Novel & Cerita Possessive Man

Gusto niya muna kasing mag-isip isip habang naglalakad ngunit ngayon pinagsisisihan na niya ito. “Akala mo ba makakatakas ka saamin Natasha?” Napaatras siya ng marinig ang boses ng lalaki na iyon. Hinding-hindi niya makakalimutan ang boses ng lalaking kumuha sa kaniya, lalo na ng alisin nito ang hood na suot niya ay doon niya nakumpirma na ito nga ang lalaking tauhan ni Amanda.

Siya ang lalaking minsang bumasag sa puso ko, ngunit siya rin ang bumuo nito muli. At ngayon, habang mahigpit niya akong niyayakap, hinahaplos, hinahalikan, minamahal sa paraang walang kahit sino ang makakagawa, wala na akong ibang iniisip kundi ang sabihing… This man... the only one who possessively and obsessively loves me to death. He is the one and only Demetrius Sylvestre Jr., the ruthless Mafia Boss feared by many.

anito sa tonong pinupuri nito ang pagiging possessive ni Jarred at hindi parang minamasama ang katangiang iyon. "Salamat po sa papuri sa kung paano siya magmahal at talaga labis kong magmahal siya. Yes po. Sobrang possessive po niya at gusto ko po iyon dahil doon ko napapatunayan kung gaano niya ako kamahal pero may limit po ang pagiging possessive niya." aniya.

"Iba noong wala pang nangyayari, at mas lalong iba na ngayon nang magdesisyon kang ibigay ang sarili mo sa 'kin." Napatulala na lang ako. Hindi ko alam ang sasabihin.... This man is freaking possessive. "I can't hurt you and you know that," his voice softened. "Pero h'wag naman sanang ikaw ang manakit sa akin..." Natigilan ako nang bigla niya akong yakapin at isiniksik niya ang mukha niya sa leeg ko at bigla nanumbalik ang pagiging malambing...

"I'm afraid we can't do that sir." Tumaas ang kilay ni Zeke. "Why not?" "Someone had already bought her. A rich billionaire saw her profile in one of our documents and took a liking on her immediately." Sagot ng lalaki. Lumunok si Zeke. How could that be possible? She's already bought in an instant. NO. He should be the one to take her. He saw her first—even though he's bot very sure of this but he shamelessly insists it. He must be the one to get her not any other man. No one else gets to take something once it already got the attention of his. old eyes.

"Liana, please. Masyado nang maraming gulo ang iniisip ko. Huwag mo nang dagdagan sa pamamagitan ng pakikipag-usap sa ibang lalaki. You are mine. Everything about you is mine." ​Natahimik ako. Doon ko naramdaman ang tunay na emosyon niya. Hindi lang ito basta selos; ito ay takot. Takot na baka sa isang iglap, mawala kami sa kaniya. Ang pagiging possessive niya ay hindi dahil sa masama siyang tao, kundi dahil kami lang ang tanging bagay na nagpapanatili sa kaniyang katinuan ngayon.

"I know, Margaux, I know. There's nothing wrong with you. The problem is me. I don't know how to handle myself when it comes to you. I easily get jealous. I fell like these people are trying to take you away from me and I hate it. I hate that thought. The thought alone is killing me. I am so selfish Margaux, I want you to be mine only." "Sayo lang naman talaga ako." I saw how his eyes sparkled when I said that. " I mean wala namang ibang kukuha sa akin. Sino ba naman ako para kunin nila sa yo. Ikaw lang naman ata yung nag-iisip ng ganun." Umiling ito sa akin. mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko at dinala ito sa kanyang labi para gawaran ng halik. "You don't know men are just waiting for t

bulyaw nito. “Huy, bakit naman ganoon ang sinabi mo? Nakakahiya. Baka mangungumusta lang ‘yung tao.” “Para hindi ka na niya kulitin. No other man can touch you! Sa akin ka na!” “Apaka-possessive mo naman pala,” aniyang pinipigil ang ngiti.

sarkastikong balik nito. “Nag-uusap lang kami, for God’s sake! Bakit ka ba ganyan ka-possessive? Nagseselos ka ba?” sigaw niya, puno ng iritasyon. "Because I am, dammit! Yes, I am very possessive when it comes to you! Is that so wrong?" sigaw nito pabalik. Umalingawngaw ang boses nito sa madilim na parking area.

“He was with you at the bar once, right? Do you think I forgot that? The way he stood next to you, acting like he had the right?” “Anthony…” Mahina ang boses ko, pero ramdam ko ang pagkahigpit ng hawak niya sa kamay ko sa ilalim ng mesa. “Wala ’yon. He’s just a friend. Nothing more.” “Friend?” Umiling siya. “No man looks at a woman like that if he’s just a friend.” Napairap ako ng mata. “You’re being possessive again.” He didn’t even deny it. “Yes. Because you’re mine. And I don’t like sharing you with anyone—even his gaze.”