin. Dito sa may escrotorio, tahimik siyang nagbabasa ng isang novela na may pulang pabalat at binubuo ng makakapal na mga pahina. Hanggang nagbago ang lahat isang araw at muli ay namayagpag ang katahimikan dalawang partido. Isang babae, isang mahinhin at malumanay na babae ang nagpumiglas sa pagbubugbog sa kin ng mga malulupit at mabarbarong mga tulisan. Sinidlan kong muli ng tubig ang baso at ipinainom uli siya. Uminom naman siya ulit at parang unti-unti ay napawi ang kanyang pagkauhaw. At sa capella namang ito, narito't nagbahahagi ng paniniwala at pag-unawa sa mga salita ng Diyos, ang isang matandang Pilipinong padre, ang walang ibang kura kundi a

“Delia Diaz Clemente, I just wanna know na sobrang mahal ko kayo ng anak natin. Handa akong ipagsigawan sa buong mundo na mahal ko kayo. Hindi ko alam noon kung paano ako aamin sayo na gusto kita dahil kahit ako hindi ko maamin sa sarili ko na mahal na kita. “we have gone through many trials but we have overcome them all, hindi ko maamin sa sarili ko na unang pagkikita pala natin ay dun na rin ako nahulog sayo. I'm scared a lot because of your past but you gave me the assurance that you will just stay by my side. Thank you dahil binigyan mo ako ng isang scarlet vera reigo.