Poem By Jose Rizal Novels & Stories

Jose Rizal ay naging tanyag na babasahin sa buong mundo marahil ay lalo itong magugulat. “Bagamat di ko lubos maunawaan, at ang mga titik ay waring dumudulas sa aking paningin, dama ko ang lalim at husay ng pagkakalikha.”nakakunot ang noong saad ni Macario. "Saan nagmula ang mga bagay na ito?" "M-macario-" "Mahal kong Matilda?" ani Macario nang makitang atubili si Jia.

Masayang saad naman ni Lolo rito. Agad na ngumiti sa akin ang lalaking tinawag na Elias. "Ikinalulugod kong makilala ka, binibini." Bati nito sa akin at halos matulos naman ako sa kinauupuan ko dahil sa lalim ng salita nito. Pakiramdam ko ay kausap ko si Jose Rizal. Ngunit kung tutuosin ay mas matanda pa ito kaysa kay Jose Rizal kaya dapat ay hindi na ako magulat pa.

malumanay na ang pag sasalita ni Miss Portia, pero naroroon pa rin ang lamig at authoritative sa aura nito. "Course and block." Isinulat ko ang mga iyon ng hindi nag tataas ng tingin. "And explain Philippine Literature. List down three Philippine writers, I don't wanna see Jose Rizal's name on your paper. There's a lot of underrated writer out there, if you love reading Philippine literature then this activity will be easy for you. This will serve as your first activity." Half an hour lang ang binigay niyang oras sa amin, at dahil tambay ako sa library at minsan na naming pinag aralan ang literature ay mabilis lang din akong natapos.

Nang niyakap niya ako ay walang pag-aalinlangan ko siyang niyakap pabalik upang maipadama ko rin naman sa kaniya ang pagmamahal kong walang katapusan. “Mahal na mahal din kita, Raze. Walang katumbas na halaga ang aking pagmamahal sa `yo kung kayaʼt gaano pa man kalayo ang iyong antas sa akin, tinitiyak kong balang araw ay maabot ko rin iyon dahil sa aking pagpupursige sa iyo, aking iniirog.” Una siyang kumawala sa aming pagyayakapan. Pinisil naman niya ang aking ilong. “Mukhang malalim na ang iyong natutuhan sa nobelang isinulat ni Dr. Jose Rizal, a!” Napahalakhak na lamang ako bilang tugon.

Maang naman na kinuha ni Calley ang card na iyon na walang kaalam-alam na ang pinakamayayaman lang sa buong Pilipinas ang mayroon ng card na iyon. "T-Thank you, love..." Iyon na lang ang nasabi ni Calley dahil pakiramdam niya ay nalulula siya sa lahat ng nakikita. Na-realized din niyang sadyang napakalayo ng agwat nila sa buhay ni Zack at parang panaginip ang lahat ng kanyang nararanasan.

Tuluyan na akong nababaliw sa sarap; nararamdaman kong malapit na akong labasan. “Isagad mo pa, ohhh! Sagad na sagad pa, babe. Ipasok mo nang buo ang tite mo sa loob ko, ibaon mo nang sagad, babe, ahhh!” “Fuck, Adel, hinaan mo ang boses mo. Hindi lang tayo ang tao rito!” bulong niya, ngunit hindi ko mapigilan ang sarili ko dahil sa tuwing umuulos siya sa akin, iniisip ko na ang estrangherong nakatalikod sa akin ang siyang bumubayo sa aking kaibuturan.

May statue pa ng 'di ko alam kung ano dahil sira-sira. Naupo ako sa may bench at muling pumasok sa isipan ko ang biglang napasok sa utak ko. Yung sasaksakin ako ng isang babae. Hanggang ngayon ay tandang-tanda ko ang pagkakaporma ng tayo niya habang may hawak na kutsilyong nakatutok sa 'kin. Dahil dito, sinubukan ko pang i-sketch 'yon. Panay ang paghinga ko nang malalim habang nasa isipan ko 'yon. Bakit gano'n? Nangyari na ba sa 'kin 'yon?

Muli ay nakita ko ang kaniyang mga matang tulad ng kanela at nasambit ang pangalang hindi ko nagawang banggitin sa loob ng maraming taon. “Mateo… Bakit ngayon ka lang! Ganiyan ba talaga kayong mga kapre?” Inis kong kinurot ang kaniyang pisngi hanggang sa mapasigaw siya sa sakit para makasigurong hindi nga ako nananaginip. At oo, totoo nga ang Mateo na kaharap ko ngayon. --Wakas-- Tula Source: Me gustas cuando callas / “Poem 15: I Like for You to Be Still” by Pablo Neruda

Isang hakbang palayo sa pagiging tambay sa bahay, isang hakbang palapit sa pagiging independent muli. Huminga ako ng malalim bago tuluyang bumaba ng sasakyan. Ramdam ko ang hangin ng Rizal na iba sa kinasanayan kong amoy sa Maynila, mas presko, mas tahimik, pero may kasamang pagiging totoo. “Alright, Chanton,” bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang suot kong t-shirt. “This is it. No more pause. Game na ulit.”

Ngumingiti na naman siya. At makita siyang ngumingiti ngayon ay ibig sabihin na unti-unti na namin siyang nabibigyan ng kulay at rason para magpatuloy sa buhay. •• Nasa klase na kami sa Rizal's Life at nakapuwesto kami sa may dulo, nakaupo ako malapit sa bintana. Ano bang meron sa bintana na 'to? bakit lahat ng umuupo rito napapatulala?