Poem By Jose Rizal นิยาย & เรื่องราว

I slowly bent my head until our lips met and the moment that happened all of the people around us started clapping. 🎶Through the lows and the highs, I will stay by your side There's no need for goodbyes, now I'm seeing the light When the sky turns to grey and there's nothing to say At the end of the day, I choose you🎶 I am Art Theodore Dela Cuesta, this story began when I was a Congressman, our story is still being written, but I am not afraid dahil sa mundong ito patuloy ko syang pipiliin at mamahalin.

*** shout out po kay Leslie Dayao, reading from Laur Nueva Ecija Wena Abarquez

Intrimitida talaga 'to si George kahit kelan, diring diri kasi siya kapag naglalambing si Ley. We're here at the City Lights View, My favorite place here in Antipolo, Rizal. Madalas akong pumunta dito mag-isa kapag nag-aaway kami ni Mama, o kaya minsan kapag iniisip ko si Papa. Pakiramdam ko kasi dito, maaliwalas. Idagdag mo pa ang ganda na makikita mo.

Screen. "He have a JR initials---" "JOSE RIZAL!" Agad kong sabi pagkarinig na pagkarinig 'non, "Hoho! Tama ako, diba? Jose Rizal ang sagot---" "Wrong." EEEEHHHHHH!? Hindi si Jose Rizal ang culprit!? Eh, sino!? "Jervanni Rucrese?" Sabi ko na nagpa-kunot sa noo ni Vava. Nag-peace sign lang ako sa kanya. Hehe.

“I know baby, sorry hmm…” “What’s with the place? Is this your hideout?” natawa siya? “It's not totally hideout, coz maids know this place.” Aniya. Tumango tango naman ako, oo nga naman. Hindi naman na magiging hideout kung may nakakaalam na iba. “Kung canon, this is the place where Rizalde is talking about then.” “It is, ang totoo niyan ngayon na lang ulit ako nakapunta rito.”

Nais ko ring malaman mo na ikaw lang ang iibigin ko aking irog, ikaw ang aking hinahanap sa araw araw- Nilukot ko ang papel. Para naman akong nasa kapanahonan ni Rizal. Nagpangalumbaba ako, wala akong maisip na sasabihin sa kanya! Bakit ba kasi hindi gumagama ang utak ko ngayon?! Bakit ang corny ng mga sinusulat ko? Pinatunog ko ang ballpen ko, nag-iisip ng magandang sasabihin sa kanya. Advance lang ang valentines sa akin, kahit july pa lang papakiligin ko na siya!

Namumula ang mukhang tumitig sa akin. "I will put this in a frame, Lev. This is lit. Babangon si Rizal sa libingan n'ya once na marinig 'to." "Oo. Then ipapalit ko sa hukay ang mga kaibigan ko. Kung tumawag ka lang para asarin ako, puwes save it for later." I'm sporting the death glare of the century.

The moment Jester nodded, biglang kumabog nang mabilis ang dibdib ko when I realized something! "Wait, baka siya nga! Si Huling! It all makes sense kasi, you said, Pedring was a poet. Ginawan niya ng tula ang asawa niya. And look at the initials!" As I said that, nanlaki ang mga mata ni Rudolf at walang ano-ano'y nilisan na namin ang sakahan. This is it! Managot ang dapat managot! -3-

Naitatag nila ito matapos mahuli at maipatapon sa dapitan si Jose Rizal, na siyang pinuno ng La Liga Filipina at si Tiyo Andres ay miyembro rin nito. "Grabe, totoo pala yung mga nakatala sa mga libro noon sa kaganapan sa Pilipinas." namamanghang sabi ni Lara habang binabasa ko kanina ang talaarawan ko, na di ko maalalang gumawa ako nito noon.

"Ano nga pala ang pangalan mo?" Nang makatayo at nakapagpagpag ng uniform ay doon pa ito tumingin sa kanya. "M-mark... Mark Ethan Hernandez. Ikaw?" Parang may kung anong protectiveness ang biglang lumukob sa kanyang katawan para sa lalaki. Payat ito at maputla ang balat at saka may suot na makapal na eyeglasses. Nang masilayan ng kabuuan ni Mark ay mas lalo lamang niya itong nagustuhang alagaan at protektahan. Para talaga itong si Jose Rizal na pambansang bayani ng Pilipinas.